Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
PRAWDZIWA HISTORIA TAMARY ŁEMPICKIEJ | SENIOR W MUZIE
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to poruszający, wizualnie olśniewający dokument
o życiu i twórczości jednej z najbardziej ikonicznych malarek XX wieku. To historia niezwykłej kobiety, mistrzyni autokreacji, która wielokrotnie definiowała siebie na nowo, tworząc coraz to nowe, niezwykłe biografie. Kobiety uosabiającej odwagę, niezależność i bezkompromisowe dążenie do twórczej wolności. Film prowadzi widzów przez awangardowe środowisko Paryża lat 20. XX wieku i kolejne etapy artystycznej reinwencji Łempickiej na różnych kontynentach.
Dzięki przełomowemu odkryciu dokumentów, w tym aktu urodzenia i chrztu, film po raz pierwszy ujawnia – tak skrzętnie przez lata ukrywane – prawdziwe imię i nazwisko artystki, jej pochodzenie i tożsamość.
Opowieść wzbogacają nigdy wcześniej niepublikowane domowe nagrania na taśmie 8 mm oraz materiały archiwalne i ekskluzywne rozmowy. Obraz jednej z najbardziej wpływowych kobiet XX wieku kreślą członkowie rodziny artystki, eksperci Sotheby’s – najstarszego i jednego z największych domów aukcyjnych na świecie – historycy sztuki oraz kuratorzy Fine Arts Museums of San Francisco.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to również opowieść o triumfalnym powrocie do kanonu i rekordach aukcyjnych. Jedno z dzieł Łempickiej sprzedano niedawno za ponad 21,1 miliona dolarów, co stanowi trzecią najwyższą cenę w historii zapłaconą za pracę współczesnej artystki.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to inspirujący portret artystki, która wyprzedziła swoją epokę. Tworzyła w świecie, który nie akceptował kobiet-artystek, a mimo to stała się rozpoznawalna, uwielbiana a wręcz rozchwytywana. Przełamywała stereotypy i otwierała drzwi kolejnym pokoleniom twórczyń.
o życiu i twórczości jednej z najbardziej ikonicznych malarek XX wieku. To historia niezwykłej kobiety, mistrzyni autokreacji, która wielokrotnie definiowała siebie na nowo, tworząc coraz to nowe, niezwykłe biografie. Kobiety uosabiającej odwagę, niezależność i bezkompromisowe dążenie do twórczej wolności. Film prowadzi widzów przez awangardowe środowisko Paryża lat 20. XX wieku i kolejne etapy artystycznej reinwencji Łempickiej na różnych kontynentach.
Dzięki przełomowemu odkryciu dokumentów, w tym aktu urodzenia i chrztu, film po raz pierwszy ujawnia – tak skrzętnie przez lata ukrywane – prawdziwe imię i nazwisko artystki, jej pochodzenie i tożsamość.
Opowieść wzbogacają nigdy wcześniej niepublikowane domowe nagrania na taśmie 8 mm oraz materiały archiwalne i ekskluzywne rozmowy. Obraz jednej z najbardziej wpływowych kobiet XX wieku kreślą członkowie rodziny artystki, eksperci Sotheby’s – najstarszego i jednego z największych domów aukcyjnych na świecie – historycy sztuki oraz kuratorzy Fine Arts Museums of San Francisco.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to również opowieść o triumfalnym powrocie do kanonu i rekordach aukcyjnych. Jedno z dzieł Łempickiej sprzedano niedawno za ponad 21,1 miliona dolarów, co stanowi trzecią najwyższą cenę w historii zapłaconą za pracę współczesnej artystki.
„Prawdziwa historia Tamary Łempickiej” to inspirujący portret artystki, która wyprzedziła swoją epokę. Tworzyła w świecie, który nie akceptował kobiet-artystek, a mimo to stała się rozpoznawalna, uwielbiana a wręcz rozchwytywana. Przełamywała stereotypy i otwierała drzwi kolejnym pokoleniom twórczyń.
PRAWO POŻĄDANIA | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO | 18+
Ograniczenie wiekowe: 18+
Pablo (Eusebio Poncela) i Tina (Carmen Maura) to rodzeństwo naznaczone rozstaniem rodziców i przede wszystkim, mrocznym sekretem Tiny. Pablo jest zakochany w Juanie (Miguel Molina), jednak ten nie jest pewien swoich uczuć, więc Pablo, chcąc złapać dystans, wiąże się z Antoniem (Antonio Banderas). Od tego momentu jego życie staje się jeszcze bardziej skomplikowane. Klasyczny film Pedra Almodovara, który kładzie podwaliny pod jego styl filmowy. Obejrzenie go pozwala zrozumieć świat, który reżyser stworzył przez lata.
