Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
KICIA KOCIA NA PIKNIKU | PORANEK RODZINNY
Z drogi śledzie, Kicia Kocia jedzie! Bystra kotka oraz jej przyjaciele zapraszają do kin. Podczas seansów nie zabraknie świetnej zabawy, przedszkolnych wyzwań czy niesamowitych odkryć.
Uwielbianą przez najmłodszych rezolutną kotkę czekają nowe przygody. Razem ze swoimi wiernymi przyjaciółmi Packiem, Adelką i Juliankiem uda się na basen, plażę i oczywiście na piknik! Zobaczymy też, jak poznaje nowego kolegę podczas gry w piłkę, uczy się ważnej lekcji bawiąc się w sklep oraz odwiedza swojego wujka na wsi, gdzie zachwyca się jego nowym traktorem!
Filmowe opowieści na podstawie uwielbianych książek Anity Głowińskiej to idealna okazja na niezapomniany seans w kinie dla najmłodszych.
Odcinki serialu, w zestawie “KICIA KOCIA NA PIKNIKU”:
1. Kicia Kocia na pikniku – reż. Marta Stróżycka
2. Kicia Kocia na basenie – reż. Marta Stróżycka
3. Kicia Kocia: To moje! – reż. Jacek Rokosz
4. Kicia Kocia gra w piłkę – reż. Katarzyna Majsner
5. Kicia Kocia jest chora – reż. Katarzyna Majsner
6. Kicia Kocia na plaży – reż. Dominik Litwiniak
7. Kicia Kocia na traktorze – reż. Jacek Rokosz
czas trwania zestawu: 45 min.
Uwielbianą przez najmłodszych rezolutną kotkę czekają nowe przygody. Razem ze swoimi wiernymi przyjaciółmi Packiem, Adelką i Juliankiem uda się na basen, plażę i oczywiście na piknik! Zobaczymy też, jak poznaje nowego kolegę podczas gry w piłkę, uczy się ważnej lekcji bawiąc się w sklep oraz odwiedza swojego wujka na wsi, gdzie zachwyca się jego nowym traktorem!
Filmowe opowieści na podstawie uwielbianych książek Anity Głowińskiej to idealna okazja na niezapomniany seans w kinie dla najmłodszych.
Odcinki serialu, w zestawie “KICIA KOCIA NA PIKNIKU”:
1. Kicia Kocia na pikniku – reż. Marta Stróżycka
2. Kicia Kocia na basenie – reż. Marta Stróżycka
3. Kicia Kocia: To moje! – reż. Jacek Rokosz
4. Kicia Kocia gra w piłkę – reż. Katarzyna Majsner
5. Kicia Kocia jest chora – reż. Katarzyna Majsner
6. Kicia Kocia na plaży – reż. Dominik Litwiniak
7. Kicia Kocia na traktorze – reż. Jacek Rokosz
czas trwania zestawu: 45 min.
KNEECAP. HIP-HOPOWA REWOLUCJA | ST. PADDY'S W MUZIE
Irlandzki kandydat do Oscara i zdobywca Nagrody Publiczności na Sundance. Kneecap. Hip-hopowa rewolucja to szalona komedia o chłopakach z blokowisk, którzy przedawkowali język ojczysty. Reżyser Rich Peppiatt jak najlepszy DJ z wprawą miksuje fakty z czystą fikcją, a prawdziwym, grającym samych siebie raperom towarzyszy na ekranie Michael Fassbender.
Historie powstają z języka, narody powstają z opowieści. Oto nasza opowieść – poznajcie Kneecap, hip-hopowe trio z Irlandii Północnej. Liam i Naoise zawsze znajdą sposób, by w zajętym przez Anglików Belfaście dobrze się zabawić, sprzedać narkotyki, zakpić z wroga czy poganiać się z nadgorliwą policją. A do tego rapują po irlandzku, na wyspie, gdzie więcej osób zna nawet… polski. Kiedy niespodziewanie dołącza do nich JJ, niespełniony nauczyciel muzyki, hip-hop po irlandzku staje się dla tej trójki wyrazem politycznego sprzeciwu.
Tak powstał film-fenomen, rozgrzewający sale kinowe jak klubowe parkiety. Walka o językową tożsamość narodową łączy się tu z narkotycznym hajem, a dobra impreza – z prawdziwą misją. Ta filmowa bomba energetyczna jest hołdem dla muzycznych i kinowych buntowników. Trainspotting spotyka tu 8 milę, Przekręt nabija się z Głodu, a Fassbender – z samego siebie. Kneecap. Hip-hopowa rewolucja należałoby serwować na śniadanie zamiast kawy!
