Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
"Spotkanie z Ambrożym Kleksem"
Zapraszamy dzieci wraz z rodzicami na niezwykłe widowisko pełne magii, muzyki i dobrej zabawy! Podczas spektaklu „Spotkanie z Ambrożym Kleksem” przeniesiemy się do świata znanego z najpiękniejszych polskich bajek i wierszy, gdzie wyobraźnia nie zna granic, a każda chwila może zamienić się w przygodę.
W magicznym klimacie rozpoczniemy od piosenki „Witajcie w naszej bajce”, a następnie spotkamy się z samym profesorem Ambrożym Kleksem, który zaprosi dzieci do niezwykłej Akademii. Wspólnie wyruszymy w fantastyczną podróż na Wyspy Bergamuty, gdzie czekają bajkowe postacie i mnóstwo niespodzianek.
Podczas widowiska dzieci spotkają m.in. Koziołka Matołka, zatańczą razem z Panem Kleksem, rozwiążą bajkowe zagadki i wezmą udział w wesołych animacjach. Nie zabraknie również quizów z nagrodami, magicznych sztuczek, tanecznych zabaw oraz spotkań z bohaterami znanymi z wierszy Jana Brzechwy i Juliana Tuwima.
Na uczestników czeka także mnóstwo atrakcji: bajkowe ZOO, zabawy rodzinne, poszukiwanie tajemniczego guzika doktora Pai Chi Wo, kaczy taniec z Kaczką Dziwaczką i warzywno-owocowe zagadki ze straganu.
To spektakl, który łączy teatr, animację i wspólną zabawę z publicznością. Dzieci nie tylko oglądają – stają się częścią bajkowej historii!
Zapraszamy całe rodziny do wspólnego odkrywania świata wyobraźni, śmiechu i magii. Przyjdźcie i przekonajcie się, że w Akademii Pana Kleksa każdy może zostać bohaterem bajki!
Orientacyjny czas trwania spektaklu to około 70 minut.
W magicznym klimacie rozpoczniemy od piosenki „Witajcie w naszej bajce”, a następnie spotkamy się z samym profesorem Ambrożym Kleksem, który zaprosi dzieci do niezwykłej Akademii. Wspólnie wyruszymy w fantastyczną podróż na Wyspy Bergamuty, gdzie czekają bajkowe postacie i mnóstwo niespodzianek.
Podczas widowiska dzieci spotkają m.in. Koziołka Matołka, zatańczą razem z Panem Kleksem, rozwiążą bajkowe zagadki i wezmą udział w wesołych animacjach. Nie zabraknie również quizów z nagrodami, magicznych sztuczek, tanecznych zabaw oraz spotkań z bohaterami znanymi z wierszy Jana Brzechwy i Juliana Tuwima.
Na uczestników czeka także mnóstwo atrakcji: bajkowe ZOO, zabawy rodzinne, poszukiwanie tajemniczego guzika doktora Pai Chi Wo, kaczy taniec z Kaczką Dziwaczką i warzywno-owocowe zagadki ze straganu.
To spektakl, który łączy teatr, animację i wspólną zabawę z publicznością. Dzieci nie tylko oglądają – stają się częścią bajkowej historii!
Zapraszamy całe rodziny do wspólnego odkrywania świata wyobraźni, śmiechu i magii. Przyjdźcie i przekonajcie się, że w Akademii Pana Kleksa każdy może zostać bohaterem bajki!
Orientacyjny czas trwania spektaklu to około 70 minut.
AMAZOMANIA | MDAG 2026
[PL]
W 1996 roku brazylijski urzędnik i szwedzki dziennikarz wyruszają w głąb Amazonii, by spotkać żyjące z dala od współczesnej cywilizacji plemię Korubo. Dochodzi do tzw. pierwszego kontaktu, a nagrania z wyprawy stają się sensacją – ukazują świat, którego wcześniej nikt nie widział. Dekady później materiał powraca, stawiając pytania o moralność wyprawy i relacje białego człowieka z kulturami rdzennych mieszkańców. Szwedzki dziennikarz wraca do tej społeczności po 30 latach, ale nie wszystko przebiega zgodnie z planem: Korubo domagają się odszkodowania i żądają prawa do opowiedzenia własnej historii.
[ENG]
In 1996, a Brazilian official and a Swedish journalist journeyed into the Amazon to meet the Korubo tribe, isolated from contemporary civilization. The so-called first contact was documented, and the footage became a sensation, showing a world previously unseen. Decades later, the material resurfaces, raising questions about the morality of the expedition and the relationship of white outsiders to Indigenous cultures. When the Swedish journalist returns after 30 years, not everything goes as planned: the Korubo tribe demands compensation and insists on the right to tell their own story.
W 1996 roku brazylijski urzędnik i szwedzki dziennikarz wyruszają w głąb Amazonii, by spotkać żyjące z dala od współczesnej cywilizacji plemię Korubo. Dochodzi do tzw. pierwszego kontaktu, a nagrania z wyprawy stają się sensacją – ukazują świat, którego wcześniej nikt nie widział. Dekady później materiał powraca, stawiając pytania o moralność wyprawy i relacje białego człowieka z kulturami rdzennych mieszkańców. Szwedzki dziennikarz wraca do tej społeczności po 30 latach, ale nie wszystko przebiega zgodnie z planem: Korubo domagają się odszkodowania i żądają prawa do opowiedzenia własnej historii.
[ENG]
In 1996, a Brazilian official and a Swedish journalist journeyed into the Amazon to meet the Korubo tribe, isolated from contemporary civilization. The so-called first contact was documented, and the footage became a sensation, showing a world previously unseen. Decades later, the material resurfaces, raising questions about the morality of the expedition and the relationship of white outsiders to Indigenous cultures. When the Swedish journalist returns after 30 years, not everything goes as planned: the Korubo tribe demands compensation and insists on the right to tell their own story.
AMERYKAŃSKI DOKTOR | MDAG 2026
[PL]
Trzej amerykańscy lekarze – Palestyńczyk, Żyd i zaratusztrianin – wjeżdżają do Gazy, by ratować życie, lecz szybko znajdują się na granicy medycyny i polityki. W obliczu nasilających się ataków i zrujnowanej infrastruktury medycznej podejmują dramatyczne decyzje dotyczące segregacji rannych, opiekują się cierpiącymi dziećmi i pracują w warunkach nieustannego zagrożenia. Choć różnią się pochodzeniem, doświadczeniem i temperamentem, łączy ich silne poczucie zawodowego i moralnego obowiązku. Ratują pacjentów, a zarazem – jako obywatele Stanów Zjednoczonych – domagają się reakcji własnego rządu, mierząc się z politycznym wymiarem konfliktu. Od szpitalnych sal w Gazie po korytarze amerykańskiej władzy film ukazuje walkę o ludzkie życie i prawdę. To poruszający film o odwadze, etyce i odpowiedzialności w czasie wojny.
