Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
KARNET PRO 19. MFFA ANIMATOR
Polecamy szczególnie osobom z branży, które chcą posłuchać inspirujących wystąpień, wymienić się doświadczeniami i zdobyć nowe kontakty.
Karnet obejmuje:
1) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
2) Wstęp na wszystkie masterclass.
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
Karnet obejmuje:
1) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
2) Wstęp na wszystkie masterclass.
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
KŁOPOTLIWY NIEDŹWIEDŹ | GALA OTWARCIA | MDAG 2026
Szacowany czas trwania Gali Otwarcia: 20 minut
Po Gali Otwarcia rozpocznie się seans filmu.
[PL]
Niedźwiedź polarny zmuszony jest poruszać się w świecie turystów, strażników przyrody i myśliwych w małej kanadyjskiej miejscowości. Bywa postrzegany jako utrapienie, a granice tego, kto naprawdę należy do wspólnego krajobrazu, stają się niejasne. Churchill w Manitobie, pieszczotliwie nazywane „Światową Stolicą Niedźwiedzi Polarnych”, staje się tłem dla filmu, który ukazuje napiętą koegzystencję ludzi i niedźwiedzi. Narracja prowadzona jest oczami inuickiego narratora, którego obserwacje trudno sprowadzić do prostych wniosków. Podważając konwencje tradycyjnych filmów przyrodniczych i stawiając konfrontację ponad moralizowanie, obraz skłania do ponownego przemyślenia roli dzikiej przyrody w roli widowiska.
[ENG]
The polar bear is forced to navigate a world of tourists, conservation officers, and hunters in a small Canadian town. Often perceived as a nuisance, the boundaries of who truly belongs in this shared landscape become unclear. Churchill, Manitoba, affectionately known as the “Polar Bear Capital of the World,” provides the backdrop for a film depicting the tense coexistence of humans and bears. The story unfolds through the eyes of an Inuit narrator, whose observations resist easy conclusions. By challenging conventional nature documentaries and placing confrontation above moralizing, the film encourages a reconsideration of wildlife’s role as spectacle.
Po Gali Otwarcia rozpocznie się seans filmu.
[PL]
Niedźwiedź polarny zmuszony jest poruszać się w świecie turystów, strażników przyrody i myśliwych w małej kanadyjskiej miejscowości. Bywa postrzegany jako utrapienie, a granice tego, kto naprawdę należy do wspólnego krajobrazu, stają się niejasne. Churchill w Manitobie, pieszczotliwie nazywane „Światową Stolicą Niedźwiedzi Polarnych”, staje się tłem dla filmu, który ukazuje napiętą koegzystencję ludzi i niedźwiedzi. Narracja prowadzona jest oczami inuickiego narratora, którego obserwacje trudno sprowadzić do prostych wniosków. Podważając konwencje tradycyjnych filmów przyrodniczych i stawiając konfrontację ponad moralizowanie, obraz skłania do ponownego przemyślenia roli dzikiej przyrody w roli widowiska.
[ENG]
The polar bear is forced to navigate a world of tourists, conservation officers, and hunters in a small Canadian town. Often perceived as a nuisance, the boundaries of who truly belongs in this shared landscape become unclear. Churchill, Manitoba, affectionately known as the “Polar Bear Capital of the World,” provides the backdrop for a film depicting the tense coexistence of humans and bears. The story unfolds through the eyes of an Inuit narrator, whose observations resist easy conclusions. By challenging conventional nature documentaries and placing confrontation above moralizing, the film encourages a reconsideration of wildlife’s role as spectacle.
KŁOPOTLIWY NIEDŹWIEDŹ | MDAG 2026
[PL]
Niedźwiedź polarny zmuszony jest poruszać się w świecie turystów, strażników przyrody i myśliwych w małej kanadyjskiej miejscowości. Bywa postrzegany jako utrapienie, a granice tego, kto naprawdę należy do wspólnego krajobrazu, stają się niejasne. Churchill w Manitobie, pieszczotliwie nazywane „Światową Stolicą Niedźwiedzi Polarnych”, staje się tłem dla filmu, który ukazuje napiętą koegzystencję ludzi i niedźwiedzi. Narracja prowadzona jest oczami inuickiego narratora, którego obserwacje trudno sprowadzić do prostych wniosków. Podważając konwencje tradycyjnych filmów przyrodniczych i stawiając konfrontację ponad moralizowanie, obraz skłania do ponownego przemyślenia roli dzikiej przyrody w roli widowiska.
[ENG]
The polar bear is forced to navigate a world of tourists, conservation officers, and hunters in a small Canadian town. Often perceived as a nuisance, the boundaries of who truly belongs in this shared landscape become unclear. Churchill, Manitoba, affectionately known as the “Polar Bear Capital of the World,” provides the backdrop for a film depicting the tense coexistence of humans and bears. The story unfolds through the eyes of an Inuit narrator, whose observations resist easy conclusions. By challenging conventional nature documentaries and placing confrontation above moralizing, the film encourages a reconsideration of wildlife’s role as spectacle.
Niedźwiedź polarny zmuszony jest poruszać się w świecie turystów, strażników przyrody i myśliwych w małej kanadyjskiej miejscowości. Bywa postrzegany jako utrapienie, a granice tego, kto naprawdę należy do wspólnego krajobrazu, stają się niejasne. Churchill w Manitobie, pieszczotliwie nazywane „Światową Stolicą Niedźwiedzi Polarnych”, staje się tłem dla filmu, który ukazuje napiętą koegzystencję ludzi i niedźwiedzi. Narracja prowadzona jest oczami inuickiego narratora, którego obserwacje trudno sprowadzić do prostych wniosków. Podważając konwencje tradycyjnych filmów przyrodniczych i stawiając konfrontację ponad moralizowanie, obraz skłania do ponownego przemyślenia roli dzikiej przyrody w roli widowiska.