Historie powstają z języka, narody powstają z opowieści. Oto nasza opowieść – poznajcie Kneecap, hip-hopowe trio z Irlandii Północnej. Liam i Naoise zawsze znajdą sposób, by w zajętym przez Anglików Belfaście dobrze się zabawić, sprzedać narkotyki, zakpić z wroga czy poganiać się z nadgorliwą policją. A do tego rapują po irlandzku, na wyspie, gdzie więcej osób zna nawet… polski. Kiedy niespodziewanie dołącza do nich JJ, niespełniony nauczyciel muzyki, hip-hop po irlandzku staje się dla tej trójki wyrazem politycznego sprzeciwu.
Tak powstał film-fenomen, rozgrzewający sale kinowe jak klubowe parkiety. Walka o językową tożsamość narodową łączy się tu z narkotycznym hajem, a dobra impreza – z prawdziwą misją. Ta filmowa bomba energetyczna jest hołdem dla muzycznych i kinowych buntowników. Trainspotting spotyka tu 8 milę, Przekręt nabija się z Głodu, a Fassbender – z samego siebie. Kneecap. Hip-hopowa rewolucja należałoby serwować na śniadanie zamiast kawy!
KOBIETY NA SKRAJU ZAŁAMANIA NERWOWEGO | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO | 18+
Ograniczenie wiekowe: 18+
Iván (Fernando Guillén) zrywa z Pepą (Carmen Maura), a Pepa chce zerwać z przeszłością. Wystawia na wynajem apartament, w którym razem mieszkali. Zrządzeniem losu, to syn Ivana - Carlos (Antonio Banderas) i jego narzeczona,
Marisa (Rossy de Palma) chcą go wynająć. Dom powoli zapełnia się ludźmi, którzy gaszą pragnienie kusząco orzeźwiającym gazpacho, przygotowanym przez Pepę. Film wyznaczył punkt zwrotny w karierze Pedra Almodovara, przynosząc mu międzynarodową sławę i stanowiąc most między bardziej gorączkowym wczesnym, a dojrzalszym późniejszym okresem twórczości.
Iván (Fernando Guillén) zrywa z Pepą (Carmen Maura), a Pepa chce zerwać z przeszłością. Wystawia na wynajem apartament, w którym razem mieszkali. Zrządzeniem losu, to syn Ivana - Carlos (Antonio Banderas) i jego narzeczona,
Marisa (Rossy de Palma) chcą go wynająć. Dom powoli zapełnia się ludźmi, którzy gaszą pragnienie kusząco orzeźwiającym gazpacho, przygotowanym przez Pepę. Film wyznaczył punkt zwrotny w karierze Pedra Almodovara, przynosząc mu międzynarodową sławę i stanowiąc most między bardziej gorączkowym wczesnym, a dojrzalszym późniejszym okresem twórczości.
KRAJOBRAZ PO BITWIE | WAJDA: RE-WIZJE
Apendyks do Polskiej Szkoły Filmowej. Nakręcony po latach powrót Andrzeja Wajdy do tematyki II wojny światowej, opisujący tym razem trudną do wyleczenia traumę po niedawnej tragedii. W wyzwolonym przez armię amerykańską obozie koncentracyjnym poznajemy grupkę Polaków, próbujących po wielu latach niewoli nauczyć się od nowa normalności. Grany przez Daniela Olbrychskiego Tadeusz (postać oparta na osobie pisarza Tadeusza Borowskiego) nie zdejmuje pasiaka, snuje się między barakami przekształconymi przez Amerykanów w obóz dla uchodźców i poznaje piękną Żydówkę Ninę (debiut Stanisławy Celińskiej). Piętno śmierci nie pozwala bohaterom żyć i kochać, prześladuje ich bez końca i prowadzi do nieuchronnej tragedii.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
KRONIKA WYPADKÓW MIŁOSNYCH | WAJDA: RE-WIZJE
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
[ENG]
The Vilnius region on the eve of World War II. Against a vivid panorama of the multicultural world of the Second Polish Republic, a tender love story unfolds between Witek, a sensitive high school student, and Alina, the daughter of an army officer. As Witek wanders through the countryside in pursuit of love, he passes through a world on the brink of disappearance: a landed gentry manor, cavalrymen preparing for war, a Jewish school, a group of summer visitors from the big city, Orthodox mourners, and a German pastor making plans to emigrate. He moves through these places almost without reflection, focused solely on love, even as the surrounding world quietly braces itself for annihilation.
Chronicle of Love Accidents is one of Andrzej Wajda’s most lyrical and sensual films—joyful, erotic, even flirtatious in tone, yet ultimately imbued with a sense of catastrophe and the end of an era. It is also a masterpiece of nostalgia for the “years of childhood” shared by the novel’s author Tadeusz Konwicki and Wajda himself, who grew up in nearby Suwałki. This vision is heightened by Edward Kłosiński’s exquisite cinematography, capturing the light of a waning summer, and by Wojciech Kilar’s memorable score, structured around two contrasting themes: a military march and a lyrical love motif. Made in the 1980s, the film was not only one of Wajda’s rare autobiographical works, but also a powerful act of remembrance, restoring the erased memory of the multinational Second Polish Republic and offering a quiet yet defiant escape from the bleakness of the Jaruzelski decade.
