Mieszkańcy spokojnej podmiejskiej uliczki Pebbles Court otrzymują darmowe próbki rewolucyjnego suplementu diety. Nie wiedzą, że są królikami doświadczalnymi koncernu Vimuville, a preparat ma pewne skutki uboczne: halucynacje, wydzieliny gruczołowe i… tytułowe stopnienie ciała.
„Body Melt” (1993) to jedyny pełnometrażowy film Philipa Brophy’ego, który wszedł do kina, zostawił po sobie trzy beczki sztucznej flegmy (dosłownie: ekipa od efektów zużyła ich dokładnie tyle) i odszedł w chwale. Jego jedyne dziecko to pozycja obowiązkowa w kanonie ozploitation i australijska odpowiedź na wczesnego Cronenberga: body horror skrzyżowany ze zjadliwą satyrą na kult zdrowia, fitness i przedmieścia, gdzie ludzie połkną wszystko, co dostaną za darmo. Praktyczne efekty Boba McCarrona to festiwal groteski – gigantyczne języki, macki wypełzające z szyi i eksplodujące ciała.
Osobnym poziomem perwersji jest casting: Brophy obsadził film gwiazdami australijskich oper mydlanych, z Ianem Smithem – czyli poczciwym Haroldem z „Sąsiadów” – w roli szalonego doktora na czele. Dla milionów widzów wychowanych na tamtejszych telenowelach to doświadczenie z pogranicza świętokradztwa: trochę jakby Elżunia z „Klanu” nagle zaczęła hodować mutanty w piwnicy.