Poznań 10.11.2026, g. 18:00
od 35.00 pln
CZYM JEST TEATR KIDS?
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III/ grupa zakończy cykl warsztatów stworzeniem własnego przedstawienia/etiudy. Prosimy zatem o systematyczny udział w zajęciach
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III/ grupa zakończy cykl warsztatów stworzeniem własnego przedstawienia/etiudy. Prosimy zatem o systematyczny udział w zajęciach
Poznań 10.11.2026, g. 19:00
od 35.00 pln
CZYM JEST TEATR KIDS?
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III/ grupa zakończy cykl warsztatów stworzeniem własnego przedstawienia/etiudy. Prosimy zatem o systematyczny udział w zajęciach
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III/ grupa zakończy cykl warsztatów stworzeniem własnego przedstawienia/etiudy. Prosimy zatem o systematyczny udział w zajęciach
Poznań 10.11.2026, g. 19:30
od 10.00 pln
BRITISH FILM FESTIVAL
[PL]
Andrew Scott w roli, która zagwarantuje mu nominację aktorską w kolejnym rozdaniu Oscarów®. OSTATNI HAMLET to oparty na faktach film, który opowiada historię legendarnego brytyjskiego aktora Iana Charlesona (RYDWANY OGNIA – BFF 2024). Jest przełom lat 80., a Ian niespodziewanie dostaje rolę Hamleta w prestiżowym National Theatre w Londynie (po tym, jak wycofał się Daniel Day-Lewis). Będący u szczytu kariery zawodowej aktor, jednocześnie mierzy się z największym wyzwaniem, które przyniosło mu życie – właśnie dowiedział się, że jest chory na AIDS. W czasach, kiedy choroba była otoczona społecznym tabu, lękiem i stygmatyzacją, jednocześnie rozgrywa się historia, w której pasja, miłość i afirmacja rzeczywistości, stają się motorem napędowym do tego, żeby przeżyć każdy kolejny dzień. To również sposób na to, żeby nie przekreślać marzeń, stworzyć teatralną rolę życia i na zawsze zapisać się z historii! Shakespeare’owski Hamlet rozmyśla o śmierci, kiedy jednocześnie odgrywający go aktor chce za wszelką cenę pozostać żywym. Na drugim planie występuje ulubienica publiczności, laureatka Oscara® Olivia Colman, która wciela się w rolę lekarki, pełnej przyjaźni, opieki i solidarności ze swoim pacjentem. Film wyreżyserował nominowany do nagród BAFTA Simon Stone, a autorem scenariusza jest Stephen Beresford, znany publiczności ze wspaniałego tekstu, który stał się fundamentem nagradzanego na całym świecie hitu DUMNI I WŚCIEKLI. Film otworzył jubileuszową 70. Edycję BFI London Film Festival. Podczas British Film Festival 2026 prezentujemy film premierowo, na pierwszych pokazach kinowych w Polsce.
[ENG]
Andrew Scott gives a performance already generating serious Oscar buzz in ELSINORE, a film based on the true story of legendary British actor Ian Charleson (CHARIOTS OF FIRE – BFF 2024). It is the end of the 1980s, and Ian unexpectedly gets the chance to play Hamlet at London’s National Theatre after Daniel Day-Lewis withdraws from the production. At the height of his career, he is also facing the greatest challenge of his life: he has just learned that he has AIDS.
At a time when the illness was surrounded by fear, stigma and social taboo, another story begins to unfold – one driven by passion, love and an insistence on embracing life one day at a time. For Ian, it is also a way of refusing to let go of his ambitions: a chance to create the defining stage performance of his life and secure his place in theatre history. Shakespeare’s Hamlet dwells on death while the actor playing him is determined, at all costs, to remain alive.
Oscar winner Olivia Colman co-stars as Ian’s doctor, bringing warmth, friendship and solidarity to their relationship. The film is directed by BAFTA-nominated Simon Stone, with a screenplay by Stephen Beresford, best known to audiences for PRIDE, the much-loved and internationally acclaimed film built around his script.
ELSINORE opened the landmark 70th edition of the BFI London Film Festival. At the 2026 British Film Festival, we present the film in its first Polish cinema screenings.