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
[ENG]
The Vilnius region on the eve of World War II. Against a vivid panorama of the multicultural world of the Second Polish Republic, a tender love story unfolds between Witek, a sensitive high school student, and Alina, the daughter of an army officer. As Witek wanders through the countryside in pursuit of love, he passes through a world on the brink of disappearance: a landed gentry manor, cavalrymen preparing for war, a Jewish school, a group of summer visitors from the big city, Orthodox mourners, and a German pastor making plans to emigrate. He moves through these places almost without reflection, focused solely on love, even as the surrounding world quietly braces itself for annihilation.
Chronicle of Love Accidents is one of Andrzej Wajda’s most lyrical and sensual films—joyful, erotic, even flirtatious in tone, yet ultimately imbued with a sense of catastrophe and the end of an era. It is also a masterpiece of nostalgia for the “years of childhood” shared by the novel’s author Tadeusz Konwicki and Wajda himself, who grew up in nearby Suwałki. This vision is heightened by Edward Kłosiński’s exquisite cinematography, capturing the light of a waning summer, and by Wojciech Kilar’s memorable score, structured around two contrasting themes: a military march and a lyrical love motif. Made in the 1980s, the film was not only one of Wajda’s rare autobiographical works, but also a powerful act of remembrance, restoring the erased memory of the multinational Second Polish Republic and offering a quiet yet defiant escape from the bleakness of the Jaruzelski decade.
ŁOBUZ | FILOZOFICZNA ŚRODA Z GUTEK FILM
Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
MASPALOMAS | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO
Ograniczenie wiekowe: 16+
Vicente (José Ramón Soroiz) nie chce wracać do San Sebastián. W wieku 76 lat odkrył seks jako napędową siłę życia, aplikacje randkowe, kluby nocne i przede wszystkim dumę z możliwości powiedzenia, że jest gejem. Jednak nie jest mu dane cieszyć się tą wolnością. Gorący piasek kanaryjskich wydm Maspalomas, jasne światło i przestrzeń po horyzont zmieniają się w szary pokój w domu spokojnej starości w Kraju Basków, dokąd trafia po udarze. Mimo wszelkich przeciwności losu Vicente odradza się i od nowa uczy się kochać.
MFF San Sebastián 2025 - Srebrna Muszla, Nagroda Forqué 2025, Nagroda Feroz 2026, Nagroda Goya 2026: najlepszy aktor pierwszoplanowy
Vicente (José Ramón Soroiz) nie chce wracać do San Sebastián. W wieku 76 lat odkrył seks jako napędową siłę życia, aplikacje randkowe, kluby nocne i przede wszystkim dumę z możliwości powiedzenia, że jest gejem. Jednak nie jest mu dane cieszyć się tą wolnością. Gorący piasek kanaryjskich wydm Maspalomas, jasne światło i przestrzeń po horyzont zmieniają się w szary pokój w domu spokojnej starości w Kraju Basków, dokąd trafia po udarze. Mimo wszelkich przeciwności losu Vicente odradza się i od nowa uczy się kochać.
MFF San Sebastián 2025 - Srebrna Muszla, Nagroda Forqué 2025, Nagroda Feroz 2026, Nagroda Goya 2026: najlepszy aktor pierwszoplanowy
MIŁOŚĆ, KTÓRA ZOSTAJE
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
MIŁOŚĆ, KTÓRA ZOSTAJE | SENIOR W MUZIE
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
MOJA PRZYJACIÓŁKA EVA | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO
Ograniczenie wiekowe: 12+
Eva (Nora Navas) - kobieta po pięćdziesiątce, mężatka z ponad dwudziestoletnim stażem i dwójką nastoletnich dzieci, jedzie służbowo do Rzymu. Spotkanie z przystojnym Argentyńczykiem (Rodrigo de la Serna) uświadomi jej, że to może ostatni dzwonek, żeby zakochać się na nowo, niekoniecznie w swoim mężu (Juan Diego Botto). Po powrocie do Barcelony rozpoczyna nowe życie jako otwarta na romans singielka. Czy to dobra decyzja?
Premios Gaudí 2025 – najlepszy scenariusz, 1 nominacja do Nagrody Goya 2026
Eva (Nora Navas) - kobieta po pięćdziesiątce, mężatka z ponad dwudziestoletnim stażem i dwójką nastoletnich dzieci, jedzie służbowo do Rzymu. Spotkanie z przystojnym Argentyńczykiem (Rodrigo de la Serna) uświadomi jej, że to może ostatni dzwonek, żeby zakochać się na nowo, niekoniecznie w swoim mężu (Juan Diego Botto). Po powrocie do Barcelony rozpoczyna nowe życie jako otwarta na romans singielka. Czy to dobra decyzja?