Pablo (Eusebio Poncela) i Tina (Carmen Maura) to rodzeństwo naznaczone rozstaniem rodziców i przede wszystkim, mrocznym sekretem Tiny. Pablo jest zakochany w Juanie (Miguel Molina), jednak ten nie jest pewien swoich uczuć, więc Pablo, chcąc złapać dystans, wiąże się z Antoniem (Antonio Banderas). Od tego momentu jego życie staje się jeszcze bardziej skomplikowane. Klasyczny film Pedra Almodovara, który kładzie podwaliny pod jego styl filmowy. Obejrzenie go pozwala zrozumieć świat, który reżyser stworzył przez lata.
PRZEZ CIEMNE ZWIERCIADŁO | ANIMUZA
Oszałamiający i hipnotyczny film science fiction z Keanu Reevesem, Robertem Downey Jr., Winoną Ryder i Woodym Harrelsonem w rolach głównych!
Ekranizacja powieści Philipa K. Dicka. Bob Arctor, tajniak, który prowadzi śledztwo przeciwko handlarzom narkotyków, przenika do środowiska narkomanów. Wkrótce sam uzależnia się od tajemniczej substancji D. Zaczyna mu towarzyszyć niepewność co do własnej tożsamości, a otaczający go przyjaciele, sami pogubieni i dręczeni rozmaitymi obsesjami, nie są zbytnio pomocni. Reżyser Richard Linklater wykorzystał (po raz drugi w swej karierze) technikę animacji rotoskopowej, czyli obrysowywania konturów sfilmowanych wcześniej przedmiotów i postaci. Ta technika animacji podkreśla umowność ekranowej rzeczywistości, sprawiając, że wątpliwości co do rzeczywistego kształtu rzeczywistości udzielają się także widzowi.
/ A film adaptation of Philip K. Dick’s novel „A Scanner Darkly”. Bob Arctor is an undercover police detective fighting with drug dealers. After falling victim to the same permanently mind-altering drug, called Substance D, he begins to lose touch with reality. He cannot deal with his increasing confusion and insecurity, but his friends – also lost and hunted by their own obsessions – are unable to help him. The film director, Richard Linklater, used (for the second time in his career) rotoscoping as a major animation technique, which makes the whole story even more uncertain and entangled, far from the reality known to the viewers.
Ekranizacja powieści Philipa K. Dicka. Bob Arctor, tajniak, który prowadzi śledztwo przeciwko handlarzom narkotyków, przenika do środowiska narkomanów. Wkrótce sam uzależnia się od tajemniczej substancji D. Zaczyna mu towarzyszyć niepewność co do własnej tożsamości, a otaczający go przyjaciele, sami pogubieni i dręczeni rozmaitymi obsesjami, nie są zbytnio pomocni. Reżyser Richard Linklater wykorzystał (po raz drugi w swej karierze) technikę animacji rotoskopowej, czyli obrysowywania konturów sfilmowanych wcześniej przedmiotów i postaci. Ta technika animacji podkreśla umowność ekranowej rzeczywistości, sprawiając, że wątpliwości co do rzeczywistego kształtu rzeczywistości udzielają się także widzowi.
/ A film adaptation of Philip K. Dick’s novel „A Scanner Darkly”. Bob Arctor is an undercover police detective fighting with drug dealers. After falling victim to the same permanently mind-altering drug, called Substance D, he begins to lose touch with reality. He cannot deal with his increasing confusion and insecurity, but his friends – also lost and hunted by their own obsessions – are unable to help him. The film director, Richard Linklater, used (for the second time in his career) rotoscoping as a major animation technique, which makes the whole story even more uncertain and entangled, far from the reality known to the viewers.
PRZYJĘCIE | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO
Ograniczenie wiekowe: 12+
Znakomita komedia będąca adaptacją sztuki „La cena de los generales”. Generał Franco zleca kwatermistrzowi Medinie (Mario Casas) przygotowanie w rekordowym tempie przyjęcia z okazji zakończenia wojny domowej. Ale najznakomitsi mistrzowie kuchni - republikańscy jeńcy wojenni, siedzą za kratami. Bez nich nie ma mowy o bankiecie, więc zostają wypuszczeni na wolność na czas przygotowania fety. I choć wszystko wydaje się iść jak po maśle, w kuchni smaży się coś więcej niż tylko wykwintne menu...
2 Nagrody Goya 2026: najlepszy scenariusz adaptowany, najlepsze kostiumy
Znakomita komedia będąca adaptacją sztuki „La cena de los generales”. Generał Franco zleca kwatermistrzowi Medinie (Mario Casas) przygotowanie w rekordowym tempie przyjęcia z okazji zakończenia wojny domowej. Ale najznakomitsi mistrzowie kuchni - republikańscy jeńcy wojenni, siedzą za kratami. Bez nich nie ma mowy o bankiecie, więc zostają wypuszczeni na wolność na czas przygotowania fety. I choć wszystko wydaje się iść jak po maśle, w kuchni smaży się coś więcej niż tylko wykwintne menu...