Andrew Scott w roli, która zagwarantuje mu nominację aktorską w kolejnym rozdaniu Oscarów®. OSTATNI HAMLET to oparty na faktach film, który opowiada historię legendarnego brytyjskiego aktora Iana Charlesona (RYDWANY OGNIA – BFF 2024). Jest przełom lat 80., a Ian niespodziewanie dostaje rolę Hamleta w prestiżowym National Theatre w Londynie (po tym, jak wycofał się Daniel Day-Lewis). Będący u szczytu kariery zawodowej aktor, jednocześnie mierzy się z największym wyzwaniem, które przyniosło mu życie – właśnie dowiedział się, że jest chory na AIDS. W czasach, kiedy choroba była otoczona społecznym tabu, lękiem i stygmatyzacją, jednocześnie rozgrywa się historia, w której pasja, miłość i afirmacja rzeczywistości, stają się motorem napędowym do tego, żeby przeżyć każdy kolejny dzień. To również sposób na to, żeby nie przekreślać marzeń, stworzyć teatralną rolę życia i na zawsze zapisać się z historii! Shakespeare’owski Hamlet rozmyśla o śmierci, kiedy jednocześnie odgrywający go aktor chce za wszelką cenę pozostać żywym. Na drugim planie występuje ulubienica publiczności, laureatka Oscara® Olivia Colman, która wciela się w rolę lekarki, pełnej przyjaźni, opieki i solidarności ze swoim pacjentem. Film wyreżyserował nominowany do nagród BAFTA Simon Stone, a autorem scenariusza jest Stephen Beresford, znany publiczności ze wspaniałego tekstu, który stał się fundamentem nagradzanego na całym świecie hitu DUMNI I WŚCIEKLI. Film otworzył jubileuszową 70. Edycję BFI London Film Festival. Podczas British Film Festival 2026 prezentujemy film premierowo, na pierwszych pokazach kinowych w Polsce.
[ENG]
Andrew Scott gives a performance already generating serious Oscar buzz in ELSINORE, a film based on the true story of legendary British actor Ian Charleson (CHARIOTS OF FIRE – BFF 2024). It is the end of the 1980s, and Ian unexpectedly gets the chance to play Hamlet at London’s National Theatre after Daniel Day-Lewis withdraws from the production. At the height of his career, he is also facing the greatest challenge of his life: he has just learned that he has AIDS.
At a time when the illness was surrounded by fear, stigma and social taboo, another story begins to unfold – one driven by passion, love and an insistence on embracing life one day at a time. For Ian, it is also a way of refusing to let go of his ambitions: a chance to create the defining stage performance of his life and secure his place in theatre history. Shakespeare’s Hamlet dwells on death while the actor playing him is determined, at all costs, to remain alive.
Oscar winner Olivia Colman co-stars as Ian’s doctor, bringing warmth, friendship and solidarity to their relationship. The film is directed by BAFTA-nominated Simon Stone, with a screenplay by Stephen Beresford, best known to audiences for PRIDE, the much-loved and internationally acclaimed film built around his script.
ELSINORE opened the landmark 70th edition of the BFI London Film Festival. At the 2026 British Film Festival, we present the film in its first Polish cinema screenings.
Poznań 10.11.2026, g. 19:30
od 10.00 pln
BRITISH FILM FESTIVAL
[PL]
Andrew Scott w roli, która zagwarantuje mu nominację aktorską w kolejnym rozdaniu Oscarów®. OSTATNI HAMLET to oparty na faktach film, który opowiada historię legendarnego brytyjskiego aktora Iana Charlesona (RYDWANY OGNIA – BFF 2024). Jest przełom lat 80., a Ian niespodziewanie dostaje rolę Hamleta w prestiżowym National Theatre w Londynie (po tym, jak wycofał się Daniel Day-Lewis). Będący u szczytu kariery zawodowej aktor, jednocześnie mierzy się z największym wyzwaniem, które przyniosło mu życie – właśnie dowiedział się, że jest chory na AIDS. W czasach, kiedy choroba była otoczona społecznym tabu, lękiem i stygmatyzacją, jednocześnie rozgrywa się historia, w której pasja, miłość i afirmacja rzeczywistości, stają się motorem napędowym do tego, żeby przeżyć każdy kolejny dzień. To również sposób na to, żeby nie przekreślać marzeń, stworzyć teatralną rolę życia i na zawsze zapisać się z historii! Shakespeare’owski Hamlet rozmyśla o śmierci, kiedy jednocześnie odgrywający go aktor chce za wszelką cenę pozostać żywym. Na drugim planie występuje ulubienica publiczności, laureatka Oscara® Olivia Colman, która wciela się w rolę lekarki, pełnej przyjaźni, opieki i solidarności ze swoim pacjentem. Film wyreżyserował nominowany do nagród BAFTA Simon Stone, a autorem scenariusza jest Stephen Beresford, znany publiczności ze wspaniałego tekstu, który stał się fundamentem nagradzanego na całym świecie hitu DUMNI I WŚCIEKLI. Film otworzył jubileuszową 70. Edycję BFI London Film Festival. Podczas British Film Festival 2026 prezentujemy film premierowo, na pierwszych pokazach kinowych w Polsce.