[ENG]
The polar bear is forced to navigate a world of tourists, conservation officers, and hunters in a small Canadian town. Often perceived as a nuisance, the boundaries of who truly belongs in this shared landscape become unclear. Churchill, Manitoba, affectionately known as the “Polar Bear Capital of the World,” provides the backdrop for a film depicting the tense coexistence of humans and bears. The story unfolds through the eyes of an Inuit narrator, whose observations resist easy conclusions. By challenging conventional nature documentaries and placing confrontation above moralizing, the film encourages a reconsideration of wildlife’s role as spectacle.
KRAJOBRAZ PO BITWIE | WAJDA: RE-WIZJE
Apendyks do Polskiej Szkoły Filmowej. Nakręcony po latach powrót Andrzeja Wajdy do tematyki II wojny światowej, opisujący tym razem trudną do wyleczenia traumę po niedawnej tragedii. W wyzwolonym przez armię amerykańską obozie koncentracyjnym poznajemy grupkę Polaków, próbujących po wielu latach niewoli nauczyć się od nowa normalności. Grany przez Daniela Olbrychskiego Tadeusz (postać oparta na osobie pisarza Tadeusza Borowskiego) nie zdejmuje pasiaka, snuje się między barakami przekształconymi przez Amerykanów w obóz dla uchodźców i poznaje piękną Żydówkę Ninę (debiut Stanisławy Celińskiej). Piętno śmierci nie pozwala bohaterom żyć i kochać, prześladuje ich bez końca i prowadzi do nieuchronnej tragedii.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
KRONIKA WYPADKÓW MIŁOSNYCH | WAJDA: RE-WIZJE
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
[ENG]
The Vilnius region on the eve of World War II. Against a vivid panorama of the multicultural world of the Second Polish Republic, a tender love story unfolds between Witek, a sensitive high school student, and Alina, the daughter of an army officer. As Witek wanders through the countryside in pursuit of love, he passes through a world on the brink of disappearance: a landed gentry manor, cavalrymen preparing for war, a Jewish school, a group of summer visitors from the big city, Orthodox mourners, and a German pastor making plans to emigrate. He moves through these places almost without reflection, focused solely on love, even as the surrounding world quietly braces itself for annihilation.
Chronicle of Love Accidents is one of Andrzej Wajda’s most lyrical and sensual films—joyful, erotic, even flirtatious in tone, yet ultimately imbued with a sense of catastrophe and the end of an era. It is also a masterpiece of nostalgia for the “years of childhood” shared by the novel’s author Tadeusz Konwicki and Wajda himself, who grew up in nearby Suwałki. This vision is heightened by Edward Kłosiński’s exquisite cinematography, capturing the light of a waning summer, and by Wojciech Kilar’s memorable score, structured around two contrasting themes: a military march and a lyrical love motif. Made in the 1980s, the film was not only one of Wajda’s rare autobiographical works, but also a powerful act of remembrance, restoring the erased memory of the multinational Second Polish Republic and offering a quiet yet defiant escape from the bleakness of the Jaruzelski decade.
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
[ENG]
The Vilnius region on the eve of World War II. Against a vivid panorama of the multicultural world of the Second Polish Republic, a tender love story unfolds between Witek, a sensitive high school student, and Alina, the daughter of an army officer. As Witek wanders through the countryside in pursuit of love, he passes through a world on the brink of disappearance: a landed gentry manor, cavalrymen preparing for war, a Jewish school, a group of summer visitors from the big city, Orthodox mourners, and a German pastor making plans to emigrate. He moves through these places almost without reflection, focused solely on love, even as the surrounding world quietly braces itself for annihilation.
Chronicle of Love Accidents is one of Andrzej Wajda’s most lyrical and sensual films—joyful, erotic, even flirtatious in tone, yet ultimately imbued with a sense of catastrophe and the end of an era. It is also a masterpiece of nostalgia for the “years of childhood” shared by the novel’s author Tadeusz Konwicki and Wajda himself, who grew up in nearby Suwałki. This vision is heightened by Edward Kłosiński’s exquisite cinematography, capturing the light of a waning summer, and by Wojciech Kilar’s memorable score, structured around two contrasting themes: a military march and a lyrical love motif. Made in the 1980s, the film was not only one of Wajda’s rare autobiographical works, but also a powerful act of remembrance, restoring the erased memory of the multinational Second Polish Republic and offering a quiet yet defiant escape from the bleakness of the Jaruzelski decade.