2 Nagrody Goya 2026: najlepszy scenariusz adaptowany, najlepsze kostiumy
ROMERÍA | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO
Ograniczenie wiekowe: 16+
Adoptowana, kiedy była małą dziewczynką, dziś osiemnastoletnia Marina (Llúcia Garcia) jedzie do Vigo, żeby po raz pierwszy spotkać się z rodziną swojego biologicznego ojca. Przy tej okazji, wychodzi na jaw skrywana przez lata rodzinna tajemnica. Idąc tropem zapisów z pamiętnika matki, Marina próbuje poskładać historię o swoich rodzicach, których ledwo pamięta i przeżyć ich urywane wspomnienia. Carla Simón, najbardziej utytułowana hiszpańska reżyserka młodego pokolenia, zabiera nas do hiszpańskiej Galicii, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości.
6 nominacji do Nagród Goya: najlepsza reżyseria, najlepszy scenariusz adaptowany, najlepszy debiut aktorski – rola żeńska, najlepszy debiut aktorski – rola męska, najlepsza aktorka drugoplanowa, najlepsze kostiumy
Adoptowana, kiedy była małą dziewczynką, dziś osiemnastoletnia Marina (Llúcia Garcia) jedzie do Vigo, żeby po raz pierwszy spotkać się z rodziną swojego biologicznego ojca. Przy tej okazji, wychodzi na jaw skrywana przez lata rodzinna tajemnica. Idąc tropem zapisów z pamiętnika matki, Marina próbuje poskładać historię o swoich rodzicach, których ledwo pamięta i przeżyć ich urywane wspomnienia. Carla Simón, najbardziej utytułowana hiszpańska reżyserka młodego pokolenia, zabiera nas do hiszpańskiej Galicii, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości.
6 nominacji do Nagród Goya: najlepsza reżyseria, najlepszy scenariusz adaptowany, najlepszy debiut aktorski – rola żeńska, najlepszy debiut aktorski – rola męska, najlepsza aktorka drugoplanowa, najlepsze kostiumy
SERCE GÓR | NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH
W pewnej krainie, gdzie brody są heroiczne, miecze błyszczą, a zło czai się za każdym krzakiem paproci, kupiec Duncan wraca z dalekiej wyprawy z bezcennym artefaktem - tajemniczym kamieniem zwanym Sercem Gór. W domu czeka na niego ukochana Heather, ale sielanka trwa krócej niż średniowieczna uczta bez piwa. Wioskę napada banda złowrogiego Skaara, kamień zostaje skradziony, a Heather porwana. Duncan rusza więc w drogę, by odzyskać żonę i artefakt - a po drodze spotka wojowników, mnichów, rebeliantów i zapewne kilku bardzo zdezorientowanych statystów.
„Serce gór” to film, który z odwagą godną rycerza próbuje wspiąć się na szczyty epickiego fantasy, choć czasem potyka się o własną pelerynę. Są tu heroiczne spojrzenia w dal, miecze dzielnie przecinające powietrze (czasem bardziej niż przeciwników) i dialogi, które brzmią tak, jakby rycerze ćwiczyli je wcześniej przed lustrem w karczmie. Produkcja z zapałem sięga po klimat „Władcy Pierścieni”, choć budżet częściej przypomina sakiewkę średniowiecznego giermka. W efekcie dostajemy spektakl balansujący między poważną legendą a niezamierzoną komedią przygodową - i właśnie dlatego ogląda się go z autentyczną radością.
Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w plenerach Beskidu Niskiego i okolic Sanoka. W obsadzie pojawili się m.in. Tomasz Bednarek, Olga Bończyk, Radosław Pazura, Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski i Robert Janowski, którzy z powagą godną wielkich sag mierzą się z dialogami i kostiumami rodem z fantastycznego jarmarku. Produkcja była pokazywana na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, co do dziś pozostaje jedną z ciekawszych anegdot związanych z tym filmem. Choć nie zdobyła serc krytyków, z czasem zyskała status osobliwości polskiego kina fantasy - filmu, który ogląda się dziś z mieszanką zdumienia i szczerej sympatii.
„Serce gór” to film, który z odwagą godną rycerza próbuje wspiąć się na szczyty epickiego fantasy, choć czasem potyka się o własną pelerynę. Są tu heroiczne spojrzenia w dal, miecze dzielnie przecinające powietrze (czasem bardziej niż przeciwników) i dialogi, które brzmią tak, jakby rycerze ćwiczyli je wcześniej przed lustrem w karczmie. Produkcja z zapałem sięga po klimat „Władcy Pierścieni”, choć budżet częściej przypomina sakiewkę średniowiecznego giermka. W efekcie dostajemy spektakl balansujący między poważną legendą a niezamierzoną komedią przygodową - i właśnie dlatego ogląda się go z autentyczną radością.
Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w plenerach Beskidu Niskiego i okolic Sanoka. W obsadzie pojawili się m.in. Tomasz Bednarek, Olga Bończyk, Radosław Pazura, Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski i Robert Janowski, którzy z powagą godną wielkich sag mierzą się z dialogami i kostiumami rodem z fantastycznego jarmarku. Produkcja była pokazywana na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, co do dziś pozostaje jedną z ciekawszych anegdot związanych z tym filmem. Choć nie zdobyła serc krytyków, z czasem zyskała status osobliwości polskiego kina fantasy - filmu, który ogląda się dziś z mieszanką zdumienia i szczerej sympatii.