[ENG]
As attacks intensify and medical infrastructure lies in ruins, the doctors must make critical triage decisions, tend to suffering children, and work under constant threat. Despite differences in background, experience, and temperament, they are united by a strong sense of professional and moral duty. While saving patients, they also hold the U.S. government accountable, navigating the political dimensions of the conflict. From Gaza’s hospital wards to the halls of American power, the film depicts the struggle for human life and truth. This moving documentary explores courage, ethics, and responsibility in wartime, asking whether humanity itself can become a form of resistance against violence.
Trzej amerykańscy lekarze – Palestyńczyk, Żyd i zaratusztrianin – wjeżdżają do Gazy, by ratować życie, lecz szybko znajdują się na granicy medycyny i polityki. W obliczu nasilających się ataków i zrujnowanej infrastruktury medycznej podejmują dramatyczne decyzje dotyczące segregacji rannych, opiekują się cierpiącymi dziećmi i pracują w warunkach nieustannego zagrożenia. Choć różnią się pochodzeniem, doświadczeniem i temperamentem, łączy ich silne poczucie zawodowego i moralnego obowiązku. Ratują pacjentów, a zarazem – jako obywatele Stanów Zjednoczonych – domagają się reakcji własnego rządu, mierząc się z politycznym wymiarem konfliktu. Od szpitalnych sal w Gazie po korytarze amerykańskiej władzy film ukazuje walkę o ludzkie życie i prawdę. To poruszający film o odwadze, etyce i odpowiedzialności w czasie wojny.
[ENG]
As attacks intensify and medical infrastructure lies in ruins, the doctors must make critical triage decisions, tend to suffering children, and work under constant threat. Despite differences in background, experience, and temperament, they are united by a strong sense of professional and moral duty. While saving patients, they also hold the U.S. government accountable, navigating the political dimensions of the conflict. From Gaza’s hospital wards to the halls of American power, the film depicts the struggle for human life and truth. This moving documentary explores courage, ethics, and responsibility in wartime, asking whether humanity itself can become a form of resistance against violence.
ANDRE JEST IDIOTĄ | MDAG 2026
[PL]
Zaskakujący i bezwzględnie szczery film o chorobie, który okazuje się szaloną odą do życia. Dokumentalna komedia o klarowności, która pojawia się, gdy czas nagle staje się skończony. André Ricciardi to samozwańczy „idiota”, który zlekceważył kolonoskopię. Mogła uratować mu życie, ale już jest za późno. Postanawia zamienić swój ostatni rozdział w eksperyment pełen humoru i ciekawości świata. Przez całe życie był dyrektorem kreatywnym w branży reklamowej. Lubił prowokować i nigdy nie wybierał konwencjonalnych dróg. Z własną śmiertelnością postanawia zmierzyć się dokładnie w taki sam sposób.
[ENG]
Unexpected, irreverent, and defiantly heartfelt, the film is a wildly life-affirming film about death and about the strange clarity that arrives when time suddenly becomes finite. When André Ricciardi, a self-proclaimed “idiot” for skipping the colonoscopy that could have saved him, learns he is dying, he turns his final chapter into an experiment in radical honesty, humor, and curiosity. A lifelong iconoclast and ad-industry provocateur, André has never done anything the conventional way, and confronting mortality proves no different.
Zaskakujący i bezwzględnie szczery film o chorobie, który okazuje się szaloną odą do życia. Dokumentalna komedia o klarowności, która pojawia się, gdy czas nagle staje się skończony. André Ricciardi to samozwańczy „idiota”, który zlekceważył kolonoskopię. Mogła uratować mu życie, ale już jest za późno. Postanawia zamienić swój ostatni rozdział w eksperyment pełen humoru i ciekawości świata. Przez całe życie był dyrektorem kreatywnym w branży reklamowej. Lubił prowokować i nigdy nie wybierał konwencjonalnych dróg. Z własną śmiertelnością postanawia zmierzyć się dokładnie w taki sam sposób.
[ENG]
Unexpected, irreverent, and defiantly heartfelt, the film is a wildly life-affirming film about death and about the strange clarity that arrives when time suddenly becomes finite. When André Ricciardi, a self-proclaimed “idiot” for skipping the colonoscopy that could have saved him, learns he is dying, he turns his final chapter into an experiment in radical honesty, humor, and curiosity. A lifelong iconoclast and ad-industry provocateur, André has never done anything the conventional way, and confronting mortality proves no different.
ARCO | DZIECIAKI, DO KINA!
Arco przypadkowo trafił na Ziemię. Teraz próbuje ponownie wkroczyć na tęczowy szlak i odnaleźć drogę do domu. To zadanie okaże się o tyle trudne, że bohater jest przybyszem z przyszłości. Iris, dziewczynka wychowywana przez robota Mikkiego, postanawia pomóc nowo poznanemu koledze. Możliwości na podróż w czasie są dwie. Trzeba znaleźć porzucony w lesie diamentowy amulet albo stworzyć tęczę, a przy okazji nie dać się złapać tajemniczej trójce wścibskich braci. Starania bohaterów to świadectwo niezwykłej przyjaźni i lekcja ponadczasowej solidarności.
BARBARA FOREVER | MDAG 2026
[PL]
Pełnometrażowy debiut dokumentalny Brydie O’Connor, reżyserki związanej z narracjami queer i women-driven, oparty jest na dogłębnej eksploracji archiwów oraz twórczości Barbary Hammer – pionierskiej, eksperymentalnej filmowczyni lesbijsko-queerowej. Wykorzystując ponad sto filmów, niezliczone godziny niepublikowanych materiałów, zdjęcia, listy, szkice oraz głos samej Hammer, O’Connor ukazuje życie, twórczość i trwały wpływ artystki na kino queer i sztukę eksperymentalną. Hammer przez całe życie dokumentowała własne doświadczenia, ciało i tożsamość, tworząc narrację osobistą i społeczną, będącą próbą „trwania wiecznie”. Jej prace stały się inspiracją i fundamentem dla kolejnych pokoleń twórczyń queer, kształtując przyszłość queer kina. Film powstał na bazie wcześniejszego krótkometrażowego projektu „Love Barbara” (2022).
[ENG]
Brydie O’Connor’s feature debut examines the life and work of Barbara Hammer, a pioneering queer experimental filmmaker. Drawing on over a hundred films, countless hours of unpublished material, photographs, letters, sketches, and Hammer’s own voice, the film explores her life, artistry, and lasting impact on queer cinema and experimental art. It shows how Hammer documented her body, identity, and experiences throughout her life, creating both a personal and social narrative aimed at “lasting forever.” Her work has inspired and laid the foundation for subsequent generations of queer filmmakers, shaping the future of queer cinema. The film builds on O’Connor’s earlier short project, Love Barbara (2022).