KRÓL HAMLET | MDAG 2026
[PL]
Reżyserka Elvira Lind kieruje kamerę na własną rodzinę, jednocześnie dokumentując proces twórczy swojego męża, Oscara Isaaca. Film śledzi przygotowania Isaaca do jednej z najtrudniejszych ról teatralnych – Hamleta w Public Theater w Nowym Jorku – w przełomowym okresie jego życia. W tle rozgrywają się narodziny ich pierwszego dziecka oraz nagła śmierć matki Oscara, co nadaje opowieści głębię emocjonalną i ukazuje subtelne balansowanie między obowiązkami rodzinnymi, artystycznym zaangażowaniem a osobistą żałobą. Film bada granicę między życiem a sztuką i pokazuje, jak rola aktorska wchodzi w dialog z prywatnym doświadczeniem i codziennością. Kamera nie tylko dokumentuje przygotowania do „Hamleta”, lecz także pokazuje, jak teatr może stać się narzędziem przeżywania żałoby, miłości i transformacji. Film dowodzi, że twórczość i życie rodzinne nie są odrębnymi sferami, lecz przenikają się, tworząc pełen intymności, emocji i pasji związek. Dzięki połączeniu nagrań z prób, ujęć życia rodzinnego i subtelnych obserwacji codzienności, film staje się medytacją nad przemijaniem, pamięcią i rolą sztuki w definiowaniu tożsamości – zarówno artysty, jak i jednostki.
[ENG]
Filmmaker Elvira Lind turns the camera on her own family while documenting her husband Oscar Isaac’s preparation for one of theater’s most demanding roles – Hamlet at New York’s Public Theater – during a pivotal period in his life. In the background, the birth of their first child and the sudden death of Isaac’s mother add emotional depth, highlighting the delicate balance between family responsibilities, artistic dedication, and personal grief. The film explores the boundary between life and art, showing how an acting role can enter into dialogue with private experiences and daily life. The camera not only follows the preparation for “Hamlet”, but also demonstrates how theater can become a tool for navigating grief, love, and transformation. The film shows that creative work and family life are not separate spheres, but intertwine to form a deeply intimate, emotional, and passionate connection. By combining rehearsal footage, intimate family moments, and subtle observations of everyday life, the film becomes a meditation on impermanence, memory, and the role of art in shaping identity – both for the artist and for the individual.
Reżyserka Elvira Lind kieruje kamerę na własną rodzinę, jednocześnie dokumentując proces twórczy swojego męża, Oscara Isaaca. Film śledzi przygotowania Isaaca do jednej z najtrudniejszych ról teatralnych – Hamleta w Public Theater w Nowym Jorku – w przełomowym okresie jego życia. W tle rozgrywają się narodziny ich pierwszego dziecka oraz nagła śmierć matki Oscara, co nadaje opowieści głębię emocjonalną i ukazuje subtelne balansowanie między obowiązkami rodzinnymi, artystycznym zaangażowaniem a osobistą żałobą. Film bada granicę między życiem a sztuką i pokazuje, jak rola aktorska wchodzi w dialog z prywatnym doświadczeniem i codziennością. Kamera nie tylko dokumentuje przygotowania do „Hamleta”, lecz także pokazuje, jak teatr może stać się narzędziem przeżywania żałoby, miłości i transformacji. Film dowodzi, że twórczość i życie rodzinne nie są odrębnymi sferami, lecz przenikają się, tworząc pełen intymności, emocji i pasji związek. Dzięki połączeniu nagrań z prób, ujęć życia rodzinnego i subtelnych obserwacji codzienności, film staje się medytacją nad przemijaniem, pamięcią i rolą sztuki w definiowaniu tożsamości – zarówno artysty, jak i jednostki.
[ENG]
Filmmaker Elvira Lind turns the camera on her own family while documenting her husband Oscar Isaac’s preparation for one of theater’s most demanding roles – Hamlet at New York’s Public Theater – during a pivotal period in his life. In the background, the birth of their first child and the sudden death of Isaac’s mother add emotional depth, highlighting the delicate balance between family responsibilities, artistic dedication, and personal grief. The film explores the boundary between life and art, showing how an acting role can enter into dialogue with private experiences and daily life. The camera not only follows the preparation for “Hamlet”, but also demonstrates how theater can become a tool for navigating grief, love, and transformation. The film shows that creative work and family life are not separate spheres, but intertwine to form a deeply intimate, emotional, and passionate connection. By combining rehearsal footage, intimate family moments, and subtle observations of everyday life, the film becomes a meditation on impermanence, memory, and the role of art in shaping identity – both for the artist and for the individual.
LIS I RÓŻOWY KSIĘŻYC | MDAG 2026
[PL]
16-letnia artystka Soraya Akhalaghi przez pięć lat nagrywała film, rejestrując telefonem komórkowym kluczowe momenty swojego życia. Tworzyła porywające rysunki i rzeźby oraz od pięciu lat próbowała uciec z Iranu od brutalnego męża do matki mieszkającej w Austrii. Reżyser oddaje głos Sorayi, rezygnując z tradycyjnej struktury dokumentalnej na rzecz formy opartej na obrazach, gestach i symbolach. Dzięki temu jest ona jednocześnie bohaterką, współtwórczynią i narratorką własnej historii. Powracające motywy lisa i różowego księżyca – obecne zarówno w filmowych sekwencjach, jak i w twórczości plastycznej Sorayi – budują poetycki język opowieści, w którym fantazja i rzeczywistość przenikają się, tworząc przestrzeń ucieczki i oporu. Film, zbudowany z fragmentów osobistego archiwum bohaterki i wyreżyserowany całkowicie zdalnie, sytuuje się na granicy kina artystycznego i autobiograficznego eseju. Porusza kwestie tożsamości, migracji i wolności, a także potrzeby ekspresji artystycznej jako formy przetrwania. Sztuka staje się tu nie tylko narzędziem opowiadania historii, lecz także znakiem wolności i ucieczki oraz sposobem odzyskiwania sprawczości oraz godności.