[ENG]
Andrew Scott gives a performance already generating serious Oscar buzz in ELSINORE, a film based on the true story of legendary British actor Ian Charleson (CHARIOTS OF FIRE – BFF 2024). It is the end of the 1980s, and Ian unexpectedly gets the chance to play Hamlet at London’s National Theatre after Daniel Day-Lewis withdraws from the production. At the height of his career, he is also facing the greatest challenge of his life: he has just learned that he has AIDS.
At a time when the illness was surrounded by fear, stigma and social taboo, another story begins to unfold – one driven by passion, love and an insistence on embracing life one day at a time. For Ian, it is also a way of refusing to let go of his ambitions: a chance to create the defining stage performance of his life and secure his place in theatre history. Shakespeare’s Hamlet dwells on death while the actor playing him is determined, at all costs, to remain alive.
Oscar winner Olivia Colman co-stars as Ian’s doctor, bringing warmth, friendship and solidarity to their relationship. The film is directed by BAFTA-nominated Simon Stone, with a screenplay by Stephen Beresford, best known to audiences for PRIDE, the much-loved and internationally acclaimed film built around his script.
ELSINORE opened the landmark 70th edition of the BFI London Film Festival. At the 2026 British Film Festival, we present the film in its first Polish cinema screenings.
Andrew Scott w roli, która zagwarantuje mu nominację aktorską w kolejnym rozdaniu Oscarów®. OSTATNI HAMLET to oparty na faktach film, który opowiada historię legendarnego brytyjskiego aktora Iana Charlesona (RYDWANY OGNIA – BFF 2024). Jest przełom lat 80., a Ian niespodziewanie dostaje rolę Hamleta w prestiżowym National Theatre w Londynie (po tym, jak wycofał się Daniel Day-Lewis). Będący u szczytu kariery zawodowej aktor, jednocześnie mierzy się z największym wyzwaniem, które przyniosło mu życie – właśnie dowiedział się, że jest chory na AIDS. W czasach, kiedy choroba była otoczona społecznym tabu, lękiem i stygmatyzacją, jednocześnie rozgrywa się historia, w której pasja, miłość i afirmacja rzeczywistości, stają się motorem napędowym do tego, żeby przeżyć każdy kolejny dzień. To również sposób na to, żeby nie przekreślać marzeń, stworzyć teatralną rolę życia i na zawsze zapisać się z historii! Shakespeare’owski Hamlet rozmyśla o śmierci, kiedy jednocześnie odgrywający go aktor chce za wszelką cenę pozostać żywym. Na drugim planie występuje ulubienica publiczności, laureatka Oscara® Olivia Colman, która wciela się w rolę lekarki, pełnej przyjaźni, opieki i solidarności ze swoim pacjentem. Film wyreżyserował nominowany do nagród BAFTA Simon Stone, a autorem scenariusza jest Stephen Beresford, znany publiczności ze wspaniałego tekstu, który stał się fundamentem nagradzanego na całym świecie hitu DUMNI I WŚCIEKLI. Film otworzył jubileuszową 70. Edycję BFI London Film Festival. Podczas British Film Festival 2026 prezentujemy film premierowo, na pierwszych pokazach kinowych w Polsce.
[ENG]
Andrew Scott gives a performance already generating serious Oscar buzz in ELSINORE, a film based on the true story of legendary British actor Ian Charleson (CHARIOTS OF FIRE – BFF 2024). It is the end of the 1980s, and Ian unexpectedly gets the chance to play Hamlet at London’s National Theatre after Daniel Day-Lewis withdraws from the production. At the height of his career, he is also facing the greatest challenge of his life: he has just learned that he has AIDS.