Pełnometrażowy debiut dokumentalny Brydie O’Connor, reżyserki związanej z narracjami queer i women-driven, oparty jest na dogłębnej eksploracji archiwów oraz twórczości Barbary Hammer – pionierskiej, eksperymentalnej filmowczyni lesbijsko-queerowej. Wykorzystując ponad sto filmów, niezliczone godziny niepublikowanych materiałów, zdjęcia, listy, szkice oraz głos samej Hammer, O’Connor ukazuje życie, twórczość i trwały wpływ artystki na kino queer i sztukę eksperymentalną. Hammer przez całe życie dokumentowała własne doświadczenia, ciało i tożsamość, tworząc narrację osobistą i społeczną, będącą próbą „trwania wiecznie”. Jej prace stały się inspiracją i fundamentem dla kolejnych pokoleń twórczyń queer, kształtując przyszłość queer kina. Film powstał na bazie wcześniejszego krótkometrażowego projektu „Love Barbara” (2022).
[ENG]
Brydie O’Connor’s feature debut examines the life and work of Barbara Hammer, a pioneering queer experimental filmmaker. Drawing on over a hundred films, countless hours of unpublished material, photographs, letters, sketches, and Hammer’s own voice, the film explores her life, artistry, and lasting impact on queer cinema and experimental art. It shows how Hammer documented her body, identity, and experiences throughout her life, creating both a personal and social narrative aimed at “lasting forever.” Her work has inspired and laid the foundation for subsequent generations of queer filmmakers, shaping the future of queer cinema. The film builds on O’Connor’s earlier short project, Love Barbara (2022).
BEZ KOŃCA | MDAG 2026
[PL]
Daniel nie słyszał, jak jego szesnastoletni syn Krzysztof wychodzi nad ranem z domu. Nie wiedział, co zaciągnęło chłopaka na most nad Wisłą – wiedział tylko, że to tam widziano go po raz ostatni. Kamera CCTV uchwyciła go, a potem, między jednym jej obrotem a drugim, Krzysiek zniknął. Możliwości są dwie: albo skoczył do rzeki, albo ukradkiem zszedł z mostu. Od tamtej pory Daniel i jego żona Agnieszka żyją w stanie zawieszenia: między rozpaczliwą nadzieją a paraliżującym strachem. Daniel nie potrafi biernie czekać na coraz mniej prawdopodobny przełom w policyjnym śledztwie, buduje więc łódź wyposażoną w kamery i drony z zamiarem samodzielnego zbadania mrocznych głębin rzeki. To początek poszukiwań, które pochłoną go w całości. Dzień po dniu przeczesuje Wisłę, nieustannie rozwijając nowe narzędzia i techniki poszukiwawcze. Zaczynają odzywać się do niego inne rodziny uwięzione w tej samej otchłani niepewności i bez końca poszukujące odpowiedzi. Długie, samotne godziny spędzone na łodzi stają się dla Daniela szansą na rozliczenie z życiem sprzed zniknięcia Krzysztofa. Wraz z mijaniem kolejnych miesięcy jego ból tylko się pogłębia; ojciec zmaga się z ciągłym napięciem między niesłabnącym pędem do dalszych poszukiwań a bolesną rzeczywistością, w której nieodwracalna strata odmieni jego życie raz na zawsze.
[ENG]
Daniel did not hear his son Krzysiek leaving the house and heading to the bridge over the Vistula, where he was last seen. A camera captured him — and then he disappeared: either he jumped into the river or walked off the bridge. Since then, Daniel and his wife have lived suspended between hope and fear. Unable to wait for a breakthrough in the investigation, the father builds a boat equipped with cameras and drones to search the river himself. The search consumes him. The lonely hours spent on the boat become a chance for him to reckon with his life so far.
Daniel nie słyszał, jak jego szesnastoletni syn Krzysztof wychodzi nad ranem z domu. Nie wiedział, co zaciągnęło chłopaka na most nad Wisłą – wiedział tylko, że to tam widziano go po raz ostatni. Kamera CCTV uchwyciła go, a potem, między jednym jej obrotem a drugim, Krzysiek zniknął. Możliwości są dwie: albo skoczył do rzeki, albo ukradkiem zszedł z mostu. Od tamtej pory Daniel i jego żona Agnieszka żyją w stanie zawieszenia: między rozpaczliwą nadzieją a paraliżującym strachem. Daniel nie potrafi biernie czekać na coraz mniej prawdopodobny przełom w policyjnym śledztwie, buduje więc łódź wyposażoną w kamery i drony z zamiarem samodzielnego zbadania mrocznych głębin rzeki. To początek poszukiwań, które pochłoną go w całości. Dzień po dniu przeczesuje Wisłę, nieustannie rozwijając nowe narzędzia i techniki poszukiwawcze. Zaczynają odzywać się do niego inne rodziny uwięzione w tej samej otchłani niepewności i bez końca poszukujące odpowiedzi. Długie, samotne godziny spędzone na łodzi stają się dla Daniela szansą na rozliczenie z życiem sprzed zniknięcia Krzysztofa. Wraz z mijaniem kolejnych miesięcy jego ból tylko się pogłębia; ojciec zmaga się z ciągłym napięciem między niesłabnącym pędem do dalszych poszukiwań a bolesną rzeczywistością, w której nieodwracalna strata odmieni jego życie raz na zawsze.
[ENG]
Daniel did not hear his son Krzysiek leaving the house and heading to the bridge over the Vistula, where he was last seen. A camera captured him — and then he disappeared: either he jumped into the river or walked off the bridge. Since then, Daniel and his wife have lived suspended between hope and fear. Unable to wait for a breakthrough in the investigation, the father builds a boat equipped with cameras and drones to search the river himself. The search consumes him. The lonely hours spent on the boat become a chance for him to reckon with his life so far.
BEZ WYJŚCIA
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Game”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Man-su (gwiazda „Squid Game”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
BEZ ZNIECZULENIA | WAJDA: RE-WIZJE
Przygnębiający obraz polskiej rzeczywistości politycznej i społecznej drugiej połowy lat 70., a zarazem krytyczna diagnoza postaw w czasie nieufności i opresji ze strony systemu. Z kolejnej dziennikarskiej wyprawy do Polski wraca popularny reporter – wzorowany na postaci Ryszarda Kapuścińskiego. Z zaskoczeniem przyjmuje, że staje się – bez żadnego wyjaśnienia – obiektem zorganizowanej nagonki. W pracy zostaje zaszczuty przez młodszego kolegę, w środowisku oskarżany jest o koniunkturalizm i oportunizm, w domu żona składa pozew o rozwód. Dotychczas człowiek sukcesu, nagle opuszczony przez wszystkich, postawiony jest w sytuacji Kafkowskiej, tracąc wiarę w jakiekolwiek wartości, a nawet sens życia.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
BIBLIOTEKARKI | MDAG 2026
[PL]
Przejmujący obraz współczesnej Ameryki, przypominającej dystopię rodem z „451 stopni Fahrenheita”. Historia bibliotekarek, zwykłych obywatelek małych miasteczek w Stanach Zjednoczonych, które niespodziewanie stają się nieoczywistymi bohaterkami naszych czasów – jednymi z najważniejszych obrończyń demokracji. W obliczu narastającej polaryzacji politycznej i bezprecedensowej fali zakazywania książek w Stanach Zjednoczonych, zapoczątkowanej w Teksasie i na Florydzie, a następnie obejmującej kolejne stany, to właśnie bibliotekarki są w centrum politycznego konfliktu. Atakowane, zastraszane i poddawane presji, ryzykują pracę i bezpieczeństwo, by bronić prawa do wolności słowa, dostępu do wiedzy i pluralizmu myśli. Stając się strażniczkami wolności, łączą siły ponad podziałami i stają razem w obronie fundamentalnych wartości demokracji. Film stawia pytania o granice wolności oraz znaczenie obywatelskiej odwagi i odpowiedzialności jednostki wobec społeczności. Pokazuje rolę instytucji publicznych w dobie głębokich podziałów oraz cenę, jaką trzeba zapłacić za wolność w świecie narastających ideologicznych napięć i sporów.