[ENG]
For five years, 16-year-old Soraya Akhalaghi filmed key moments of her life on a mobile phone. During this time, she created striking drawings and sculptures while attempting to escape Iran, fleeing a violent husband to join her mother in Austria. The director gives Soraya a voice, abandoning a traditional documentary structure in favor of a form built on images, gestures, and symbols. As a result, she simultaneously becomes the protagonist, co-creator, and narrator of her own story. Recurring motifs of the fox and the pink moon – present both in the film sequences and Soraya’s artwork – construct a poetic language in which fantasy and reality intertwine, creating a space for escape and resistance. Built from fragments of the protagonist’s personal archive and directed entirely remotely, the film sits at the intersection of artistic cinema and autobiographical essay. It explores questions of identity, migration, and freedom, as well as the need for artistic expression as a means of survival. Here, art becomes not only a tool for storytelling but also a symbol of freedom and escape, as well as a way to reclaim agency and dignity.
16-letnia artystka Soraya Akhalaghi przez pięć lat nagrywała film, rejestrując telefonem komórkowym kluczowe momenty swojego życia. Tworzyła porywające rysunki i rzeźby oraz od pięciu lat próbowała uciec z Iranu od brutalnego męża do matki mieszkającej w Austrii. Reżyser oddaje głos Sorayi, rezygnując z tradycyjnej struktury dokumentalnej na rzecz formy opartej na obrazach, gestach i symbolach. Dzięki temu jest ona jednocześnie bohaterką, współtwórczynią i narratorką własnej historii. Powracające motywy lisa i różowego księżyca – obecne zarówno w filmowych sekwencjach, jak i w twórczości plastycznej Sorayi – budują poetycki język opowieści, w którym fantazja i rzeczywistość przenikają się, tworząc przestrzeń ucieczki i oporu. Film, zbudowany z fragmentów osobistego archiwum bohaterki i wyreżyserowany całkowicie zdalnie, sytuuje się na granicy kina artystycznego i autobiograficznego eseju. Porusza kwestie tożsamości, migracji i wolności, a także potrzeby ekspresji artystycznej jako formy przetrwania. Sztuka staje się tu nie tylko narzędziem opowiadania historii, lecz także znakiem wolności i ucieczki oraz sposobem odzyskiwania sprawczości oraz godności.
[ENG]
For five years, 16-year-old Soraya Akhalaghi filmed key moments of her life on a mobile phone. During this time, she created striking drawings and sculptures while attempting to escape Iran, fleeing a violent husband to join her mother in Austria. The director gives Soraya a voice, abandoning a traditional documentary structure in favor of a form built on images, gestures, and symbols. As a result, she simultaneously becomes the protagonist, co-creator, and narrator of her own story. Recurring motifs of the fox and the pink moon – present both in the film sequences and Soraya’s artwork – construct a poetic language in which fantasy and reality intertwine, creating a space for escape and resistance. Built from fragments of the protagonist’s personal archive and directed entirely remotely, the film sits at the intersection of artistic cinema and autobiographical essay. It explores questions of identity, migration, and freedom, as well as the need for artistic expression as a means of survival. Here, art becomes not only a tool for storytelling but also a symbol of freedom and escape, as well as a way to reclaim agency and dignity.
LONDYN DAVIDA ATTENBOROUGH | SEANS Z BBC STUDIOS Z OKAZJI 100. URODZIN SIR DAVIDA ATTENBOROUGH
Bezpłatne wejściówki można odebrać w kasie Kina Muza.
Po przemierzeniu niemal każdego zakątka świata sir David Attenborough zabiera widzów do miasta, które od przeszło siedmiu dekad nazywa domem – do Londynu. W ciepły i osobisty sposób opowiada o dzikiej przyrodzie w stolicy Anglii. Brytyjczyk często pojawia się przed kamerą i dzieli się swoimi spostrzeżeniami.
Po przemierzeniu niemal każdego zakątka świata sir David Attenborough zabiera widzów do miasta, które od przeszło siedmiu dekad nazywa domem – do Londynu. W ciepły i osobisty sposób opowiada o dzikiej przyrodzie w stolicy Anglii. Brytyjczyk często pojawia się przed kamerą i dzieli się swoimi spostrzeżeniami.
ŁOBUZ
Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
MAM RZEKĘ WE KRWI | MDAG 2026
[PL]
Światowej klasy kajakarka ekstremalna, dwukrotna mistrzyni świata i matka dwójki dzieci Mariann Sæther nieustannie poszukuje przygód. Uprawia kajakarstwo od piętnastego roku życia i przepłynęła kajakiem ponad 50 krajów. Życiowy kryzys zachwiał jej pewnością siebie i zmusił do przewartościowania priorytetów, a po jego pokonaniu zdecydowała się na największe sportowe wyzwanie – pokonanie słynnego wodospadu Aldeyjarfoss na Islandii, co w kajakarstwie ekstremalnym uchodzi za jedno z najbardziej spektakularnych osiągnięć. W miarę, jak rzeka staje się coraz bardziej niebezpieczna, napięcie między ambicją a odpowiedzialnością wrasta, zmuszając do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza dążenie do wielkości – zarówno w życiu sportowca, jak i rodzica. Surowe krajobrazy Islandii stają się świadkiem ludzkiej determinacji i odwagi, a bohaterka filmu inspiruje do przemyśleń o równowadze między pasją a rodziną.