At a time when the illness was surrounded by fear, stigma and social taboo, another story begins to unfold – one driven by passion, love and an insistence on embracing life one day at a time. For Ian, it is also a way of refusing to let go of his ambitions: a chance to create the defining stage performance of his life and secure his place in theatre history. Shakespeare’s Hamlet dwells on death while the actor playing him is determined, at all costs, to remain alive.
Oscar winner Olivia Colman co-stars as Ian’s doctor, bringing warmth, friendship and solidarity to their relationship. The film is directed by BAFTA-nominated Simon Stone, with a screenplay by Stephen Beresford, best known to audiences for PRIDE, the much-loved and internationally acclaimed film built around his script.
ELSINORE opened the landmark 70th edition of the BFI London Film Festival. At the 2026 British Film Festival, we present the film in its first Polish cinema screenings.
Poznań 10.11.2026, g. 20:30
od 10.00 pln
BRITISH FILM FESTIVAL
[PL]
John Davidson (Ellis Watson), nastolatek mieszkający w Galashiels w Szkocji, marzy o graniu w piłkę nożną na profesjonalnym poziomie. Sęk w tym, że jego ciało zaczyna wymykać się spod kontroli. Pojawiają się tiki, gwałtowne ruchy i nieprzewidywalne okrzyki, w tym także wulgaryzmy (nawiązanie do nich zawarte jest już w błyskotliwie dwuznacznym tytule filmu, odnoszącym się również do przysięgania, co – chcąc zachować tę ambiwalencję – można by przetłumaczyć jako KLNĘ SIĘ NA WSZYSTKO). Z bramkarskiej kariery nici. Okazuje się, że chłopak ma zespół Tourette’a. Diagnoza niewiele zmienia, ponieważ w świecie, który nie ma zielonego pojęcia o syndromie, młodzian uchodzi za nieposłusznego i agresywnego. W szkole karany jest przez nauczycieli i wyszydzany przez rówieśników. W domu wcale nie jest lepiej. Rodzina rozpada się na jego oczach. Kilka lat później John (grany teraz przez Roberta Aramayo, uhonorowanego za tę rolę nagrodą BAFTA dla najlepszego aktora) wciąż nie potrafi znaleźć dla siebie miejsca. Przełomem okazuje się spotkanie z Dottie (Maxine Peake), matką dawnego kolegi, która pomaga mu uwierzyć w siebie i w to, że życie na jego własnych zasadach jest możliwe. I SWEAR (2025) w reżyserii Kirka Jonesa, wielki hit na Wyspach, to oparta na prawdziwej historii odznaczonego przez królową Elżbietę II Orderem Imperium Brytyjskiego Johna Davidsona opowieść, w której elementy dramatyczne spod znaku kina społecznie zaangażowanego łączą się z wywrotową wręcz komedią, co zmusza widza do nieustannego balansowania na granicy pomiędzy powagą a śmiechem. Zachowanie głównego bohatera z jednej strony skłania do refleksji nad zjawiskiem nietolerancji, a z drugiej – jest źródłem komizmu. I SWEAR przekształca dość klasyczną biografię w poruszający przekaz o empatii i godności.
[ENG]
John Davidson (Ellis Watson), a teenager growing up in Galashiels in Scotland, dreams of becoming a professional footballer. The problem is that his body is starting to slip out of his control. Tics, sudden movements and unpredictable outbursts appear, including swearing – something already hinted at in the film’s cleverly ambiguous title, which can refer both to profanity and to making a solemn promise. His hopes of a career in goal quickly fell apart. John is diagnosed with Tourette syndrome.
The diagnosis changes little, because in a world that has no idea what the syndrome is, the young man is seen as disobedient and aggressive. At school, teachers punish him and classmates mock him. Things are no better at home. His family is falling apart before his very eyes. A few years later, John (now played by Robert Aramayo, who won a BAFTA for Best Actor for this role) still cannot find his place in the world. A turning point comes when he meets Dottie (Maxine Peake), the mother of an old friend, who helps him believe in himself and in the possibility of living on his own terms.
Directed by Kirk Jones, I SWEAR (2025) became a major hit in the UK. Based on the true story of John Davidson (awarded an OBE by Queen Elizabeth II), the film combines the emotional weight of socially engaged drama with an irreverent streak of comedy, constantly keeping the audience poised between seriousness and laughter.
John’s behaviour becomes both a source of humour and a way of confronting prejudice and intolerance. In doing so, I SWEAR turns a fairly traditional biographical story into a moving argument for empathy, dignity and the right to be understood.