Premios Gaudí 2025 – najlepszy scenariusz, 1 nominacja do Nagrody Goya 2026
MORE FILMS FOR FREEDOM VOL. 1 | PRZEGLĄD Z BRITISH COUNCIL
More Films For Freedom to program filmów krótkometrażowych, który powstał dzięki współpracy British Council i BFI NETWORK, czyli działu British Film Institute zajmującego się nowymi talentami.
Program opiera się na sukcesie Five Films for Freedom, naszego corocznego programu filmowego online poświęconego tematyce LGBTQIA+, organizowanego we współpracy z BFI Flare: London LGBTQIA+ Film Festival. More Films For Freedom prezentują charakterystyczne głosy twórców i twórczyń filmowych, poruszających różnorodne tematy, w tym seksualność i konflikty, międzypokoleniową kulturę gejowską, migrację i więzi rodzinne.
Podczas łącznie 4 edycji, program wsparł 11 brytyjskich osób producenckich w nawiązaniu współpracy z osobami zajmującymi się filmem z Syrii, Palestyny, RPA, Nigerii, Libii, Brazylii, Francji/Liban i Kenii w celu stworzenia nowych produkcji krótkometrażowych.
Filmy:
Shall We Meet Tonight? (Spotkamy się wieczorem?)
UK/Nigeria | 15 minut | 2025
Reż. i scen. Wapah Ezeigwe. Prod. Bisi Alimi i Lanre Njoku
Przed zawarciem zaaranżowanego małżeństwa kobieta przeżywa zakazany romans z elegancką krawcową ze swojego miasta.
Neo Nahda
UK/Francja/Liban | 12 min | 2022
Reż. i scen. May Ziade. Prod. Antonia Luxem
Młoda Arabka mieszkająca w Londynie znajduje zdjęcie kobiet przebranych za mężczyzn w Kairze w latach 20. XX wieku. Rozpoczyna gorączkową podróż, która prowadzi ją do odkrycia zaginionych historii i własnej tożsamości.
The Enchanted Day of the Eres (Zaczarowany dzień Eres)
UK/Brazylia | 11 minut | 2022
Reż. i scen. Coraci Ruiz, Julio Matos. Prod. Zan Barberton, Scott Radnor
Łącząc animację i film, ten dokument opowiada historię niezwykłego przyjęcia urodzinowego. Jest to przyjęcie dla Erês – duchów czczonych w religii Candomblé, jednej z niewielu afro-brazylijskich religii, która akceptuje społeczność LGBTQIA+.
Shee
UK/Kenia | 10 min | 2022
Reż. Lia Campbell. Scen. Anita Ashley. Prod. John McIlduff, Anna Callan
Kiedy Magnus wyjawia swojej dziewczynie Shee, że jest w ciąży, ich świat wywraca się do góry nogami, zmuszając parę do podjęcia decyzji, czy dziecko to najlepsze rozwiązanie dla ich związku.
A Bird Called Memory (Ptak zwany Memory)
UK/Brazylia | 14 min | 2022
Reż. i scen. Leonard Martinelli. Prod. Rafael Manuel, Naomi Pacifique, Rafael Texeira, Leonardo Martinelli
Musical o Lua, transpłciowej kobiecie, która zgubiła swojego ptaszka na ulicach Rio de Janeiro. Miasta, które często bywa nieprzyjaznym miejscem dla osób trans. Podczas podróży Lua w poszukiwaniu Memory poznajemy ulice pełne sprzeczności, ucisku i represji. Kiedy Lua zaczyna śpiewać piosenki z musicali, które często oglądała razem z Memory, piosenki, które często śpiewał jej ptak, muzyka i kino stają się przestrzenią oporu i nadziei.
Egungun
UK/Nigera | 15 min | 2021
Reż. Olive Nwosu. Prod. Alex Polulin
W tym porywającym dramacie autorstwa Olive Nwosu kobieta powraca do rodzinnego miasta Lagos w poszukiwaniu ukojenia. Zamiast tego odkrywa ścieżkę, która prowadzi ją do przeszłości i pozwala jej na nowo zrozumieć ludzi i doświadczenia, które ją ukształtowały. (Nominowany do nagrody BIFA 2021 w kategorii najlepszy film krótkometrażowy).
Program opiera się na sukcesie Five Films for Freedom, naszego corocznego programu filmowego online poświęconego tematyce LGBTQIA+, organizowanego we współpracy z BFI Flare: London LGBTQIA+ Film Festival. More Films For Freedom prezentują charakterystyczne głosy twórców i twórczyń filmowych, poruszających różnorodne tematy, w tym seksualność i konflikty, międzypokoleniową kulturę gejowską, migrację i więzi rodzinne.