SZEFNER
Szefner (Miłosz Szefner) – wokalista, gitarzysta, songwriter i autor tekstów, który tworzy autorską
muzykę na pograniczu alternatywy, rapu i popu. W swoich utworach stawia na szczerość,
emocjonalność i organiczne brzmienie, a jego charakterystyczna wrażliwość i niebanalne teksty
sprawiają, że wyróżnia się na tle współczesnej sceny muzycznej.
Szefner zadebiutował singlem „Ale mi się nie chce”, który szybko zyskał grono wiernych słuchaczy. W
2024 roku pojawił się na płycie ARS LATRANS Orchestra – „NOIR”, a także wydał solowe EP „Ten
wielki świat”, ukazujące jego dojrzałość artystyczną i wszechstronność.
Na scenie wyróżnia się autentycznością, humorem i bezpretensjonalnym stylem, tworząc szczery i
bezpośredni kontakt z publicznością. Występował na wielu festiwalach i showcase’ach, m.in. na Next
Fest w Poznaniu i Great September w Łodzi, gdzie zdobywał doświadczenie i rozwijał swoje
muzyczne umiejętności.
Szefner miał 15 lat, gdy po raz pierwszy chwycił za gitarę i zaczął śpiewać, choć pisanie autorskich
tekstów przyszło do niego nieco później. Grał w różnych zespołach lokalnych, aż w końcu postawił na
solową karierę. Dziś, po ponad czterech latach twórczości, nie tylko komponuje i pisze dla siebie, ale
coraz częściej tworzy utwory dla innych artystów.
Jego muzyka to szczera opowieść o codzienności, dojrzewaniu i poszukiwaniu siebie — podróż, w
którą zabiera swoich słuchaczy z lekkością, autentyczną pasją i wrażliwością. Szefner nieustannie
rozwija swój styl i nie boi się eksperymentów. Przeplata swój charakterystyczny wokal z rapem oraz
grą na gitarze co czyni go ciekawym głosem na polskiej scenie.
muzykę na pograniczu alternatywy, rapu i popu. W swoich utworach stawia na szczerość,
emocjonalność i organiczne brzmienie, a jego charakterystyczna wrażliwość i niebanalne teksty
sprawiają, że wyróżnia się na tle współczesnej sceny muzycznej.
Szefner zadebiutował singlem „Ale mi się nie chce”, który szybko zyskał grono wiernych słuchaczy. W
2024 roku pojawił się na płycie ARS LATRANS Orchestra – „NOIR”, a także wydał solowe EP „Ten
wielki świat”, ukazujące jego dojrzałość artystyczną i wszechstronność.
Na scenie wyróżnia się autentycznością, humorem i bezpretensjonalnym stylem, tworząc szczery i
bezpośredni kontakt z publicznością. Występował na wielu festiwalach i showcase’ach, m.in. na Next
Fest w Poznaniu i Great September w Łodzi, gdzie zdobywał doświadczenie i rozwijał swoje
muzyczne umiejętności.
Szefner miał 15 lat, gdy po raz pierwszy chwycił za gitarę i zaczął śpiewać, choć pisanie autorskich
tekstów przyszło do niego nieco później. Grał w różnych zespołach lokalnych, aż w końcu postawił na
solową karierę. Dziś, po ponad czterech latach twórczości, nie tylko komponuje i pisze dla siebie, ale
coraz częściej tworzy utwory dla innych artystów.
Jego muzyka to szczera opowieść o codzienności, dojrzewaniu i poszukiwaniu siebie — podróż, w
którą zabiera swoich słuchaczy z lekkością, autentyczną pasją i wrażliwością. Szefner nieustannie
rozwija swój styl i nie boi się eksperymentów. Przeplata swój charakterystyczny wokal z rapem oraz
grą na gitarze co czyni go ciekawym głosem na polskiej scenie.
ŚWIATEŁKO W TUNELU | DKF KAMERA
„Światełko w tunelu” skupia się na postaci Dana, melancholijnego budowlańca w wieku średnim, pogrążonego w żałobie po rodzinnej tragedii. Zdystansowany od swojej oddanej żony i utalentowanej, ale mierzącej się z własnymi problemami córki Daisy, Dan odnajduje komfort i wspólnotowość w grupie amatorskich aktorów. Podczas pracy nad najbardziej znanej tragedii Szekspira, mężczyzna zaczyna się konfrontować ze swoimi ukrytymi emocjami.
TESTAMENT ANN LEE | NAPISY PL
Spekulatywna reinterpretacja niezwykłej historii Ann Lee, założycielki wspólnoty religijnej znanej jako Szejkerzy. Amanda Seyfried wciela się tu w rolę nieposkromionej przywódczyni ruchu, która opowiadała się za równouprawnieniem płci i równością społeczną, wierząc zarazem, że jest żeńskim wcieleniem Chrystusa.