John Davidson (Ellis Watson), nastolatek mieszkający w Galashiels w Szkocji, marzy o graniu w piłkę nożną na profesjonalnym poziomie. Sęk w tym, że jego ciało zaczyna wymykać się spod kontroli. Pojawiają się tiki, gwałtowne ruchy i nieprzewidywalne okrzyki, w tym także wulgaryzmy (nawiązanie do nich zawarte jest już w błyskotliwie dwuznacznym tytule filmu, odnoszącym się również do przysięgania, co – chcąc zachować tę ambiwalencję – można by przetłumaczyć jako KLNĘ SIĘ NA WSZYSTKO). Z bramkarskiej kariery nici. Okazuje się, że chłopak ma zespół Tourette’a. Diagnoza niewiele zmienia, ponieważ w świecie, który nie ma zielonego pojęcia o syndromie, młodzian uchodzi za nieposłusznego i agresywnego. W szkole karany jest przez nauczycieli i wyszydzany przez rówieśników. W domu wcale nie jest lepiej. Rodzina rozpada się na jego oczach. Kilka lat później John (grany teraz przez Roberta Aramayo, uhonorowanego za tę rolę nagrodą BAFTA dla najlepszego aktora) wciąż nie potrafi znaleźć dla siebie miejsca. Przełomem okazuje się spotkanie z Dottie (Maxine Peake), matką dawnego kolegi, która pomaga mu uwierzyć w siebie i w to, że życie na jego własnych zasadach jest możliwe. I SWEAR (2025) w reżyserii Kirka Jonesa, wielki hit na Wyspach, to oparta na prawdziwej historii odznaczonego przez królową Elżbietę II Orderem Imperium Brytyjskiego Johna Davidsona opowieść, w której elementy dramatyczne spod znaku kina społecznie zaangażowanego łączą się z wywrotową wręcz komedią, co zmusza widza do nieustannego balansowania na granicy pomiędzy powagą a śmiechem. Zachowanie głównego bohatera z jednej strony skłania do refleksji nad zjawiskiem nietolerancji, a z drugiej – jest źródłem komizmu. I SWEAR przekształca dość klasyczną biografię w poruszający przekaz o empatii i godności.
[ENG]
John Davidson (Ellis Watson), a teenager growing up in Galashiels in Scotland, dreams of becoming a professional footballer. The problem is that his body is starting to slip out of his control. Tics, sudden movements and unpredictable outbursts appear, including swearing – something already hinted at in the film’s cleverly ambiguous title, which can refer both to profanity and to making a solemn promise. His hopes of a career in goal quickly fell apart. John is diagnosed with Tourette syndrome.
The diagnosis changes little, because in a world that has no idea what the syndrome is, the young man is seen as disobedient and aggressive. At school, teachers punish him and classmates mock him. Things are no better at home. His family is falling apart before his very eyes. A few years later, John (now played by Robert Aramayo, who won a BAFTA for Best Actor for this role) still cannot find his place in the world. A turning point comes when he meets Dottie (Maxine Peake), the mother of an old friend, who helps him believe in himself and in the possibility of living on his own terms.
Directed by Kirk Jones, I SWEAR (2025) became a major hit in the UK. Based on the true story of John Davidson (awarded an OBE by Queen Elizabeth II), the film combines the emotional weight of socially engaged drama with an irreverent streak of comedy, constantly keeping the audience poised between seriousness and laughter.
John’s behaviour becomes both a source of humour and a way of confronting prejudice and intolerance. In doing so, I SWEAR turns a fairly traditional biographical story into a moving argument for empathy, dignity and the right to be understood.
Poznań 10.11.2026, g. 22:15
od 20.00 pln
BRITISH FILM FESTIVAL
[PL]
Clio Barnard znana jest przede wszystkim z filmów łączących realizm społeczny z eksperymentalną narracją i estetyką. WIDZĘ BUDYNKI UPADAJĄCE NICZYM BŁYSKAWICE – na podstawie scenariusza Endy Walsha będącego z kolei adaptacją głośnej książkę Keirana Goddarda – przesuwa nieco stylistykę autorki. Barnard idzie tym razem w stronę bardziej konwencjonalnego, choć też uderzająco współczesnego kina społecznego, odważnie stawiając diagnozy.