Podczas łącznie 4 edycji, program wsparł 11 brytyjskich osób producenckich w nawiązaniu współpracy z osobami zajmującymi się filmem z Syrii, Palestyny, RPA, Nigerii, Libii, Brazylii, Francji/Liban i Kenii w celu stworzenia nowych produkcji krótkometrażowych.
Filmy:
Shall We Meet Tonight? (Spotkamy się wieczorem?)
UK/Nigeria | 15 minut | 2025
Reż. i scen. Wapah Ezeigwe. Prod. Bisi Alimi i Lanre Njoku
Przed zawarciem zaaranżowanego małżeństwa kobieta przeżywa zakazany romans z elegancką krawcową ze swojego miasta.
Neo Nahda
UK/Francja/Liban | 12 min | 2022
Reż. i scen. May Ziade. Prod. Antonia Luxem
Młoda Arabka mieszkająca w Londynie znajduje zdjęcie kobiet przebranych za mężczyzn w Kairze w latach 20. XX wieku. Rozpoczyna gorączkową podróż, która prowadzi ją do odkrycia zaginionych historii i własnej tożsamości.
The Enchanted Day of the Eres (Zaczarowany dzień Eres)
UK/Brazylia | 11 minut | 2022
Reż. i scen. Coraci Ruiz, Julio Matos. Prod. Zan Barberton, Scott Radnor
Łącząc animację i film, ten dokument opowiada historię niezwykłego przyjęcia urodzinowego. Jest to przyjęcie dla Erês – duchów czczonych w religii Candomblé, jednej z niewielu afro-brazylijskich religii, która akceptuje społeczność LGBTQIA+.
Shee
UK/Kenia | 10 min | 2022
Reż. Lia Campbell. Scen. Anita Ashley. Prod. John McIlduff, Anna Callan
Kiedy Magnus wyjawia swojej dziewczynie Shee, że jest w ciąży, ich świat wywraca się do góry nogami, zmuszając parę do podjęcia decyzji, czy dziecko to najlepsze rozwiązanie dla ich związku.
A Bird Called Memory (Ptak zwany Memory)
UK/Brazylia | 14 min | 2022
Reż. i scen. Leonard Martinelli. Prod. Rafael Manuel, Naomi Pacifique, Rafael Texeira, Leonardo Martinelli
Musical o Lua, transpłciowej kobiecie, która zgubiła swojego ptaszka na ulicach Rio de Janeiro. Miasta, które często bywa nieprzyjaznym miejscem dla osób trans. Podczas podróży Lua w poszukiwaniu Memory poznajemy ulice pełne sprzeczności, ucisku i represji. Kiedy Lua zaczyna śpiewać piosenki z musicali, które często oglądała razem z Memory, piosenki, które często śpiewał jej ptak, muzyka i kino stają się przestrzenią oporu i nadziei.
Egungun
UK/Nigera | 15 min | 2021
Reż. Olive Nwosu. Prod. Alex Polulin
W tym porywającym dramacie autorstwa Olive Nwosu kobieta powraca do rodzinnego miasta Lagos w poszukiwaniu ukojenia. Zamiast tego odkrywa ścieżkę, która prowadzi ją do przeszłości i pozwala jej na nowo zrozumieć ludzi i doświadczenia, które ją ukształtowały. (Nominowany do nagrody BIFA 2021 w kategorii najlepszy film krótkometrażowy).
MORE FILMS FOR FREEDOM VOL. 2 | PRZEGLĄD Z BRITISH COUNCIL
More Films For Freedom to program filmów krótkometrażowych, który powstał dzięki współpracy British Council i BFI NETWORK, czyli działu British Film Institute zajmującego się nowymi talentami.
Program opiera się na sukcesie Five Films for Freedom, naszego corocznego programu filmowego online poświęconego tematyce LGBTQIA+, organizowanego we współpracy z BFI Flare: London LGBTQIA+ Film Festival. More Films For Freedom prezentują charakterystyczne głosy twórców i twórczyń filmowych, poruszających różnorodne tematy, w tym seksualność i konflikty, międzypokoleniową kulturę gejowską, migrację i więzi rodzinne.
Podczas łącznie 4 edycji, program wsparł 11 brytyjskich osób producenckich w nawiązaniu współpracy z osobami zajmującymi się filmem z Syrii, Palestyny, RPA, Nigerii, Libii, Brazylii, Francji/Liban i Kenii w celu stworzenia nowych produkcji krótkometrażowych.
Filmy:
Prayers for Sweet Waters (Modlitwy o słodkie wody)
UK/Republika Południowej Afryki | 16 min | 2021
Reż. Elijah Ndoumbe. Prod. Naeem Dxvis
Zanurzamy się w barwnej rzeczywistości trzech transpłciowych pracowniczek seksualnych mieszkających w Kapsztadzie w RPA podczas pandemii COVID-19.