[ENG]
World-class extreme kayaker, two-time world champion, and mother of two, Mariann Sæther is constantly seeking new adventures. She has traveled to over 50 countries with her kayak, a passion she discovered at the age of 15. After a major life crisis that shook her confidence and forced her to reassess her priorities, she set out to face her greatest sporting challenge: navigating the famous and treacherous Aldeyjarfoss waterfall in Iceland, one of the most spectacular feats in extreme kayaking. As the river grows increasingly dangerous, the tension between ambition and responsibility rises, prompting reflection on what it truly means to pursue greatness – both as an athlete and a parent. Iceland’s rugged landscapes become a witness to human determination and courage, and Mariann’s story inspires contemplation on the delicate balance between passion and family.
Światowej klasy kajakarka ekstremalna, dwukrotna mistrzyni świata i matka dwójki dzieci Mariann Sæther nieustannie poszukuje przygód. Uprawia kajakarstwo od piętnastego roku życia i przepłynęła kajakiem ponad 50 krajów. Życiowy kryzys zachwiał jej pewnością siebie i zmusił do przewartościowania priorytetów, a po jego pokonaniu zdecydowała się na największe sportowe wyzwanie – pokonanie słynnego wodospadu Aldeyjarfoss na Islandii, co w kajakarstwie ekstremalnym uchodzi za jedno z najbardziej spektakularnych osiągnięć. W miarę, jak rzeka staje się coraz bardziej niebezpieczna, napięcie między ambicją a odpowiedzialnością wrasta, zmuszając do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza dążenie do wielkości – zarówno w życiu sportowca, jak i rodzica. Surowe krajobrazy Islandii stają się świadkiem ludzkiej determinacji i odwagi, a bohaterka filmu inspiruje do przemyśleń o równowadze między pasją a rodziną.
[ENG]
World-class extreme kayaker, two-time world champion, and mother of two, Mariann Sæther is constantly seeking new adventures. She has traveled to over 50 countries with her kayak, a passion she discovered at the age of 15. After a major life crisis that shook her confidence and forced her to reassess her priorities, she set out to face her greatest sporting challenge: navigating the famous and treacherous Aldeyjarfoss waterfall in Iceland, one of the most spectacular feats in extreme kayaking. As the river grows increasingly dangerous, the tension between ambition and responsibility rises, prompting reflection on what it truly means to pursue greatness – both as an athlete and a parent. Iceland’s rugged landscapes become a witness to human determination and courage, and Mariann’s story inspires contemplation on the delicate balance between passion and family.
MARIINKA | MDAG 2026
[PL]
Podczas wojny w Ukrainie obiecująca bokserka zostaje ratowniczką medyczną, a młoda kobieta zajmuje się usługami kurierskimi, przemycając towary przez linię frontu. Jak w greckiej tragedii, dwaj bracia stają po przeciwnych stronach konfliktu, podczas gdy najmłodszy brat żyje bezpiecznie w rodzinie zastępczej w Stanach Zjednoczonych. Poprzez listy, rozmowy wideo i ciche spotkania film bada przynależność, lojalność narodową i linie podziału, które potrafią przeważyć nawet nad więzami krwi. „Mariinka” ma niemal biblijny wydźwięk, ukazując powolne znikanie miasta oraz wytrwałość tych, którzy kiedyś nazywali je domem.
[ENG]
During the war, a promising female boxer becomes a medic, while another young woman works as a courier, smuggling goods across the front line. Like a Greek tragedy, two brothers stand on opposing sides of the conflict, while the youngest brother lives safely in a foster family in the United States. Through letters, video calls, and quiet encounters, the film examines belonging, national loyalty, and divisions that can override even blood ties. “Mariinka” carries an almost biblical resonance, portraying the slow disappearance of a city and the tragic resilience of those who once called it home.
Podczas wojny w Ukrainie obiecująca bokserka zostaje ratowniczką medyczną, a młoda kobieta zajmuje się usługami kurierskimi, przemycając towary przez linię frontu. Jak w greckiej tragedii, dwaj bracia stają po przeciwnych stronach konfliktu, podczas gdy najmłodszy brat żyje bezpiecznie w rodzinie zastępczej w Stanach Zjednoczonych. Poprzez listy, rozmowy wideo i ciche spotkania film bada przynależność, lojalność narodową i linie podziału, które potrafią przeważyć nawet nad więzami krwi. „Mariinka” ma niemal biblijny wydźwięk, ukazując powolne znikanie miasta oraz wytrwałość tych, którzy kiedyś nazywali je domem.
[ENG]
During the war, a promising female boxer becomes a medic, while another young woman works as a courier, smuggling goods across the front line. Like a Greek tragedy, two brothers stand on opposing sides of the conflict, while the youngest brother lives safely in a foster family in the United States. Through letters, video calls, and quiet encounters, the film examines belonging, national loyalty, and divisions that can override even blood ties. “Mariinka” carries an almost biblical resonance, portraying the slow disappearance of a city and the tragic resilience of those who once called it home.
MARLEE MATLIN, NIE JESTEŚ SAMA | MDAG 2026
[PL]
W 1987 roku Marlee Matlin została pierwszą g/Głuchą aktorką nagrodzoną Oscarem® za rolę w filmie „Dzieci gorszego Boga” i w wieku 21 lat znalazła się w centrum uwagi. Dokonała przełomu w historii kina i dla wielu Amerykanów z dnia na dzień stała się symboliczną nieformalną reprezentantką społeczności g/Głuchych w Stanach. Opowiadając swoją historię w amerykańskim języku migowym (ASL), Matlin z niezwykłą szczerością mierzy się z ceną bycia pionierką – presją oczekiwań, stereotypami i samotnością towarzyszącą przełamywaniu barier i przecieraniu nowych szlaków. Film nie tylko dokumentuje jej błyskotliwa i burzliwą karierę oraz życie, lecz staje się też refleksją nad widzialnością, tożsamością i siłą reprezentacji, pokazując, jak jednostkowy sukces może zmienić społeczne postrzeganie całej wspólnoty.