[ENG]
A powerful portrait of contemporary America, evoking the dystopia of “Fahrenheit 451”. The film follows the story of librarians – ordinary citizens from small towns across the United States – who unexpectedly become some of the most important defenders of democracy today. Amid growing political polarization and an unprecedented wave of book banning that began in Texas and Florida before spreading nationwide, librarians find themselves at the center of a political conflict. Targeted, intimidated, and pressured, they risk their jobs and personal safety to defend freedom of speech, access to knowledge, and pluralism of thought. Becoming guardians of freedom, they unite across divisions to stand up for the fundamental values of democracy. The film raises questions about the limits of freedom, the meaning of civic courage, and the responsibility of individuals toward their communities, revealing the role of public institutions in times of deep division and the price of freedom in a world of escalating ideological tension.
Przejmujący obraz współczesnej Ameryki, przypominającej dystopię rodem z „451 stopni Fahrenheita”. Historia bibliotekarek, zwykłych obywatelek małych miasteczek w Stanach Zjednoczonych, które niespodziewanie stają się nieoczywistymi bohaterkami naszych czasów – jednymi z najważniejszych obrończyń demokracji. W obliczu narastającej polaryzacji politycznej i bezprecedensowej fali zakazywania książek w Stanach Zjednoczonych, zapoczątkowanej w Teksasie i na Florydzie, a następnie obejmującej kolejne stany, to właśnie bibliotekarki są w centrum politycznego konfliktu. Atakowane, zastraszane i poddawane presji, ryzykują pracę i bezpieczeństwo, by bronić prawa do wolności słowa, dostępu do wiedzy i pluralizmu myśli. Stając się strażniczkami wolności, łączą siły ponad podziałami i stają razem w obronie fundamentalnych wartości demokracji. Film stawia pytania o granice wolności oraz znaczenie obywatelskiej odwagi i odpowiedzialności jednostki wobec społeczności. Pokazuje rolę instytucji publicznych w dobie głębokich podziałów oraz cenę, jaką trzeba zapłacić za wolność w świecie narastających ideologicznych napięć i sporów.
[ENG]
A powerful portrait of contemporary America, evoking the dystopia of “Fahrenheit 451”. The film follows the story of librarians – ordinary citizens from small towns across the United States – who unexpectedly become some of the most important defenders of democracy today. Amid growing political polarization and an unprecedented wave of book banning that began in Texas and Florida before spreading nationwide, librarians find themselves at the center of a political conflict. Targeted, intimidated, and pressured, they risk their jobs and personal safety to defend freedom of speech, access to knowledge, and pluralism of thought. Becoming guardians of freedom, they unite across divisions to stand up for the fundamental values of democracy. The film raises questions about the limits of freedom, the meaning of civic courage, and the responsibility of individuals toward their communities, revealing the role of public institutions in times of deep division and the price of freedom in a world of escalating ideological tension.
BROKEN ENGLISH | MDAG 2026
[PL]
Ministerstwo Niezapominania pod kierownictwem Tildy Swinton prowadzi pierwszą sprawę: Marianne Faithfull. Artystka była nie tylko muzą Rolling Stonesów – była twarzą i głosem pokolenia '68. Oczerniana przez media, niedoceniana przez branżę muzyczną, przeżyła atak serca i uzależnienie od narkotyków. Mimo trudności wydała 35 płyt, ciągle wymyślając siebie na nowo. Podobnie jak biografia bohaterki, tak i forma tego filmu jest wyjątkowa. Film stwarza własną przestrzeń – gdzieś pomiędzy pamięcią i wyobraźnią, faktami i mitami, ukazując wiele twarzy oraz talentów Marianne Faithfull.
[ENG]
"Broken English” is a bold documentary portrait of the inimitable singer, songwriter and icon Marianne Faithfull. The film is an intimate and unflinching exploration of a fractured yet unbreakable life shaped by fame, creativity and relentless public scrutiny.
Ministerstwo Niezapominania pod kierownictwem Tildy Swinton prowadzi pierwszą sprawę: Marianne Faithfull. Artystka była nie tylko muzą Rolling Stonesów – była twarzą i głosem pokolenia '68. Oczerniana przez media, niedoceniana przez branżę muzyczną, przeżyła atak serca i uzależnienie od narkotyków. Mimo trudności wydała 35 płyt, ciągle wymyślając siebie na nowo. Podobnie jak biografia bohaterki, tak i forma tego filmu jest wyjątkowa. Film stwarza własną przestrzeń – gdzieś pomiędzy pamięcią i wyobraźnią, faktami i mitami, ukazując wiele twarzy oraz talentów Marianne Faithfull.
[ENG]
"Broken English” is a bold documentary portrait of the inimitable singer, songwriter and icon Marianne Faithfull. The film is an intimate and unflinching exploration of a fractured yet unbreakable life shaped by fame, creativity and relentless public scrutiny.
BRZEZINA | WAJDA: RE-WIZJE
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
[ENG]
Suffering from tuberculosis, Staś arrives at the home of his older brother, and their reunion is marked by the presence of death. Though dying, Staś longs to savour every moment of his final days, embracing life with intensity and sensual joy. His brother Bolesław, physically healthy, sinks ever deeper into mourning after the loss of his wife. Staś begins an affair with a village girl, plays lively melodies on the piano, and tries to live each hour to the fullest, while Bolesław descends into depression, mistreats his daughter, rejects all signs of happiness, and not only seeks suffering for himself but demands it of others.
In this sensually beautiful adaptation of a short story by Jarosław Iwaszkiewicz, the bonds between Eros and Thanatos define the meaning of human existence. Life and death, sexuality and corporeal stillness are brought together in perfect balance. Wajda created one of his most visually striking films, drawing on landscape painting and turn-of-the-century symbolism, and offering a masterful cinematic interpretation of Jacek Malczewski’s painting Death in one unforgettable scene. Made initially for television, the film did not enjoy wide distribution at first, but when it reached Western audiences a decade later, it was embraced as one of the greatest masterpieces of the director’s career.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
[ENG]
Suffering from tuberculosis, Staś arrives at the home of his older brother, and their reunion is marked by the presence of death. Though dying, Staś longs to savour every moment of his final days, embracing life with intensity and sensual joy. His brother Bolesław, physically healthy, sinks ever deeper into mourning after the loss of his wife. Staś begins an affair with a village girl, plays lively melodies on the piano, and tries to live each hour to the fullest, while Bolesław descends into depression, mistreats his daughter, rejects all signs of happiness, and not only seeks suffering for himself but demands it of others.