Baba
UK/Libia | 16 min | 2021
Reż. Sam Arbor, Adam Ali. Prod. Hannah Stevenson
Żyjący w tunelach pod Trypolisem queerowy libijski nastolatek Britannia marzy o ucieczce do lepszego życia, ale nieoczekiwane odkrycie zmusza go do zastanowienia się, czy pozostać, czy uciec z ojczyzny i opuścić przyjaciół. (Zwycięzca nagrody Iris Prize 2021).
Nowhere (Nigdzie)
UK/Palestyna | 20 min | 2020
Reż. Christopher Manning. Prod. Garry Paton. Ko-pod. Laura Samara i Baher Agbariya
„Jesteś silniejsza, niż myślisz, zaufaj mi.”
Młoda Palestynka nielegalnie przekracza granicę izraelską, aby odnaleźć swojego dawno zaginionego brata i odkrywa prawdę o jego życiu na wygnaniu.
The Men Who Speak Gayle (Mężczyźni, którzy mówią Gayle)
UK/Republika Południowej Afryki | 11 min | 2020
Reż. Andrew Brukman. Scen. Nathan Kennedy. Prod. Thembisa Cochrane i Georgie Paget
„Witamy w największym show div i komedii w języku Gayle.”
Młody artysta drag queen Nathan jest jedną z ostatnich osób posługujących się językiem Gayle – tajnym językiem, który społeczność gejowska została zmuszona do wymyślenia w czasach Apartheidu.
Let My Body Speak (Pozwól mówić mojemu ciału)
UK/Syria | 10 min | 2020
Reż. Madonna Adib. Prod. Noe Mendelle
Nasze ciała przechowują wspomnienia. Ciało nie zapomina. Dzieciństwo w Damaszku, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, rewolucja, zakochanie się w kobiecie. Moje ciało pamięta.
Program opiera się na sukcesie Five Films for Freedom, naszego corocznego programu filmowego online poświęconego tematyce LGBTQIA+, organizowanego we współpracy z BFI Flare: London LGBTQIA+ Film Festival. More Films For Freedom prezentują charakterystyczne głosy twórców i twórczyń filmowych, poruszających różnorodne tematy, w tym seksualność i konflikty, międzypokoleniową kulturę gejowską, migrację i więzi rodzinne.
Podczas łącznie 4 edycji, program wsparł 11 brytyjskich osób producenckich w nawiązaniu współpracy z osobami zajmującymi się filmem z Syrii, Palestyny, RPA, Nigerii, Libii, Brazylii, Francji/Liban i Kenii w celu stworzenia nowych produkcji krótkometrażowych.
Filmy:
Prayers for Sweet Waters (Modlitwy o słodkie wody)
UK/Republika Południowej Afryki | 16 min | 2021
Reż. Elijah Ndoumbe. Prod. Naeem Dxvis
Zanurzamy się w barwnej rzeczywistości trzech transpłciowych pracowniczek seksualnych mieszkających w Kapsztadzie w RPA podczas pandemii COVID-19.
Baba
UK/Libia | 16 min | 2021
Reż. Sam Arbor, Adam Ali. Prod. Hannah Stevenson
Żyjący w tunelach pod Trypolisem queerowy libijski nastolatek Britannia marzy o ucieczce do lepszego życia, ale nieoczekiwane odkrycie zmusza go do zastanowienia się, czy pozostać, czy uciec z ojczyzny i opuścić przyjaciół. (Zwycięzca nagrody Iris Prize 2021).
Nowhere (Nigdzie)
UK/Palestyna | 20 min | 2020
Reż. Christopher Manning. Prod. Garry Paton. Ko-pod. Laura Samara i Baher Agbariya
„Jesteś silniejsza, niż myślisz, zaufaj mi.”
Młoda Palestynka nielegalnie przekracza granicę izraelską, aby odnaleźć swojego dawno zaginionego brata i odkrywa prawdę o jego życiu na wygnaniu.
The Men Who Speak Gayle (Mężczyźni, którzy mówią Gayle)
UK/Republika Południowej Afryki | 11 min | 2020
Reż. Andrew Brukman. Scen. Nathan Kennedy. Prod. Thembisa Cochrane i Georgie Paget
„Witamy w największym show div i komedii w języku Gayle.”
Młody artysta drag queen Nathan jest jedną z ostatnich osób posługujących się językiem Gayle – tajnym językiem, który społeczność gejowska została zmuszona do wymyślenia w czasach Apartheidu.
Let My Body Speak (Pozwól mówić mojemu ciału)
UK/Syria | 10 min | 2020
Reż. Madonna Adib. Prod. Noe Mendelle
Nasze ciała przechowują wspomnienia. Ciało nie zapomina. Dzieciństwo w Damaszku, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, rewolucja, zakochanie się w kobiecie. Moje ciało pamięta.