[ENG]
In 1987, Marlee Matlin became the first Deaf actor to win an Academy Award® for her role in “Children of a Lesser God” and, at the age of 21, entered the public eye. She made history in cinema, as for many Americans she was the first Deaf person they had seen on screen, and overnight became the symbolic, unofficial representative of the Deaf community in the United States. Telling her story in American Sign Language (ASL), Matlin confronts with remarkable honesty the cost of being a pioneer – the pressures of expectation, stereotypes, and the loneliness that comes with breaking barriers and charting new paths. The film not only documents her brilliant and turbulent career and life, but also becomes a reflection on visibility, identity, and the power of representation, showing how an individual’s success can change the way an entire community is perceived.
W 1987 roku Marlee Matlin została pierwszą g/Głuchą aktorką nagrodzoną Oscarem® za rolę w filmie „Dzieci gorszego Boga” i w wieku 21 lat znalazła się w centrum uwagi. Dokonała przełomu w historii kina i dla wielu Amerykanów z dnia na dzień stała się symboliczną nieformalną reprezentantką społeczności g/Głuchych w Stanach. Opowiadając swoją historię w amerykańskim języku migowym (ASL), Matlin z niezwykłą szczerością mierzy się z ceną bycia pionierką – presją oczekiwań, stereotypami i samotnością towarzyszącą przełamywaniu barier i przecieraniu nowych szlaków. Film nie tylko dokumentuje jej błyskotliwa i burzliwą karierę oraz życie, lecz staje się też refleksją nad widzialnością, tożsamością i siłą reprezentacji, pokazując, jak jednostkowy sukces może zmienić społeczne postrzeganie całej wspólnoty.
[ENG]
In 1987, Marlee Matlin became the first Deaf actor to win an Academy Award® for her role in “Children of a Lesser God” and, at the age of 21, entered the public eye. She made history in cinema, as for many Americans she was the first Deaf person they had seen on screen, and overnight became the symbolic, unofficial representative of the Deaf community in the United States. Telling her story in American Sign Language (ASL), Matlin confronts with remarkable honesty the cost of being a pioneer – the pressures of expectation, stereotypes, and the loneliness that comes with breaking barriers and charting new paths. The film not only documents her brilliant and turbulent career and life, but also becomes a reflection on visibility, identity, and the power of representation, showing how an individual’s success can change the way an entire community is perceived.
MILCZĄCA PRZYJACIÓŁKA | FILOZOFICZNA ŚRODA Z GUTEK FILM
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
MIŁOŚĆ, KTÓRA ZOSTAJE
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
MOI THEMERSONOWIE | MDAG 2026
[PL]
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
[ENG]
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
[ENG]
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
MOJE DZIECKO | MDAG 2026
[PL]
Silne pragnienie macierzyństwa i narastająca presja ze strony najbliższych popychają Alejandrę do desperackiego kroku – zaczyna udawać, że jest w ciąży. Niewinne kłamstwo szybko przeradza się w coraz bardziej skomplikowaną mistyfikację, którą przez wiele miesięcy musi podtrzymywać przed mężem i rodziną. Z każdym dniem Alejandra coraz głębiej pogrąża się w świecie pozorów, który stopniowo zaczyna przejmować kontrolę nad jej życiem. Gdy napięcie rośnie, a rzeczywistość wymyka się spod kontroli, bohaterka staje przed decyzją, która zaciera granicę między prywatną tajemnicą a publicznym skandalem. Film jest poruszającym portretem kobiety uwięzionej w sieci własnych kłamstw, a zarazem opowieścią o samotności, presji społecznej i desperackiej potrzebie spełnienia marzenia o macierzyństwie.
[ENG]
A powerful desire for motherhood and growing pressure from those closest to her push Alejandra to take a desperate step – she begins pretending to be pregnant. An innocent lie quickly evolves into an increasingly complex charade that she must sustain for months before her husband and family. With each passing day, Alejandra sinks deeper into a world of appearances that gradually begins to take control of her life. As tension rises and reality starts slipping away, she faces a decision that blurs the line between a private secret and a public scandal. The film is a moving portrait of a woman trapped in a web of her own lies, and at the same time a story about loneliness, social pressure, and the desperate need to fulfill the dream of motherhood.
Silne pragnienie macierzyństwa i narastająca presja ze strony najbliższych popychają Alejandrę do desperackiego kroku – zaczyna udawać, że jest w ciąży. Niewinne kłamstwo szybko przeradza się w coraz bardziej skomplikowaną mistyfikację, którą przez wiele miesięcy musi podtrzymywać przed mężem i rodziną. Z każdym dniem Alejandra coraz głębiej pogrąża się w świecie pozorów, który stopniowo zaczyna przejmować kontrolę nad jej życiem. Gdy napięcie rośnie, a rzeczywistość wymyka się spod kontroli, bohaterka staje przed decyzją, która zaciera granicę między prywatną tajemnicą a publicznym skandalem. Film jest poruszającym portretem kobiety uwięzionej w sieci własnych kłamstw, a zarazem opowieścią o samotności, presji społecznej i desperackiej potrzebie spełnienia marzenia o macierzyństwie.