TO BYŁ ZWYKŁY PRZYPADEK | SENIOR W MUZIE
Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą. W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Represjonowany irański reżyser Jafar Panahi powraca z filmem, który – podobnie jak jego poprzednie dzieła – mocno uderza w autorytarny reżim. Jednocześnie jest też przejmującą humanistyczną refleksją nad tematami traumy, przebaczenia i moralności.
Jafar Panahi za swój najnowszy film, został skazany zaocznie na rok więzienia oraz zakaz udziału w grupach politycznych i społecznych. Postawiono mu zarzut działań propagandowych przeciwko systemowi politycznemu w Iranie. Reżyser dowiedział się o tym jadąc do Nowego Jorku na rozdanie Gotham Awards, gdzie jego film otrzymał kolejne nagrody.
Irański reżim od dawna prześladuje artystów, którzy starają się pokazać prawdę o swoim kraju, zalicza się do nich 65-letni Panahi. Reżyserowi zabroniono kręcenia filmów oraz opuszczania kraju. Pomimo tego zakazu, Jafar Panahi w jednym z wywiadów powiedział, że planuje wrócić do ojczyzny. Nagrody zdobyte dla filmu „To był zwykły przypadek” na festiwalu w Nowym Jorku zadedykował „filmowcom, którzy wciąż kręcą w ciszy, bez wsparcia, a czasem ryzykując wszystko, co mają, kierując się wyłącznie wiarą w prawdę i człowieczeństwo„.
Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą. W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.
Represjonowany irański reżyser Jafar Panahi powraca z filmem, który – podobnie jak jego poprzednie dzieła – mocno uderza w autorytarny reżim. Jednocześnie jest też przejmującą humanistyczną refleksją nad tematami traumy, przebaczenia i moralności.
Jafar Panahi za swój najnowszy film, został skazany zaocznie na rok więzienia oraz zakaz udziału w grupach politycznych i społecznych. Postawiono mu zarzut działań propagandowych przeciwko systemowi politycznemu w Iranie. Reżyser dowiedział się o tym jadąc do Nowego Jorku na rozdanie Gotham Awards, gdzie jego film otrzymał kolejne nagrody.
Irański reżim od dawna prześladuje artystów, którzy starają się pokazać prawdę o swoim kraju, zalicza się do nich 65-letni Panahi. Reżyserowi zabroniono kręcenia filmów oraz opuszczania kraju. Pomimo tego zakazu, Jafar Panahi w jednym z wywiadów powiedział, że planuje wrócić do ojczyzny. Nagrody zdobyte dla filmu „To był zwykły przypadek” na festiwalu w Nowym Jorku zadedykował „filmowcom, którzy wciąż kręcą w ciszy, bez wsparcia, a czasem ryzykując wszystko, co mają, kierując się wyłącznie wiarą w prawdę i człowieczeństwo„.
TYGRYSY | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO
Ograniczenie wiekowe: 12+
„Tygrys” (Antonio de la Torre) to nurek, który wraz z siostrą, Estrellą (Bárbara Lennie) kontynuuje rodzinną tradycję. Ich ojciec zarabiał na życie nurkując i często zabierał rodzeństwo na morskie szlaki. „Tygrys” pod wodą czuje się jak ryba. Po ziemi stąpa niepewnie. Estrella zawsze jest obok niego. Pomaga mu na łodzi i próbuje utrzymać na powierzchni w życiu codziennym. Tylko ona się o niego troszczy, ale sama marzy, by uciec ze świata, w którym ryzyko i wypadki są na porządku dziennym.
Nagroda Goya 2026: najlepsze efekty specjalne
„Tygrys” (Antonio de la Torre) to nurek, który wraz z siostrą, Estrellą (Bárbara Lennie) kontynuuje rodzinną tradycję. Ich ojciec zarabiał na życie nurkując i często zabierał rodzeństwo na morskie szlaki. „Tygrys” pod wodą czuje się jak ryba. Po ziemi stąpa niepewnie. Estrella zawsze jest obok niego. Pomaga mu na łodzi i próbuje utrzymać na powierzchni w życiu codziennym. Tylko ona się o niego troszczy, ale sama marzy, by uciec ze świata, w którym ryzyko i wypadki są na porządku dziennym.
Nagroda Goya 2026: najlepsze efekty specjalne
Warsztaty komiksowe
Na warsztatach komiksowych będziemy tworzyć narrację za pomocą rysunku. Nauczymy się podstaw i różnych technik rysunkowych, a także dowiemy się jakie znaczenie ma odpowiedni plan wydarzeń, kadr oraz typografia. Uczestnicy na każdych zajęciach dostaną zadania rozwijające kreatywność, wyobraźnię oraz pewność siebie poprzez twórczą zabawę.
Warsztaty muzyczne pianino/gitara - marzec 2026
Indywidualne zajęcia z nauki gry na fortepianie i gitarze.