Piątka przyjaciół, których łączy wspólne dorastanie w robotniczej dzielnicy Birmingham, wciąż boryka się w wyzwaniami dorosłości, która każde w nich popchnęła w innym kierunku. Mają po 30 lat i nerwowo uczą się dojrzałości: Patrick i Shiv wychowują dwie córki, Oli próbuje zarabiać tak, by nikogo nie krzywdzić, Conor kieruje budową eleganckiego domu finansowaną przez Riana, jedynego z grupy, który dorobił się pieniędzy i mieszkania w Londynie. Przyjaźń tej piątki uderza o mur rzeczywistości: klasowej, finansowej, naznaczonej upadkiem etosu robotniczego i okrucieństwem neoliberalnej logiki. Dyplom uniwersytecki nie broni przed prekariatem, pieniądze – przed samotnością.
WIDZĘ BUDYNKI… od razu wchłania widza – intensywnością barw, dynamiką kadrów, plątaniną głosów, śmiechów i dźwięków, podbitych doskonale współgrającą z całością muzyką The Streets. Euforia szybko może jednak ześlizgnąć się w dramat. Clio Barnard nie boi się włączyć w swój film klarownego manifestu: neoliberalizm niszczy wspólnotę, a bez niej świat upadnie niczym błyskawica.
[ENG]
Clio Barnard is best known for films that combine social realism with experimentation in both narrative and form. I SEE BUILDINGS FALL LIKE LIGHTNING – written by Enda Walsh and adapted from Keiran Goddard’s acclaimed book – marks a slight shift in the director’s style. This time, Barnard moves towards a more conventional, though no less strikingly contemporary, form of social cinema, unafraid to offer a clear-eyed diagnosis of the world it depicts.
Five friends, bound together by a shared childhood in a working-class Birmingham neighbourhood, are still grappling with the challenges of adulthood, which has sent each of them down a different path. Now in their thirties, they are anxiously learning what it means to grow up: Patrick and Shiv are raising two daughters; Oli is trying to make a living without hurting anyone; Conor is overseeing the construction of an elegant house financed by Rian, the only one of the group to have made money and built a life for himself in London. Their friendship collides with the realities of class and money, a world shaped by the decline of working-class values and the cruelty of neoliberal logic. A university degree offers no protection from precocity; money offers none from loneliness.
I SEE BUILDINGS FALL LIKE LIGHTNING draws the viewer in from the outset with its intensity of colour, dynamic framing and tangle of voices, laughter and sounds, all heightened by music from The Streets that fits the film perfectly. Yet euphoria can quickly tip into drama. Neoliberalism destroys community, and without community, the world will collapse like lightning. Clio Barnard is not afraid to make this clear in the film's manifesto.
Clio Barnard znana jest przede wszystkim z filmów łączących realizm społeczny z eksperymentalną narracją i estetyką. WIDZĘ BUDYNKI UPADAJĄCE NICZYM BŁYSKAWICE – na podstawie scenariusza Endy Walsha będącego z kolei adaptacją głośnej książkę Keirana Goddarda – przesuwa nieco stylistykę autorki. Barnard idzie tym razem w stronę bardziej konwencjonalnego, choć też uderzająco współczesnego kina społecznego, odważnie stawiając diagnozy.
Piątka przyjaciół, których łączy wspólne dorastanie w robotniczej dzielnicy Birmingham, wciąż boryka się w wyzwaniami dorosłości, która każde w nich popchnęła w innym kierunku. Mają po 30 lat i nerwowo uczą się dojrzałości: Patrick i Shiv wychowują dwie córki, Oli próbuje zarabiać tak, by nikogo nie krzywdzić, Conor kieruje budową eleganckiego domu finansowaną przez Riana, jedynego z grupy, który dorobił się pieniędzy i mieszkania w Londynie. Przyjaźń tej piątki uderza o mur rzeczywistości: klasowej, finansowej, naznaczonej upadkiem etosu robotniczego i okrucieństwem neoliberalnej logiki. Dyplom uniwersytecki nie broni przed prekariatem, pieniądze – przed samotnością.
WIDZĘ BUDYNKI… od razu wchłania widza – intensywnością barw, dynamiką kadrów, plątaniną głosów, śmiechów i dźwięków, podbitych doskonale współgrającą z całością muzyką The Streets. Euforia szybko może jednak ześlizgnąć się w dramat. Clio Barnard nie boi się włączyć w swój film klarownego manifestu: neoliberalizm niszczy wspólnotę, a bez niej świat upadnie niczym błyskawica.