[ENG]
A powerful desire for motherhood and growing pressure from those closest to her push Alejandra to take a desperate step – she begins pretending to be pregnant. An innocent lie quickly evolves into an increasingly complex charade that she must sustain for months before her husband and family. With each passing day, Alejandra sinks deeper into a world of appearances that gradually begins to take control of her life. As tension rises and reality starts slipping away, she faces a decision that blurs the line between a private secret and a public scandal. The film is a moving portrait of a woman trapped in a web of her own lies, and at the same time a story about loneliness, social pressure, and the desperate need to fulfill the dream of motherhood.
MÓW MI JIMPA
Reżyserka Hannah (Colman) podróżuje z mężem Harrym (Daniel Henshall) i nastoletnim dzieckiem Frances (Aud Mason-Hyde) z Australii do Amsterdamu, by odwiedzić swojego ojca, ekscentrycznego i nieprzewidywalnego Jimpę (Lithgow). Gdy Frances oznajmia, że zamiast wracać do domu chce zostać z dziadkiem na dłużej, Hannah musi zmierzyć się z trudną rodzinną przeszłością, pełną niewypowiedzianych żalów i decyzji, których bolesne konsekwencje są wciąż odczuwalne.
NAJSTARSZA OSOBA NA ŚWIECIE | MDAG 2026
[PL]
Film, powstały w ciągu dekady podróży reżysera po świecie, ukazuje historię nieustannie zmieniających się rekordzistów – najstarszych osób na Ziemi. Portret długowieczności staje się refleksją nad upływem czasu, przypadkowością losu i radością ze smakowania życia. Wraz z kolejnymi spotkaniami reżysera z najstarszymi ludźmi na naszej planecie, jego fascynacja tytułem splata się z osobistym doświadczeniem lat, radości i trudów życia. Film łączy humor, ciepło i odrobinę melancholii, oferując głębokie i zabawne spojrzenie na sztukę bycia żywym – pełne ironii, szczerości i formalnej lekkości.
Po filmie zapraszamy na dyskusję:
Co się mieści w długowieczności?
Dlaczego długowieczność Dlaczego długowieczność tak nas fascynuje? Co właściwie oznacza długie życie - poza liczbą lat? Przyjrzymy się długowieczności z różnych perspektyw, zastanawiając się, co kryje się za tym pojęciem i jak zmienia się nasze życie wraz z upływem czasu.
Prowadzenie:
Agnieszka Cienciała – edukatorka filmowa, animatorka sztuki i producentka wydarzeń kulturalnych. Certyfikowana Trenerka Familylab Association. Absolwentka Psychologii Dziecka na Uniwersytecie SWPS. Od 2007 roku związana z Kinem Muza w Poznaniu, gdzie realizuje projekty edukacyjne, artystyczne i warsztatowe dla różnych grup wiekowych. Od 2011 roku trenerka certyfikowana przez Pracownię Psychologiczną „Spotkanie”.
Gościnie:
Joanna Zapała - Psycholożka – specjalistka w dziedzinie psychologii klinicznej, certyfikowana psychoterapeutka European Association for Psychotherapy. Certyfikowana psychoonkolog i superwizorka psychoonkologii. Wykładowczyni akademicka oraz współtwórczyni i kierowniczka merytoryczna studiów podyplomowych: „Psychosomatyka i somatopsychologia”, „Psychoonkologia kliniczna” i „Psychologia długowieczności” na Uniwersytecie SWPS. Przez wiele lat związana z działalnością pozarządową. Członkini Komisji Etyki ACBS Polska. Założycielka i Prezeska Centrum Psychoterapii Integralnej w Poznaniu.
Agnieszka Pluto-Prądzyńska - doktork nauk o zdrowiu; praktycznie i naukowo zajmuje się wpływem stylu życia na układ odpornościowy i ogólne zdrowie. Wykładowca akademicki i Kierownik Pracowni Medycyny Stylu Życia w Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. Ambasadorka European Lifestyle Medicine Organization w Polsce. Promuje zdrowy styl życia oparty na praktyce i doświadczeniu, łącząc aktywność fizyczną, edukację zdrowotną i pracę z pacjentem. Organizatorka konferencji naukowej „Medycyna Stylu Życia dla Długowieczności. Blue Zones Inspiracje”.
[ENG]
Developed over a decade of the director’s travels around the world, the film follows the ever-changing record holders – the oldest people on Earth. The portrait of longevity becomes a reflection on the passage of time, the unpredictability of fate, and the joy of savoring life. With each encounter, the director’s fascination with the title merges with his personal experiences of years, joys, and sorrows. The film blends humor, warmth, and a hint of melancholy, providing a profound and playful look at the art of being alive, full of irony, sincerity, and formal lightness.
Film, powstały w ciągu dekady podróży reżysera po świecie, ukazuje historię nieustannie zmieniających się rekordzistów – najstarszych osób na Ziemi. Portret długowieczności staje się refleksją nad upływem czasu, przypadkowością losu i radością ze smakowania życia. Wraz z kolejnymi spotkaniami reżysera z najstarszymi ludźmi na naszej planecie, jego fascynacja tytułem splata się z osobistym doświadczeniem lat, radości i trudów życia. Film łączy humor, ciepło i odrobinę melancholii, oferując głębokie i zabawne spojrzenie na sztukę bycia żywym – pełne ironii, szczerości i formalnej lekkości.
Po filmie zapraszamy na dyskusję:
Co się mieści w długowieczności?
Dlaczego długowieczność Dlaczego długowieczność tak nas fascynuje? Co właściwie oznacza długie życie - poza liczbą lat? Przyjrzymy się długowieczności z różnych perspektyw, zastanawiając się, co kryje się za tym pojęciem i jak zmienia się nasze życie wraz z upływem czasu.