MÓW MI JIMPA | SENIOR W MUZIE
Reżyserka Hannah (Colman) podróżuje z mężem Harrym (Daniel Henshall) i nastoletnim dzieckiem Frances (Aud Mason-Hyde) z Australii do Amsterdamu, by odwiedzić swojego ojca, ekscentrycznego i nieprzewidywalnego Jimpę (Lithgow). Gdy Frances oznajmia, że zamiast wracać do domu chce zostać z dziadkiem na dłużej, Hannah musi zmierzyć się z trudną rodzinną przeszłością, pełną niewypowiedzianych żalów i decyzji, których bolesne konsekwencje są wciąż odczuwalne.
NIE MA DUCHÓW W MIESZKANIU NA DOBREJ
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
NIE MA DUCHÓW W MIESZKANIU NA DOBREJ | SENIOR W MUZIE
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
NIEDZIELE | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO
Ograniczenie wiekowe: 12+
Nagrodzone Złotą Muszlą na ubiegłorocznym MFF San Sebastián oraz 5 Nagrodami Goya 2026, w tym dla najlepszego filmu, Niedziele opowiadają o apokalipsie, której doświadczy rodzina inteligentnej, pełnej ideałów nastolatki, Ainary (Blanca Soroa). Zamiast pójść na studia, Ainara postanawia wstąpić do zakonu zamkniętego. Jej ojciec, Iñaki (Miguel Garcés), głęboko zakorzeniony w konserwatywnych poglądach, szanuje decyzję córki. Jej niewierząca ciotka, Maite (Patricia López Arnaiz) z całych sił walczy, by zmienić decyzję bratanicy.
5 Nagród Goya 2026: najlepszy film, najlepsza reżyseria, najlepszy scenariusz oryginalny, najlepsza aktorka pierwszoplanowa, najlepsza aktorka drugoplanowa
Nagrodzone Złotą Muszlą na ubiegłorocznym MFF San Sebastián oraz 5 Nagrodami Goya 2026, w tym dla najlepszego filmu, Niedziele opowiadają o apokalipsie, której doświadczy rodzina inteligentnej, pełnej ideałów nastolatki, Ainary (Blanca Soroa). Zamiast pójść na studia, Ainara postanawia wstąpić do zakonu zamkniętego. Jej ojciec, Iñaki (Miguel Garcés), głęboko zakorzeniony w konserwatywnych poglądach, szanuje decyzję córki. Jej niewierząca ciotka, Maite (Patricia López Arnaiz) z całych sił walczy, by zmienić decyzję bratanicy.
5 Nagród Goya 2026: najlepszy film, najlepsza reżyseria, najlepszy scenariusz oryginalny, najlepsza aktorka pierwszoplanowa, najlepsza aktorka drugoplanowa
NIEWINNI CZARODZIEJE | WAJDA: RE-WIZJE
Podczas wspólnej nocy Bazyli, lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz Pelagia, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzają się i starają uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz, tak jakby prawda była najbardziej niebezpiecznym i reglamentowanym dobrem w Polsce Ludowej. Bohaterowie wędrują po nocnej Warszawie, trafiają na prywatkę u znajomych, rozmawiają z innymi młodymi ludźmi, a nad ranem wracają do mieszkania Pelagii, gdzie ich relacja zostaje wystawiona na próbę bliskości i decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu. Bohaterowie, świadomi zewnętrznych ograniczeń, próbują przeżyć swoją młodość, będąc zarazem nowocześni i niedojrzali.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.
[ENG]
During a single night spent together, Bazyli, a sports doctor and jazz musician, and Pelagia, about whom we know very little, engage in a subtle game—teasing each other and trying to flee from their own emotions. They hide behind words and poses, as if truth were the most dangerous and strictly limited commodity in People’s Poland. Roaming through nocturnal Warsaw, they drift from one encounter to another, attend a private party at friends’ place, talk with other young people, and at dawn return to Pelagia’s apartment, where their relationship is finally tested by intimacy and the choice between staying together or parting ways. Aware of the external constraints surrounding them, they attempt to live out their youth, poised between modern self-awareness and emotional immaturity.
A generational portrait of young people set against the beautifully filmed Warsaw of the late 1950s and early 1960s, accompanied by Krzysztof Komeda’s jazz-inflected score, the film stands today as a vivid document of the era of the early “little stabilization.” Poorly received by the authorities, it waited a year for its release and eventually reached audiences only in a lightly censored, limited distribution. It was Wajda’s first film to address contemporary subject matter and one of the earliest signs of the emerging Polish New Wave.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.
[ENG]
During a single night spent together, Bazyli, a sports doctor and jazz musician, and Pelagia, about whom we know very little, engage in a subtle game—teasing each other and trying to flee from their own emotions. They hide behind words and poses, as if truth were the most dangerous and strictly limited commodity in People’s Poland. Roaming through nocturnal Warsaw, they drift from one encounter to another, attend a private party at friends’ place, talk with other young people, and at dawn return to Pelagia’s apartment, where their relationship is finally tested by intimacy and the choice between staying together or parting ways. Aware of the external constraints surrounding them, they attempt to live out their youth, poised between modern self-awareness and emotional immaturity.