In this sensually beautiful adaptation of a short story by Jarosław Iwaszkiewicz, the bonds between Eros and Thanatos define the meaning of human existence. Life and death, sexuality and corporeal stillness are brought together in perfect balance. Wajda created one of his most visually striking films, drawing on landscape painting and turn-of-the-century symbolism, and offering a masterful cinematic interpretation of Jacek Malczewski’s painting Death in one unforgettable scene. Made initially for television, the film did not enjoy wide distribution at first, but when it reached Western audiences a decade later, it was embraced as one of the greatest masterpieces of the director’s career.
BUGBOY | MDAG 2026
[PL]
Yorgos – nieśmiały nastolatek z wadą wzroku – po rozwodzie rodziców z trudem nawiązuje kontakty. Więź ze świerszczem o imieniu Isabella staje się katalizatorem przemiany i samopoznania. Nawet najmniejsze stworzenia mogą pomóc odnaleźć swoje miejsce na Ziemi. Czy trudna operacja oka doda mu pewności siebie? Czy znajdzie odwagę, by skonfrontować się z rodzicami? George odkrywa, że nie musi już być sam. Jego pasja do owadów otwiera drzwi do lekcji o zaufaniu, przyjaźni i dorastaniu. Film łączy realizm z metaforycznym tonem baśni, budując obrazy jednocześnie realistyczne i poetyckie.
[ENG]
Yorgos, a shy teenager with a vision impairment, struggles to connect with others after his parents’ divorce. His bond with a cricket named Isabella becomes a catalyst for transformation and self-discovery. Even the smallest creatures can help us find our place in the world. Will a difficult eye surgery give him confidence? Will he find the courage to confront his parents? Yorgos discovers he no longer has to be alone. His passion for insects opens the door to lessons about trust, friendship, and growing up. The film blends realism with a metaphorical fairy-tale tone, creating visuals that are at once realistic and poetic.
Yorgos – nieśmiały nastolatek z wadą wzroku – po rozwodzie rodziców z trudem nawiązuje kontakty. Więź ze świerszczem o imieniu Isabella staje się katalizatorem przemiany i samopoznania. Nawet najmniejsze stworzenia mogą pomóc odnaleźć swoje miejsce na Ziemi. Czy trudna operacja oka doda mu pewności siebie? Czy znajdzie odwagę, by skonfrontować się z rodzicami? George odkrywa, że nie musi już być sam. Jego pasja do owadów otwiera drzwi do lekcji o zaufaniu, przyjaźni i dorastaniu. Film łączy realizm z metaforycznym tonem baśni, budując obrazy jednocześnie realistyczne i poetyckie.
[ENG]
Yorgos, a shy teenager with a vision impairment, struggles to connect with others after his parents’ divorce. His bond with a cricket named Isabella becomes a catalyst for transformation and self-discovery. Even the smallest creatures can help us find our place in the world. Will a difficult eye surgery give him confidence? Will he find the courage to confront his parents? Yorgos discovers he no longer has to be alone. His passion for insects opens the door to lessons about trust, friendship, and growing up. The film blends realism with a metaphorical fairy-tale tone, creating visuals that are at once realistic and poetic.
BYŁ SOBIE ŚNIEG | MDAG 2026
[PL]
Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż do miejsc, gdzie śnieg i lód kształtują warunki ludzkiej egzystencji – od Japonii i Kanady, przez Islandię i Alpy, aż po Antarktydę. Ludzie pracujący w tych rejonach opowiadają o tym, jak zmienia się ich świat. Szerokie, statyczne kadry oraz spektakularne ujęcia z dronów ukazują tysiące form śniegu i lodu oraz ich barwy – nie ma dwóch identycznych płatków śniegu. Film balansuje między zachwytem a melancholią, pokazując nieuchronną utratę tego świata. Reżyser traktuje te obrazy jako „pamięć przyszłości”. Na powierzchni krajobrazy wydają się majestatyczne i piękne, lecz pod tą fasadą trwają nieuchronne procesy topnienia lodu i śniegu. Nawet armatki śnieżne na stokach narciarskich są tylko przedłużeniem tej iluzji.
[ENG]
Nikolaus Geyrhalter takes viewers on a meditative journey through the snowy and icy landscapes of Japan, Canada, Iceland, the Alps, and Antarctica. The film explores environmental changes, thousands of forms of snow and ice, and balances between awe and the melancholy of a world in flux. Geyrhalter guides viewers through these frozen landscapes, where people share how their world is changing. The film showcases thousands of snow and ice formations, their colors, and the majesty of the landscapes. It shifts between wonder and the melancholy of inevitable loss, revealing the processes of melting and the illusion of artificial snow. Through wide, static shots and spectacular drone footage, the film captures the unique textures and patterns of snow and ice – experts note that no two snowflakes are alike. The film oscillates between admiration and melancholy, portraying the inevitable disappearance of this world and human experiences within it. The director envisions these images as a “memory of the future.” On the surface, the landscapes appear majestic and beautiful, yet beneath this facade, the ice and snow are undergoing inevitable melting. Even the snow cannons on ski slopes serve only to extend this illusion.
Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż do miejsc, gdzie śnieg i lód kształtują warunki ludzkiej egzystencji – od Japonii i Kanady, przez Islandię i Alpy, aż po Antarktydę. Ludzie pracujący w tych rejonach opowiadają o tym, jak zmienia się ich świat. Szerokie, statyczne kadry oraz spektakularne ujęcia z dronów ukazują tysiące form śniegu i lodu oraz ich barwy – nie ma dwóch identycznych płatków śniegu. Film balansuje między zachwytem a melancholią, pokazując nieuchronną utratę tego świata. Reżyser traktuje te obrazy jako „pamięć przyszłości”. Na powierzchni krajobrazy wydają się majestatyczne i piękne, lecz pod tą fasadą trwają nieuchronne procesy topnienia lodu i śniegu. Nawet armatki śnieżne na stokach narciarskich są tylko przedłużeniem tej iluzji.
[ENG]
Nikolaus Geyrhalter takes viewers on a meditative journey through the snowy and icy landscapes of Japan, Canada, Iceland, the Alps, and Antarctica. The film explores environmental changes, thousands of forms of snow and ice, and balances between awe and the melancholy of a world in flux. Geyrhalter guides viewers through these frozen landscapes, where people share how their world is changing. The film showcases thousands of snow and ice formations, their colors, and the majesty of the landscapes. It shifts between wonder and the melancholy of inevitable loss, revealing the processes of melting and the illusion of artificial snow. Through wide, static shots and spectacular drone footage, the film captures the unique textures and patterns of snow and ice – experts note that no two snowflakes are alike. The film oscillates between admiration and melancholy, portraying the inevitable disappearance of this world and human experiences within it. The director envisions these images as a “memory of the future.” On the surface, the landscapes appear majestic and beautiful, yet beneath this facade, the ice and snow are undergoing inevitable melting. Even the snow cannons on ski slopes serve only to extend this illusion.