Prowadzenie:
Agnieszka Cienciała – edukatorka filmowa, animatorka sztuki i producentka wydarzeń kulturalnych. Certyfikowana Trenerka Familylab Association. Absolwentka Psychologii Dziecka na Uniwersytecie SWPS. Od 2007 roku związana z Kinem Muza w Poznaniu, gdzie realizuje projekty edukacyjne, artystyczne i warsztatowe dla różnych grup wiekowych. Od 2011 roku trenerka certyfikowana przez Pracownię Psychologiczną „Spotkanie”.
Gościnie:
Joanna Zapała - Psycholożka – specjalistka w dziedzinie psychologii klinicznej, certyfikowana psychoterapeutka European Association for Psychotherapy. Certyfikowana psychoonkolog i superwizorka psychoonkologii. Wykładowczyni akademicka oraz współtwórczyni i kierowniczka merytoryczna studiów podyplomowych: „Psychosomatyka i somatopsychologia”, „Psychoonkologia kliniczna” i „Psychologia długowieczności” na Uniwersytecie SWPS. Przez wiele lat związana z działalnością pozarządową. Członkini Komisji Etyki ACBS Polska. Założycielka i Prezeska Centrum Psychoterapii Integralnej w Poznaniu.
Agnieszka Pluto-Prądzyńska - doktork nauk o zdrowiu; praktycznie i naukowo zajmuje się wpływem stylu życia na układ odpornościowy i ogólne zdrowie. Wykładowca akademicki i Kierownik Pracowni Medycyny Stylu Życia w Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. Ambasadorka European Lifestyle Medicine Organization w Polsce. Promuje zdrowy styl życia oparty na praktyce i doświadczeniu, łącząc aktywność fizyczną, edukację zdrowotną i pracę z pacjentem. Organizatorka konferencji naukowej „Medycyna Stylu Życia dla Długowieczności. Blue Zones Inspiracje”.
[ENG]
Developed over a decade of the director’s travels around the world, the film follows the ever-changing record holders – the oldest people on Earth. The portrait of longevity becomes a reflection on the passage of time, the unpredictability of fate, and the joy of savoring life. With each encounter, the director’s fascination with the title merges with his personal experiences of years, joys, and sorrows. The film blends humor, warmth, and a hint of melancholy, providing a profound and playful look at the art of being alive, full of irony, sincerity, and formal lightness.
NIE MA DUCHÓW W MIESZKANIU NA DOBREJ
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
NIEDŹWIEDZICA | MDAG 2026
[PL]
Przez dziesięć lat norweski filmowiec Asgeir Halgestad śledził niezwykłe życie niedźwiedzicy polarnej o imieniu Frost – matki walczącej o wychowanie swoich młodych w szybko zmieniającym się klimacie Arktyki. W tej intymnej opowieści o przetrwaniu, miłości, konfliktach i stracie, Asgeir ukazuje dramatyczne skutki zmian klimatycznych w Svalbardzie – najszybciej ocieplającym się miejscu na Ziemi. Konfrontując się z konsekwencjami działań człowieka, reżyser zastanawia się, czy empatia i zrozumienie mogą zbliżyć ludzi do świata zwierząt, zanim będzie za późno. Ta filmowa historia przetrwania i więzi międzygatunkowej, pełna wyzwań, strat i nadziei, pokazuje zarówno piękno, jak i kruchość życia w Arktyce.
[ENG]
Norwegian director Asgeir Halgestad followed the extraordinary life of a polar bear named Frost for a decade – a mother struggling to raise her cubs in the rapidly changing climate of the Arctic. In this intimate story of survival, love, conflict, and loss, Halgestad reveals the dramatic consequences of climate change in Svalbard – the fastest-warming place on Earth. Confronting the results of human actions, the director reflects on whether empathy and understanding can bring humans closer to the animal world before it is too late. This filmic story of survival and interspecies connection, full of challenges, losses, and hope, shows both the beauty and fragility of life in the Arctic.
Przez dziesięć lat norweski filmowiec Asgeir Halgestad śledził niezwykłe życie niedźwiedzicy polarnej o imieniu Frost – matki walczącej o wychowanie swoich młodych w szybko zmieniającym się klimacie Arktyki. W tej intymnej opowieści o przetrwaniu, miłości, konfliktach i stracie, Asgeir ukazuje dramatyczne skutki zmian klimatycznych w Svalbardzie – najszybciej ocieplającym się miejscu na Ziemi. Konfrontując się z konsekwencjami działań człowieka, reżyser zastanawia się, czy empatia i zrozumienie mogą zbliżyć ludzi do świata zwierząt, zanim będzie za późno. Ta filmowa historia przetrwania i więzi międzygatunkowej, pełna wyzwań, strat i nadziei, pokazuje zarówno piękno, jak i kruchość życia w Arktyce.
[ENG]
Norwegian director Asgeir Halgestad followed the extraordinary life of a polar bear named Frost for a decade – a mother struggling to raise her cubs in the rapidly changing climate of the Arctic. In this intimate story of survival, love, conflict, and loss, Halgestad reveals the dramatic consequences of climate change in Svalbard – the fastest-warming place on Earth. Confronting the results of human actions, the director reflects on whether empathy and understanding can bring humans closer to the animal world before it is too late. This filmic story of survival and interspecies connection, full of challenges, losses, and hope, shows both the beauty and fragility of life in the Arctic.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.