[ENG]
Clio Barnard is best known for films that combine social realism with experimentation in both narrative and form. I SEE BUILDINGS FALL LIKE LIGHTNING – written by Enda Walsh and adapted from Keiran Goddard’s acclaimed book – marks a slight shift in the director’s style. This time, Barnard moves towards a more conventional, though no less strikingly contemporary, form of social cinema, unafraid to offer a clear-eyed diagnosis of the world it depicts.
Five friends, bound together by a shared childhood in a working-class Birmingham neighbourhood, are still grappling with the challenges of adulthood, which has sent each of them down a different path. Now in their thirties, they are anxiously learning what it means to grow up: Patrick and Shiv are raising two daughters; Oli is trying to make a living without hurting anyone; Conor is overseeing the construction of an elegant house financed by Rian, the only one of the group to have made money and built a life for himself in London. Their friendship collides with the realities of class and money, a world shaped by the decline of working-class values and the cruelty of neoliberal logic. A university degree offers no protection from precocity; money offers none from loneliness.
I SEE BUILDINGS FALL LIKE LIGHTNING draws the viewer in from the outset with its intensity of colour, dynamic framing and tangle of voices, laughter and sounds, all heightened by music from The Streets that fits the film perfectly. Yet euphoria can quickly tip into drama. Neoliberalism destroys community, and without community, the world will collapse like lightning. Clio Barnard is not afraid to make this clear in the film's manifesto.
Poznań 10.11.2026, g. 22:30
od 10.00 pln
BRITISH FILM FESTIVAL
[PL]
Shaun ma trzydzieści lat, nudną pracę w sklepie z elektroniką, współlokatora leżącego całymi dniami na kanapie i dziewczynę, która ma serdecznie dość tego, że każdy wieczór kończą w tym samym pubie. Gdy Londyn ogarnia epidemia zmieniająca ludzi w żywe trupy, Shaun opracowuje plan: zabrać mamę i dziewczynę, pojechać do pubu, napić się piwa i przeczekać. Ten plan zdecydowanie nie jest dobry. Ale dzięki niemu powstała jedna z najlepszych komedii w historii brytyjskiego kina.
WYSYP ŻYWYCH TRUPÓW dał światu zarówno duet Simon Pegg i Nick Frost, jak i Edgara Wrighta, reżysera, który w kolejnych swoich filmach przesuwał granice wizualnych gagów, tworząc z nich coś na kształt koncertu, w którym grają nie tylko zabawne dialogi, a też przemyślane co do ułamka sekundy cięcia montażowe czy precyzyjnie zaprojektowane ujęcia. Dzięki temu w WYSYPIE ŻYWYCH TRUPÓW z wielką radością obserwujemy narodziny stylu, który później Wright rozwinie w takich arcydziełach komedii jak HOT FUZZ, SCOTT PILGRIM KONTRA ŚWIAT czy BABY DRIVER.
Najlepszą recenzję wystawił jednak filmowi sam George A. Romero, który obejrzał WYSYP ŻYWYCH TRUPÓW samotnie w kinie na Florydzie, a potem zaprosił Wrighta i Pegga do ZIEMI ŻYWYCH TRUPÓW – obsadzając ich, rzecz jasna, w rolach zombie. Trudno o czytelniejsze błogosławieństwo, bo film Wrighta nie jest parodią klasyków Romera, tylko listem miłosnym napisanym przez kogoś, kto zna je na pamięć: pełnym szacunku, ale też świadomym, że w brytyjskiej wersji apokalipsy najważniejsze jest, żeby nikt nie rozlał piwa.
[ENG]
Shaun is thirty, stuck in a dead-end job at an electronics shop, living with a flatmate who spends his days sprawled on the sofa, and dating a woman who is thoroughly fed up with every evening ending in the same pub. When an outbreak sweeps through London, turning people into the living dead, Shaun comes up with a plan: pick up his mum and girlfriend, head to the pub, have a pint and wait for it all to blow over. It is, quite clearly, a terrible plan. But it gave us one of the finest comedies in British cinema.
SHAUN OF THE DEAD introduced the world not only to the double act of Simon Pegg and Nick Frost, but also to Edgar Wright, a director who would go on to push the visual gag to its limits, turning comedy into something almost musical: not just funny dialogue, but edits timed to the split second and shots designed with extraordinary precision. That makes SHAUN OF THE DEAD a particular joy to watch as the birth of a style Wright would later develop in comedy classics such as HOT FUZZ, SCOTT PILGRIM VS. THE WORLD and BABY DRIVER.