C'mon c'mon
Wielki powrót Mike’a Millsa, twórcy niezapomnianych „Debiutantów”, a także spektakularny powrót na ekrany Joaquina Phoenixa, który w „C’mon C’mon” zagrał swoją pierwszą od czasów „Jokera” rolę, zaskakując i całkowicie redefiniując swój wizerunek. Jego bohater – Johnny, dziennikarz radiowy – uczy się uważnie słuchać, budować trwałe więzi, naprawiać błędy przeszłości i… przytulać. Kameralny, przepełniony czułością czarno-biały film Millsa buduje mosty pomiędzy pokoleniami, dodaje otuchy i przykleja plastry na nasze najdotkliwsze rany.Phoenix wciela się w „C’mon C’mon” w nowojorskiego singla, uroczego, ciepłego dziennikarza, który przemierza Amerykę z mikrofonem, pytając dzieciaki i młodzież o ich życie, marzenia, supermoce i plany na przyszłość. Po drodze reporter odwiedza mieszkającą w Los Angeles siostrę (Gaby Hoffman), z którą nie rozmawiał od lat, a która teraz potrzebuje jego pomocy. Żeby wesprzeć ją w opiece nad dziewięcioletnim synkiem (Woody Norman), Johnny zabiera go ze sobą do Nowego Jorku. Wspólna podróż okaże się lekcją cierpliwości, odpowiedzialności i zwyczajnie: dorosłości, której dziennikarz dotąd unikał. Pozwoli mu także zrozumieć, że prawdziwe supermoce to te, którymi władają matki.
CHRONOLOGIA WODY
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.
CO UKRYWA ELON MUSK? | MDAG 2026
[PL]
Rok 2014. Elon Musk ogłasza światu ambitną wizję samochodu autonomicznego. Niewielu konsumentów zdaje sobie jednak sprawę, że funkcja „autopilota” w Teslach jest wciąż daleka od pełnej gotowości, a nowi właściciele samochodów stają się nieświadomymi uczestnikami jej testowania. Śmiertelny wypadek na Florydzie uruchamia wieloletnią batalię sądową, mającą na celu pociągnięcie Tesli do odpowiedzialności – i okazuje się, że nie był to odosobniony przypadek. Archiwalne nagrania pokazują pojazdy Tesli, które bez ostrzeżenia hamują lub gwałtownie przyspieszają, prowadząc do kolejnych kolizji. Pracownik firmy ujawnia tysiące wewnętrznych dokumentów zawierających skargi użytkowników. Film śledzi błyskawiczny wzrost potęgi i majątku Elona Muska, a także jego polityczną ewolucję w stronę wspierania Donalda Trumpa – zwolennika deregulacji i prymatu interesów biznesu nad bezpieczeństwem publicznym. Poprzez poruszające wywiady z ofiarami i ich rodzinami, a także rozmowy z dziennikarzami śledczymi i byłymi pracownikami Tesli, dokument obnaża system, w którym niedokończony produkt trafia na rynek, a przestrzeń publiczna staje się śmiertelnie niebezpiecznym poligonem doświadczalnym.
[ENG]
It is 2014. Elon Musk announces an ambitious vision of autonomous driving. Few consumers are aware, however, that Tesla’s Autopilot remains unfinished, turning new owners into unwitting test subjects. A deadly crash in Florida sets off years of litigation seeking to hold Tesla responsible – and reveals that the case is far from unique. Archival footage shows Tesla vehicles braking without warning or accelerating abruptly, leading to further collisions. A company employee leaks thousands of internal documents containing customer complaints. The film traces the meteoric rise of Elon Musk’s power and wealth, as well as his political evolution toward supporting Donald Trump – a proponent of deregulation and the prioritization of business interests over public safety. Through moving interviews with victims and their families, alongside conversations with investigative journalists and former Tesla employees, the documentary exposes a system in which an unfinished product is released onto the market, turning public space into a dangerously lethal testing ground.
Rok 2014. Elon Musk ogłasza światu ambitną wizję samochodu autonomicznego. Niewielu konsumentów zdaje sobie jednak sprawę, że funkcja „autopilota” w Teslach jest wciąż daleka od pełnej gotowości, a nowi właściciele samochodów stają się nieświadomymi uczestnikami jej testowania. Śmiertelny wypadek na Florydzie uruchamia wieloletnią batalię sądową, mającą na celu pociągnięcie Tesli do odpowiedzialności – i okazuje się, że nie był to odosobniony przypadek. Archiwalne nagrania pokazują pojazdy Tesli, które bez ostrzeżenia hamują lub gwałtownie przyspieszają, prowadząc do kolejnych kolizji. Pracownik firmy ujawnia tysiące wewnętrznych dokumentów zawierających skargi użytkowników. Film śledzi błyskawiczny wzrost potęgi i majątku Elona Muska, a także jego polityczną ewolucję w stronę wspierania Donalda Trumpa – zwolennika deregulacji i prymatu interesów biznesu nad bezpieczeństwem publicznym. Poprzez poruszające wywiady z ofiarami i ich rodzinami, a także rozmowy z dziennikarzami śledczymi i byłymi pracownikami Tesli, dokument obnaża system, w którym niedokończony produkt trafia na rynek, a przestrzeń publiczna staje się śmiertelnie niebezpiecznym poligonem doświadczalnym.
[ENG]
It is 2014. Elon Musk announces an ambitious vision of autonomous driving. Few consumers are aware, however, that Tesla’s Autopilot remains unfinished, turning new owners into unwitting test subjects. A deadly crash in Florida sets off years of litigation seeking to hold Tesla responsible – and reveals that the case is far from unique. Archival footage shows Tesla vehicles braking without warning or accelerating abruptly, leading to further collisions. A company employee leaks thousands of internal documents containing customer complaints. The film traces the meteoric rise of Elon Musk’s power and wealth, as well as his political evolution toward supporting Donald Trump – a proponent of deregulation and the prioritization of business interests over public safety. Through moving interviews with victims and their families, alongside conversations with investigative journalists and former Tesla employees, the documentary exposes a system in which an unfinished product is released onto the market, turning public space into a dangerously lethal testing ground.
CÓRKI GÓRY | MDAG 2026
[PL]
W najwyższych partiach płaskowyżu Sinjajevina w Czarnogórze Gara i jej trzynastoletnia córka Nada co roku powracają na rodzinne pastwiska. W rytmie wyznaczanym przez naturę podtrzymują kruchą ciągłość tradycji i pamięci. Wypasają zwierzęta, zbierają zioła i żyją w bliskości z górą, którą nazywają „Matką”. Ten porządek zostaje zachwiany, gdy rząd ogłasza plany utworzenia na tym terenie poligonu wojskowego wspieranego przez NATO. W obliczu zagrożenia Gara wyrasta na liderkę lokalnej społeczności, stając się twarzą oporu wobec militaryzacji krajobrazu. Film splata perspektywę ekologicznej refleksji z intymnym portretem relacji matki i córki. Dzięki uważnej obserwacji tworzy opowieść o więzi z miejscem, kobiecej sile i wytrwałości wobec współczesnych form dominacji.