INDYWIDUALNE ZAJĘCIA Z NAUKI GRY NA FORTEPIANIE I GITARZE
Zapraszamy na indywidualne lekcje gry na fortepianie lub gitarze, które poprowadzi Marek Manowski – muzyk z wieloletnim doświadczeniem artystycznym i pedagogicznym.
Absolwent szkoły muzycznej w Poznaniu w klasie fortepianu i perkusji, uczył się również gry na gitarze klasycznej. Od ponad 30 lat tworzy klasyczną muzykę elektroniczną w tzw. starym stylu, inspirowaną twórczością Vangelisa i Tangerine Dream. W jego kompozycjach słychać także wpływy muzyki poważnej, etnicznej i rocka progresywnego.
Od ponad dekady zajmuje się nauczaniem gry na fortepianie, gitarze klasycznej i ukulele. Prowadzi własną firmę MMStudio Muzyczna Chatka, współpracując z ośrodkami kultury w Swarzędzu i Czerwonaku. Jako pianista współpracował m.in. z Witkiem Łukaszewskim, Urszulą Chojan, Barbarą Jędrychowską oraz aktorami Teatru Nowego. Na stałe występuje z zespołem Goodstaff.
Zajęcia będą odbywały się w poniedziałki – godziny zostaną ustalone indywidualnie z uczestnikami. Do uczestnictwa w zajęciach zapraszamy dzieci od 6 r.ż.
Koszt zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 50zł
– za udział w pojedynczych zajęciach – 80zł
W przypadku nauki gry na gitarze klasycznej każdy uczestnik musi posiadać własny instrument.
Zapisy:
tel. 530 378 800
e-mail: domkultury@dkazk.pl
INDYWIDUALNE ZAJĘCIA Z NAUKI GRY NA FORTEPIANIE I GITARZE
Zapraszamy na indywidualne lekcje gry na fortepianie lub gitarze, które poprowadzi Marek Manowski – muzyk z wieloletnim doświadczeniem artystycznym i pedagogicznym.
Absolwent szkoły muzycznej w Poznaniu w klasie fortepianu i perkusji, uczył się również gry na gitarze klasycznej. Od ponad 30 lat tworzy klasyczną muzykę elektroniczną w tzw. starym stylu, inspirowaną twórczością Vangelisa i Tangerine Dream. W jego kompozycjach słychać także wpływy muzyki poważnej, etnicznej i rocka progresywnego.
Od ponad dekady zajmuje się nauczaniem gry na fortepianie, gitarze klasycznej i ukulele. Prowadzi własną firmę MMStudio Muzyczna Chatka, współpracując z ośrodkami kultury w Swarzędzu i Czerwonaku. Jako pianista współpracował m.in. z Witkiem Łukaszewskim, Urszulą Chojan, Barbarą Jędrychowską oraz aktorami Teatru Nowego. Na stałe występuje z zespołem Goodstaff.
Zajęcia będą odbywały się w poniedziałki – godziny zostaną ustalone indywidualnie z uczestnikami. Do uczestnictwa w zajęciach zapraszamy dzieci od 6 r.ż.
Koszt zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 50zł
– za udział w pojedynczych zajęciach – 80zł
W przypadku nauki gry na gitarze klasycznej każdy uczestnik musi posiadać własny instrument.
Zapisy:
tel. 530 378 800
e-mail: domkultury@dkazk.pl
Warsztaty Ręko-Dzielni - marzec 2026
Ręko-dzielnia to warsztaty tkania, filcowania, haftu, szydełka, makramy i innych technik rękodzielniczych.
Jeśli chcesz nauczyć się tworzyć rzeczy piękne i użyteczne, a jednocześnie zająć ręce i dać głowie odpocząć, zapraszamy do nas! Krok po kroku poznasz tajniki rękodzieła w nowoczesnej odsłonie. Warsztaty prowadzone są w cyklach – każdą technikę poznajemy od podstaw przez kilka kolejnych zajęć. Dzierganie jest modne i wygodne! Uwaga – to wciąga!
Wiek: od lat 10 do 100
Koszt pojedynczych zajęć razem z materiałami wykorzystywanymi podczas zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 50zł
– poza karnetem – 80zł
Zapisy pod numerem telefonu 530 378 800.
Ilość miejsc ograniczona.
Jeśli chcesz nauczyć się tworzyć rzeczy piękne i użyteczne, a jednocześnie zająć ręce i dać głowie odpocząć, zapraszamy do nas! Krok po kroku poznasz tajniki rękodzieła w nowoczesnej odsłonie. Warsztaty prowadzone są w cyklach – każdą technikę poznajemy od podstaw przez kilka kolejnych zajęć. Dzierganie jest modne i wygodne! Uwaga – to wciąga!
Wiek: od lat 10 do 100
Koszt pojedynczych zajęć razem z materiałami wykorzystywanymi podczas zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 50zł
– poza karnetem – 80zł
Zapisy pod numerem telefonu 530 378 800.