A generational portrait of young people set against the beautifully filmed Warsaw of the late 1950s and early 1960s, accompanied by Krzysztof Komeda’s jazz-inflected score, the film stands today as a vivid document of the era of the early “little stabilization.” Poorly received by the authorities, it waited a year for its release and eventually reached audiences only in a lightly censored, limited distribution. It was Wajda’s first film to address contemporary subject matter and one of the earliest signs of the emerging Polish New Wave.
PAN NIKT KONTRA PUTIN
Film pokazujący propagandę i codzienne życie w Rosji. Pasza, nauczyciel w małym miasteczku na Uralu, pracuje w swojej dawnej szkole i filmuje życie jej uczniów jako kronikarz. Jego gabinet jest azylem dla punków, buntowników i wszystkich, którzy pragną wolności. Po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji w Ukrainie i wprowadzeniu patriotycznej polityki, szkoły zostają zmilitaryzowane. Pasza dokumentuje wojskowy dryl, deklaracje lojalności i rosnący strach. Najwięcej mówią reakcje nastolatków – ukradkowe, pełne lęku spojrzenia, czy moment pożegnania przyjaciół wcielonych do wojska. Gdy rok szkolny dobiega końca, Pasza wie, że Karabasz nie jest już jego miejscem… Hit festiwalu Sundance (Specjalna Nagroda Jury) i Millennium Docs Against Gravity, duński kandydat do Oscara®.
PAN RYBA | DZIECIAKI, DO KINA!
Pan Ryba chce tylko jednego: żeby wszyscy dali mu święty spokój. Konik morski Isia odwrotnie – pragnie wszystkiego doświadczyć, wszystko zobaczyć i wszystkich poznać. Gdy wskutek serii nieporozumień wyruszają razem w podróż, zaczyna się wielka przygoda, która wywraca ich spokojne (i niespokojne) życie do góry płetwami.
„Pan Ryba” to pełna humoru i ciepła animacja dla najmłodszych widzów o przyjaźni, odwadze i różnicach, które mogą łączyć. Idealna na pierwszą wizytę w kinie!
„Pan Ryba” to pełna humoru i ciepła animacja dla najmłodszych widzów o przyjaźni, odwadze i różnicach, które mogą łączyć. Idealna na pierwszą wizytę w kinie!
PANNA MŁODA!
Maggie Gyllenhaal (nominowana do Oscara scenarzystka i reżyserka Córki) przedstawia Pannę młodą! z nominowaną do Oscara Jessie Buckley i laureatem tej nagrody Christianem Bale’em w rolach głównych. Ten film to śmiała i obrazoburcza wersja jednej z najbardziej wciągających opowieści w dziejach świata.Samotny potwór Frankensteina (Bale) udaje się w latach 30. XX wieku do Chicago. Tam prosi dokonującą przełomowych odkryć badaczkę, doktor Euphronious (pięciokrotnie nominowana do Oscara Annette Bening), o stworzenie mu towarzyszki. Wspólnie ożywiają zamordowaną młodą kobietę i tak oto rodzi się panna młoda (Buckley). Następstw tego czynu żadne z nich nie mogło przewidzieć. Są to morderstwa, zaborczość, nieokiełznany i radykalny ruch kulturowy oraz dziki i szalony romans dwójki wyrzutków!W filmie, oprócz Buckley, Bale’a i Bening grają Peter Sarsgaard, nominowany do Oscara Jake Gyllenhaal oraz zdobywczyni Oscara Penélope Cruz. Maggie Gyllenhaal reżyseruje obraz na podstawie własnego scenariusza. Jest także producentką wspólnie z nominowaną do Oscara Emmą Tillinger Koskoff, Talią Kleinhendler i Osnatem Handelsmanem Kerenem. Producentami wykonawczymi są Carla Raij, David Webb i Courtney Kivowitz.Po drugiej stronie kamery Gyllenhaal jest wspierana przez zespół nagradzanych fachowców, w tym operatora Lawrence’a Shera, scenografkę Karen Murphy, montażystę Dylana Tichenora, kierownika muzycznego Randalla Postera, kompozytorkę Hildur Gudnadóttir i projektantkę kostiumów Sandy Powell.Warner Bros. Pictures przedstawia produkcję First Love Films oraz In The Current Company w reżyserii Maggie Gyllenhaal pod tytułem Panna młoda!. Film będzie dystrybuowany na całym świecie przez Warner Bros. Pictures wyłącznie w kinach i kinach IMAX. W Ameryce Północnej zadebiutuje na ekranach 6 marca 2026, a premiera światowa jest przewidziana na 4 marca 2026 roku.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.