[ENG]
W najwyższych partiach płaskowyżu Sinjajevina w Czarnogórze Gara i jej trzynastoletnia córka Nada co roku powracają na rodzinne pastwiska. W rytmie wyznaczanym przez naturę podtrzymują kruchą ciągłość tradycji i pamięci. Wypasają zwierzęta, zbierają zioła i żyją w bliskości z górą, którą nazywają „Matką”. Ten porządek zostaje zachwiany, gdy rząd ogłasza plany utworzenia na tym terenie poligonu wojskowego wspieranego przez NATO. W obliczu zagrożenia Gara wyrasta na liderkę lokalnej społeczności, stając się twarzą oporu wobec militaryzacji krajobrazu. Film splata perspektywę ekologicznej refleksji z intymnym portretem relacji matki i córki. Dzięki uważnej obserwacji tworzy opowieść o więzi z miejscem, kobiecej sile i wytrwałości wobec współczesnych form dominacji.
W najwyższych partiach płaskowyżu Sinjajevina w Czarnogórze Gara i jej trzynastoletnia córka Nada co roku powracają na rodzinne pastwiska. W rytmie wyznaczanym przez naturę podtrzymują kruchą ciągłość tradycji i pamięci. Wypasają zwierzęta, zbierają zioła i żyją w bliskości z górą, którą nazywają „Matką”. Ten porządek zostaje zachwiany, gdy rząd ogłasza plany utworzenia na tym terenie poligonu wojskowego wspieranego przez NATO. W obliczu zagrożenia Gara wyrasta na liderkę lokalnej społeczności, stając się twarzą oporu wobec militaryzacji krajobrazu. Film splata perspektywę ekologicznej refleksji z intymnym portretem relacji matki i córki. Dzięki uważnej obserwacji tworzy opowieść o więzi z miejscem, kobiecej sile i wytrwałości wobec współczesnych form dominacji.
[ENG]
W najwyższych partiach płaskowyżu Sinjajevina w Czarnogórze Gara i jej trzynastoletnia córka Nada co roku powracają na rodzinne pastwiska. W rytmie wyznaczanym przez naturę podtrzymują kruchą ciągłość tradycji i pamięci. Wypasają zwierzęta, zbierają zioła i żyją w bliskości z górą, którą nazywają „Matką”. Ten porządek zostaje zachwiany, gdy rząd ogłasza plany utworzenia na tym terenie poligonu wojskowego wspieranego przez NATO. W obliczu zagrożenia Gara wyrasta na liderkę lokalnej społeczności, stając się twarzą oporu wobec militaryzacji krajobrazu. Film splata perspektywę ekologicznej refleksji z intymnym portretem relacji matki i córki. Dzięki uważnej obserwacji tworzy opowieść o więzi z miejscem, kobiecej sile i wytrwałości wobec współczesnych form dominacji.
CÓRKI LASU | MDAG 2026
[PL]
Immersyjny film dokumentalny na pograniczu science-fiction i kina faktu – filmowa podróż przez bogate w grzyby lasy Meksyku, gdzie światy ludzi i grzybów przenikają się nawzajem. Śledzimy dwie rdzenne mykolożki – Eliseete i Julietę, wychowane w kulturach, które od wieków postrzegają grzyby jako nośnik wiedzy i źródło uzdrowienia. Łącząc tradycyjne praktyki przekazywane z pokolenia na pokolenie z nowoczesną nauką o mykologii, funkcjonują na styku tego, co widzialne i niewidzialne. Jednocześnie mierzą się z wyzwaniami współczesności: dyskryminacją, degradacją środowiska oraz zmianami klimatycznymi i społecznymi. Próbując pogodzić przeszłość z teraźniejszością, redefiniują przyszłość – zarówno własną, jak i relacji między ludźmi a światem roślin. Film opowiada nie tylko o idei współistnienia człowieka i natury, lecz także o potencjale grzybów jako klucza do nowych sposobów myślenia o środowisku i przyszłości ludzkości. Zachęca do przemyślenia roli jednostki i nauki w dynamicznie zmieniającym się świecie.
[ENG]
An immersive documentary on the border between science fiction and documentary cinema – a cinematic journey through Mexico’s mushroom-rich forests, where the worlds of humans and fungi intertwine. We follow two Indigenous mycologists – Eliseete and Julieta – raised in cultures that have long regarded mushrooms as carriers of knowledge and sources of healing. Combining traditional practices passed down from generation to generation with modern mycology, they operate at the intersection of the visible and the invisible. At the same time, they confront contemporary challenges: discrimination, environmental degradation, and climate and social change. Seeking to reconcile the past with the present, they redefine the future – both their own and that of the relationship between humans and the world of fungi. The film explores not only the idea of coexistence between humans and nature, but also the potential of fungi as a key to new ways of thinking about the environment and the future of humanity. It invites reflection on the role of the individual and of science in a rapidly changing world.
Immersyjny film dokumentalny na pograniczu science-fiction i kina faktu – filmowa podróż przez bogate w grzyby lasy Meksyku, gdzie światy ludzi i grzybów przenikają się nawzajem. Śledzimy dwie rdzenne mykolożki – Eliseete i Julietę, wychowane w kulturach, które od wieków postrzegają grzyby jako nośnik wiedzy i źródło uzdrowienia. Łącząc tradycyjne praktyki przekazywane z pokolenia na pokolenie z nowoczesną nauką o mykologii, funkcjonują na styku tego, co widzialne i niewidzialne. Jednocześnie mierzą się z wyzwaniami współczesności: dyskryminacją, degradacją środowiska oraz zmianami klimatycznymi i społecznymi. Próbując pogodzić przeszłość z teraźniejszością, redefiniują przyszłość – zarówno własną, jak i relacji między ludźmi a światem roślin. Film opowiada nie tylko o idei współistnienia człowieka i natury, lecz także o potencjale grzybów jako klucza do nowych sposobów myślenia o środowisku i przyszłości ludzkości. Zachęca do przemyślenia roli jednostki i nauki w dynamicznie zmieniającym się świecie.
[ENG]
An immersive documentary on the border between science fiction and documentary cinema – a cinematic journey through Mexico’s mushroom-rich forests, where the worlds of humans and fungi intertwine. We follow two Indigenous mycologists – Eliseete and Julieta – raised in cultures that have long regarded mushrooms as carriers of knowledge and sources of healing. Combining traditional practices passed down from generation to generation with modern mycology, they operate at the intersection of the visible and the invisible. At the same time, they confront contemporary challenges: discrimination, environmental degradation, and climate and social change. Seeking to reconcile the past with the present, they redefine the future – both their own and that of the relationship between humans and the world of fungi. The film explores not only the idea of coexistence between humans and nature, but also the potential of fungi as a key to new ways of thinking about the environment and the future of humanity. It invites reflection on the role of the individual and of science in a rapidly changing world.