Ilość miejsc ograniczona.
warsztaty teatralne 4-6 lat/ marzec 2026
CZYM JEST TEATR KIDS?
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Terminy zajęć:
- 3.02.2026r.
- 10.02.2026r.
- 17.02.2026r.
- 24.02.2026r.
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Terminy zajęć:
- 3.02.2026r.
- 10.02.2026r.
- 17.02.2026r.
- 24.02.2026r.
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
warsztaty teatralne klasy I-III/ marzec 2026
CZYM JEST TEATR KIDS?
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Terminy zajęć:
- 3.02.2026r.
- 10.02.2026r.
- 17.02.2026r.
- 24.02.2026r.
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Terminy zajęć:
- 3.02.2026r.
- 10.02.2026r.
- 17.02.2026r.
- 24.02.2026r.
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
WARTOŚĆ SENTYMENTALNA
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
WARTOŚĆ SENTYMENTALNA | SENIOR W MUZIE
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
WESELE | WAJDA: RE-WIZJE
Portret polskiej inteligencji i chłopstwa końca XIX wieku, których przedstawiciele spotykają się na weselu w bronowickiej chacie. Na ślub literata i mieszczucha (Pana Młodego) z chłopką z Bronowic (Panną Młodą) przybywają goście z dwóch środowisk: inteligencji krakowskiej i lokalnego chłopstwa. W trakcie suto zakrapianej nocy poszczególne postaci – m.in. Dziennikarz, Poeta, Gospodarz i Czepiec – spotykają symboliczne zjawy, które konfrontują ich z konkretnymi postawami, lękami i niespełnionymi aspiracjami narodowymi. Brak porozumienia między klasami, nieprzepracowane traumy historyczne uniemożliwiają jednak jakiekolwiek porozumienie – nawet jeśli tajemniczy Wernyhora, wręczając Złoty Róg, daje uczestnikom wesela szansę na zainicjowanie narodowowyzwoleńczego buntu.
Legendarny dramat Stanisława Wyspiańskiego wydawał się niemożliwy do przeniesienia na ekran. Wajda był jednak u szczytu mocy twórczych, do realizacji filmu zaprosił najwybitniejszych artystów z różnych dziedzin (za akustykę odpowiadali: Czesław Niemen, Eugeniusz Rudnik i Stanisław Radwan), zaangażował najlepszych aktorów polskich teatrów, wnętrze chaty zbudował w studio w Warszawie, a plenery nagrał w Krakowie i Bronowicach. Filmowi nadał niezwykłą energię obrazu, każąc Witoldowi Sobocińskiemu prowadzić kamerę w rytm muzyki granej na planie zdjęciowym. Stworzył imponującą feerię barw i dźwięków, genialnego rytmu, choreografii i dynamiki. Mało który film zasłużył na Oscara za montaż jak Wesele właśnie.
Ten pierwszy z filmów zrealizowanych w Zespole Filmowym „X” nasycony jest malarskimi cytatami i onirycznymi alegoriami, aktualizowanymi o symbole wciąż żywe dla polskiej świadomości lat 70. XX wieku. Nikt nie wierzył, że możliwa jest adaptacja Wesela Wyspiańskiego, a tymczasem to właśnie ten film, arcydzieło modernizmu, mimo tak gęstej narracji i arcypolskich odwołań, stało się dowodem uniwersalności języka Wajdy i żywotności polskiej kultury doby kontestacji.
[ENG]
A portrait of the Polish intelligentsia and peasantry at the end of the nineteenth century, brought together at a wedding in a cottage in the village of Bronowice. Guests from two worlds—the Kraków intelligentsia and the local rural community—gather to celebrate the marriage of a writer and townsman (the Groom) to a peasant woman from Bronowice (the Bride). During a night of heavy drinking, individual characters—including the Journalist, the Poet, the Host, and Czepiec—encounter symbolic spectres that confront them with their attitudes, fears, and unfulfilled national aspirations. The lack of understanding between social classes and unresolved historical traumas ultimately makes any true unity impossible, even when the mysterious Wernyhora offers the wedding guests a chance to ignite a national uprising by handing over the Golden Horn.
Stanisław Wyspiański’s legendary play long seemed impossible to adapt for the screen. At the height of his creative powers, however, Wajda assembled an extraordinary team of artists from different fields (with sound shaped by Czesław Niemen, Eugeniusz Rudnik, and Stanisław Radwan), cast the finest actors of Polish theatre, reconstructed the cottage interior in a Warsaw studio, and filmed exteriors in Kraków and Bronowice. He infused the film with explosive visual energy, asking DOP Witold Sobociński to move the camera in rhythm with music played live on set. The result is a dazzling feast of colour and sound, driven by a masterful sense of rhythm, choreography, and movement—few films have ever so richly deserved an Academy Award for editing.