The best review, however, came from George A. Romero himself. He watched SHAUN OF THE DEAD alone in a cinema in Florida, then invited Wright and Pegg to appear in LAND OF THE DEAD – as zombies, naturally. It is hard to imagine a clearer blessing, because Wright’s film is not a parody of Romero’s classics but a love letter written by someone who knows them by heart: reverent, affectionate and fully aware that, in a British apocalypse, the most important thing is making sure nobody spills their pint.
Shaun ma trzydzieści lat, nudną pracę w sklepie z elektroniką, współlokatora leżącego całymi dniami na kanapie i dziewczynę, która ma serdecznie dość tego, że każdy wieczór kończą w tym samym pubie. Gdy Londyn ogarnia epidemia zmieniająca ludzi w żywe trupy, Shaun opracowuje plan: zabrać mamę i dziewczynę, pojechać do pubu, napić się piwa i przeczekać. Ten plan zdecydowanie nie jest dobry. Ale dzięki niemu powstała jedna z najlepszych komedii w historii brytyjskiego kina.
WYSYP ŻYWYCH TRUPÓW dał światu zarówno duet Simon Pegg i Nick Frost, jak i Edgara Wrighta, reżysera, który w kolejnych swoich filmach przesuwał granice wizualnych gagów, tworząc z nich coś na kształt koncertu, w którym grają nie tylko zabawne dialogi, a też przemyślane co do ułamka sekundy cięcia montażowe czy precyzyjnie zaprojektowane ujęcia. Dzięki temu w WYSYPIE ŻYWYCH TRUPÓW z wielką radością obserwujemy narodziny stylu, który później Wright rozwinie w takich arcydziełach komedii jak HOT FUZZ, SCOTT PILGRIM KONTRA ŚWIAT czy BABY DRIVER.
Najlepszą recenzję wystawił jednak filmowi sam George A. Romero, który obejrzał WYSYP ŻYWYCH TRUPÓW samotnie w kinie na Florydzie, a potem zaprosił Wrighta i Pegga do ZIEMI ŻYWYCH TRUPÓW – obsadzając ich, rzecz jasna, w rolach zombie. Trudno o czytelniejsze błogosławieństwo, bo film Wrighta nie jest parodią klasyków Romera, tylko listem miłosnym napisanym przez kogoś, kto zna je na pamięć: pełnym szacunku, ale też świadomym, że w brytyjskiej wersji apokalipsy najważniejsze jest, żeby nikt nie rozlał piwa.
[ENG]
Shaun is thirty, stuck in a dead-end job at an electronics shop, living with a flatmate who spends his days sprawled on the sofa, and dating a woman who is thoroughly fed up with every evening ending in the same pub. When an outbreak sweeps through London, turning people into the living dead, Shaun comes up with a plan: pick up his mum and girlfriend, head to the pub, have a pint and wait for it all to blow over. It is, quite clearly, a terrible plan. But it gave us one of the finest comedies in British cinema.
SHAUN OF THE DEAD introduced the world not only to the double act of Simon Pegg and Nick Frost, but also to Edgar Wright, a director who would go on to push the visual gag to its limits, turning comedy into something almost musical: not just funny dialogue, but edits timed to the split second and shots designed with extraordinary precision. That makes SHAUN OF THE DEAD a particular joy to watch as the birth of a style Wright would later develop in comedy classics such as HOT FUZZ, SCOTT PILGRIM VS. THE WORLD and BABY DRIVER.
The best review, however, came from George A. Romero himself. He watched SHAUN OF THE DEAD alone in a cinema in Florida, then invited Wright and Pegg to appear in LAND OF THE DEAD – as zombies, naturally. It is hard to imagine a clearer blessing, because Wright’s film is not a parody of Romero’s classics but a love letter written by someone who knows them by heart: reverent, affectionate and fully aware that, in a British apocalypse, the most important thing is making sure nobody spills their pint.
Poznań 10.11.2026, g. 19:30
BRITISH FILM FESTIVAL
Poznań 10.11.2026, g. 19:30
BRITISH FILM FESTIVAL
Poznań 10.11.2026, g. 22:15
BRITISH FILM FESTIVAL
Poznań 10.11.2026, g. 22:30
BRITISH FILM FESTIVAL