CZŁOWIEK Z MARMURU | WAJDA: RE-WIZJE
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
Ale to właśnie dzięki m.in. niemu powstało jedno z arcydzieł kina polskiego. W scenariuszu opartym na narracji Obywatela Kane’a Orsona Wellesa Wajda opowiedział o epoce stalinowskiej, o ofiarach i beneficjentach władzy, o wykorzystywaniu i niszczeniu jednostki, o budzeniu się świadomości przedstawicieli proletariatu. W głównej roli obsadził debiutującą na ekranie Krystynę Jandę, której towarzyszył początkujący Jerzy Radziwiłowicz. Opisał przeszłość przez pryzmat pokontestacyjnej, zbuntowanej nowoczesności, którą podkreślił energiczną kompozycją Andrzeja Korzyńskiego. Nie spodziewał się jednak, że tym filmem zainicjuje trylogię filmów o robotnikach. Podczas gdy Człowiek z marmuru był jednym z nielicznych obrazów stalinizmu zrealizowanych w dobie PRL-u, tak nagrodzony Złotą Palmą w Cannes sequel, Człowiek z żelaza, był dziełem zamówionym przez stoczniowców i stanowił symbol czasów Solidarności. Razem z Człowiekiem z nadziei stworzył trylogię o buncie proletariatu i mądrości rewolucjonistów, którzy wiedzieli, że najgorsze dla Polski są kłótnie i przelew krwi.
[ENG]
Agnieszka (a dazzling debut by Krystyna Janda), a young, sharp-tongued film director, decides to make a film about the Stalinist model worker Mateusz Birkut (Jerzy Radziwiłowicz). Her attention is drawn not only to a marble statue of the young man abandoned in museum storage, but also to an archival film showing his portrait being torn down from a wall. As Agnieszka traces the tangled fate of Birkut, she uncovers the private stories of people entangled in—and destroyed by—the communist system. Her investigation leads her to those closest to him: friends, co-workers, secret police officers, journalists, and his former wife. She enters a world of manipulation, false hopes, propaganda, and lies, where one can be celebrated as a hero of the people one day and condemned to censorship-driven oblivion the next. Totalitarianism emerges as a system in which fame and erasure are separated by a single political decision.
Aleksander Ścibor-Rylski wrote the screenplay in the early 1960s, and Wajda spent years unsuccessfully trying to bring the project to the screen, at one point hoping to cast Agnieszka Osiecka in the lead role. Only a change at the highest levels of power—when the more liberal Józef Tejchma, personally involved in the construction of Nowa Huta, became Minister of Culture—made the film’s production possible. The communist party apparatus reacted with unease: the film was released, but without any promotion, barred from the Cannes competition (where it nonetheless received the FIPRESCI Prize out of competition), and Tejchma soon paid for his decision with the loss of his position.
Yet thanks in part to this support, one of the masterpieces of Polish cinema came into being. Drawing on a Citizen Kane–inspired narrative structure, Wajda told a story about the Stalinist era, its victims and beneficiaries, the exploitation and destruction of the individual, and the awakening of class consciousness among workers. He cast the screen-debuting Krystyna Janda opposite the young Jerzy Radziwiłowicz, framing the past through the lens of post-1968 rebellious modernity and underscoring it with Andrzej Korzyński’s dynamic score. Wajda did not anticipate that the film would inaugurate a trilogy about the working class: while Man of Marble was one of the very few portrayals of Stalinism made during the People’s Republic of Poland, its sequel, Man of Iron—awarded the Palme d’Or at Cannes—became a symbol of the Solidarity era, and together with Man of Hope formed a triptych about proletarian revolt and the hard-won wisdom that internal conflict and bloodshed are the greatest dangers facing Poland.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
Ale to właśnie dzięki m.in. niemu powstało jedno z arcydzieł kina polskiego. W scenariuszu opartym na narracji Obywatela Kane’a Orsona Wellesa Wajda opowiedział o epoce stalinowskiej, o ofiarach i beneficjentach władzy, o wykorzystywaniu i niszczeniu jednostki, o budzeniu się świadomości przedstawicieli proletariatu. W głównej roli obsadził debiutującą na ekranie Krystynę Jandę, której towarzyszył początkujący Jerzy Radziwiłowicz. Opisał przeszłość przez pryzmat pokontestacyjnej, zbuntowanej nowoczesności, którą podkreślił energiczną kompozycją Andrzeja Korzyńskiego. Nie spodziewał się jednak, że tym filmem zainicjuje trylogię filmów o robotnikach. Podczas gdy Człowiek z marmuru był jednym z nielicznych obrazów stalinizmu zrealizowanych w dobie PRL-u, tak nagrodzony Złotą Palmą w Cannes sequel, Człowiek z żelaza, był dziełem zamówionym przez stoczniowców i stanowił symbol czasów Solidarności. Razem z Człowiekiem z nadziei stworzył trylogię o buncie proletariatu i mądrości rewolucjonistów, którzy wiedzieli, że najgorsze dla Polski są kłótnie i przelew krwi.
[ENG]
Agnieszka (a dazzling debut by Krystyna Janda), a young, sharp-tongued film director, decides to make a film about the Stalinist model worker Mateusz Birkut (Jerzy Radziwiłowicz). Her attention is drawn not only to a marble statue of the young man abandoned in museum storage, but also to an archival film showing his portrait being torn down from a wall. As Agnieszka traces the tangled fate of Birkut, she uncovers the private stories of people entangled in—and destroyed by—the communist system. Her investigation leads her to those closest to him: friends, co-workers, secret police officers, journalists, and his former wife. She enters a world of manipulation, false hopes, propaganda, and lies, where one can be celebrated as a hero of the people one day and condemned to censorship-driven oblivion the next. Totalitarianism emerges as a system in which fame and erasure are separated by a single political decision.
Aleksander Ścibor-Rylski wrote the screenplay in the early 1960s, and Wajda spent years unsuccessfully trying to bring the project to the screen, at one point hoping to cast Agnieszka Osiecka in the lead role. Only a change at the highest levels of power—when the more liberal Józef Tejchma, personally involved in the construction of Nowa Huta, became Minister of Culture—made the film’s production possible. The communist party apparatus reacted with unease: the film was released, but without any promotion, barred from the Cannes competition (where it nonetheless received the FIPRESCI Prize out of competition), and Tejchma soon paid for his decision with the loss of his position.
Yet thanks in part to this support, one of the masterpieces of Polish cinema came into being. Drawing on a Citizen Kane–inspired narrative structure, Wajda told a story about the Stalinist era, its victims and beneficiaries, the exploitation and destruction of the individual, and the awakening of class consciousness among workers. He cast the screen-debuting Krystyna Janda opposite the young Jerzy Radziwiłowicz, framing the past through the lens of post-1968 rebellious modernity and underscoring it with Andrzej Korzyński’s dynamic score. Wajda did not anticipate that the film would inaugurate a trilogy about the working class: while Man of Marble was one of the very few portrayals of Stalinism made during the People’s Republic of Poland, its sequel, Man of Iron—awarded the Palme d’Or at Cannes—became a symbol of the Solidarity era, and together with Man of Hope formed a triptych about proletarian revolt and the hard-won wisdom that internal conflict and bloodshed are the greatest dangers facing Poland.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.