The first film produced by Film Unit “X,” The Wedding is saturated with painterly quotations and oneiric allegories, updated with symbols still vivid in the Polish consciousness of the 1970s. Few believed Wyspiański’s drama could be successfully adapted, yet this modernist masterpiece—dense with meaning and deeply rooted in Polish culture—proved the universality of Wajda’s cinematic language and the enduring vitality of a culture shaped by dissent.
Legendarny dramat Stanisława Wyspiańskiego wydawał się niemożliwy do przeniesienia na ekran. Wajda był jednak u szczytu mocy twórczych, do realizacji filmu zaprosił najwybitniejszych artystów z różnych dziedzin (za akustykę odpowiadali: Czesław Niemen, Eugeniusz Rudnik i Stanisław Radwan), zaangażował najlepszych aktorów polskich teatrów, wnętrze chaty zbudował w studio w Warszawie, a plenery nagrał w Krakowie i Bronowicach. Filmowi nadał niezwykłą energię obrazu, każąc Witoldowi Sobocińskiemu prowadzić kamerę w rytm muzyki granej na planie zdjęciowym. Stworzył imponującą feerię barw i dźwięków, genialnego rytmu, choreografii i dynamiki. Mało który film zasłużył na Oscara za montaż jak Wesele właśnie.
Ten pierwszy z filmów zrealizowanych w Zespole Filmowym „X” nasycony jest malarskimi cytatami i onirycznymi alegoriami, aktualizowanymi o symbole wciąż żywe dla polskiej świadomości lat 70. XX wieku. Nikt nie wierzył, że możliwa jest adaptacja Wesela Wyspiańskiego, a tymczasem to właśnie ten film, arcydzieło modernizmu, mimo tak gęstej narracji i arcypolskich odwołań, stało się dowodem uniwersalności języka Wajdy i żywotności polskiej kultury doby kontestacji.
[ENG]
A portrait of the Polish intelligentsia and peasantry at the end of the nineteenth century, brought together at a wedding in a cottage in the village of Bronowice. Guests from two worlds—the Kraków intelligentsia and the local rural community—gather to celebrate the marriage of a writer and townsman (the Groom) to a peasant woman from Bronowice (the Bride). During a night of heavy drinking, individual characters—including the Journalist, the Poet, the Host, and Czepiec—encounter symbolic spectres that confront them with their attitudes, fears, and unfulfilled national aspirations. The lack of understanding between social classes and unresolved historical traumas ultimately makes any true unity impossible, even when the mysterious Wernyhora offers the wedding guests a chance to ignite a national uprising by handing over the Golden Horn.
Stanisław Wyspiański’s legendary play long seemed impossible to adapt for the screen. At the height of his creative powers, however, Wajda assembled an extraordinary team of artists from different fields (with sound shaped by Czesław Niemen, Eugeniusz Rudnik, and Stanisław Radwan), cast the finest actors of Polish theatre, reconstructed the cottage interior in a Warsaw studio, and filmed exteriors in Kraków and Bronowice. He infused the film with explosive visual energy, asking DOP Witold Sobociński to move the camera in rhythm with music played live on set. The result is a dazzling feast of colour and sound, driven by a masterful sense of rhythm, choreography, and movement—few films have ever so richly deserved an Academy Award for editing.
The first film produced by Film Unit “X,” The Wedding is saturated with painterly quotations and oneiric allegories, updated with symbols still vivid in the Polish consciousness of the 1970s. Few believed Wyspiański’s drama could be successfully adapted, yet this modernist masterpiece—dense with meaning and deeply rooted in Polish culture—proved the universality of Wajda’s cinematic language and the enduring vitality of a culture shaped by dissent.
WIERZYMY CI
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Alice (w tej roli Myriem Akheddiou), która staje do trudnej walki o przyznanie pełnej opieki rodzicielskiej nad dwójką dzieci – Lili (Adèle Pinckaers) i Etiennem (Ulysse Goffin). Kiedy po rozwodzie wydawało się, że wszystko w tej kwestii jest prawnie uregulowane, sytuacja zaczyna mocno się komplikować.
Po dwuletniej rozłące z dziećmi mężczyzna (Laurent Capelluto) zaczyna dochodzić swoich praw w sądzie. Choć oskarżony jest o poważne nadużycia, kwestionuje wcześniejszą decyzję, przekonując, że jest całkowicie odcięty od siedemnastoletniej dziewczyny i o siedem lat młodszego chłopca. Sytuacja doprowadza do dramatycznej rozprawy sądowej, która dla Alice oznacza walkę o bezpieczeństwo swoich dzieci.
Po dwuletniej rozłące z dziećmi mężczyzna (Laurent Capelluto) zaczyna dochodzić swoich praw w sądzie. Choć oskarżony jest o poważne nadużycia, kwestionuje wcześniejszą decyzję, przekonując, że jest całkowicie odcięty od siedemnastoletniej dziewczyny i o siedem lat młodszego chłopca. Sytuacja doprowadza do dramatycznej rozprawy sądowej, która dla Alice oznacza walkę o bezpieczeństwo swoich dzieci.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.