Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział. czytaj więcej

Pozornie idealna para przechodzi kryzys, gdy na kilka dni przed ślubem na jaw wychodzą skrywane tajemnice.

ROBERT PATTINSON i ZENDAYA jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK?
Komedia romantyczna dla ludzi o bardzo mocnych …sercach.
Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, którzy wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać.
Cienka jest granica między miłością i nienawiścią. To banał… ale jakże prawdziwy.

Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne. czytaj więcej

Sang był jednym z setek tysięcy dzieci spłodzonych przez amerykańskich żołnierzy podczas wojny w Wietnamie. Dziś, już jako dojrzały człowiek, chciałby poznać biologicznego ojca. Wyprawa do USA znaczy dla niego bardzo dużo, kiedy jednak spotyka swoją nową rodzinę, nic nie jest tym, czego się spodziewał. Podróż w poszukiwaniu własnej tożsamości i przynależności zamienia się w opowieść o doznanych krzywdach, nieprzepracowanych traumach i różnicach kulturowych. Krążąc między dwoma kontynentami, film pokazuje z bliska, jak to niezwykłe spotkanie po latach wpłynęło na obie strony i co przy okazji ujawniło. czytaj więcej

Hit drugiej edycji British Film Festival i zdobywca nagrody publiczności na Festiwalu Filmowym w Toronto. Zainspirowany najsłynniejszą sztuką Williama Szekspira, wyreżyserowany przez Chloe Zhao (nagrodzona Oscarem za „NOMADLAND”) film jest wrażliwym i głębokim obrazem małżeństwa próbującego ukształtować się na nowo po śmierci dziecka. W rolach głównych zjawiskowy duet: Jessie Buckley i Paul Mescal. czytaj więcej

Layla to uznana londyńska drag queen. Na scenie emanuje pewnością siebie, ale w głębi serca pragnie miłości. Podczas jednego z występów zwraca na siebie uwagę Maxa, młodego i czarującego biznesmena. Rodzi się między nimi namiętność, lecz gdy Layla otwarcie walczy o prawo do bycia sobą, Max wciąż ukrywa się przed światem i samym sobą.
Film miał światową premierę na prestiżowym festiwalu Sundance, gdzie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyków.
„Layla” zachwyca emocjonalną głębią i wizualnym rozmachem, oferując świeże, odważne spojrzenie na tożsamość, pożądanie i queerową miłość. czytaj więcej

Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino. czytaj więcej

Przejmująca, osobista podróż do własnych korzeni, film, który choć rozgrywa się w kręgu jednej rodziny, zrywa ze zbiorowym wstydem i wyparciem. Carla Simón tym razem zabiera nas do hiszpańskiej Galicji, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości. 17-letnia Marina przyjeżdża do miasteczka Vigo po dokument, niezbędny, by dostała studenckie stypendium. Pozornie błahy, biurokratyczny wymóg wydobywa na jaw rodzinną tajemnicę, jest świadectwem ukrywanej przez lata prawdy, przerwaniem zmowy milczenia. Simón jest mistrzynią w portretowaniu rodziny: jej ukrytej struktury, wrażliwych miejsc, rytuałów, maskarad. Pojawienie się Mariny, brakującego ogniwa w łańcuchu wspomnień i pokoleń, aktywuje wypartą przeszłość i wewnętrzne konflikty. Kanty dramatu obyczajowego łagodzi poetycki, niesłychanie zmysłowy język Romeríi, w której spotykają się różne plany czasowe, przeszłość – dosłownie – ożywa, a w fikcję wplecione zostały materiały z prywatnego archiwum. czytaj więcej

„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy. czytaj więcej

Film przybliża losy czterech bohaterek – kobiet, które na przestrzeni ostatniego stulecia mieszkały w regionie Altmark w północnych Niemczech. W okresie Cesarstwa Niemieckiego dziesięcioletnia Alma dorasta w junkierskiej wielodzietnej rodzinie, otoczona siostrami i ludźmi pracującymi we dworze. Obserwuje patriarchalny system, w którym toczy się życie dorosłych, niewiele z niego rozumiejąc. Erika żyje w cieniu II wojny światowej, a gdy ta się kończy spogląda wstecz na swoje życie, nad brzegiem rzeki, w której zniknie wraz z innymi kobietami. Jej siostrzenica Angelika dorasta w dysfunkcyjnej NRD-owskiej rodzinie. Dziewczyna pragnąca zakosztować dorosłego życia przyciąga uwagę nie tylko swojego kuzyna, ale także jego ojca. Nelly i jej siostra Lena przyjechały do tego, podupadłego w międzyczasie, gospodarstwa z Berlina już po zjednoczeniu Niemiec. Dziewczynkę prześladują sny, w których pojawiają się wydarzenia z przeszłości, a kiedy wydarzy się tragiczny wypadek, granice między przeszłością a teraźniejszością całkowicie się zacierają.

Historia opowiadana przez Maschę Schilinski, ma formę mozaiki i jest opowieścią o duchach z przeszłości, w której wszystko, co skrywane, tłumione i wyparte, tkwi w świadomości i wcześniej czy później daje o sobie znać. Fizyczna i psychiczna przemoc wobec kobiet, ich ucisk i dyskryminacja pojawiają się mimochodem, ale zawsze mają wpływ na losy bohaterek filmu.

Po premierze na festiwalu w Cannes krytycy zwracali też uwagę na niezwykły wizualny styl filmowego obrazu, ziarnistość kadru czy wysmakowane zdjęcia kręcone kamerą otworkową. Fotografia jest też centralnym motywem tej historii: dokumentem epoki, narzędziem pamięci, medium do przywoływania przeszłości i obiektem, wokół którego toczy się ta opowieść.

Mascha Schilinski, ur. 1984 w Berlinie Zachodnim. W 2008 roku ukończyła kurs mistrzowski scenopisarstwa w Szkole Filmowej w Hamburgu. Po przeprowadzce do Berlina, pracowała jako niezależna scenarzystka seriali i filmów telewizyjnych. Zadebiutowała filmem Die Tochter (2017). Później pracowała jako kierownik obsady w agencji aktorskiej Gesichter w Poczdamie-Babelsbergu. Jest wykładowczynią w projekcie „Film macht Schule” (Film Tworzy Szkołę), inicjatywie, w ramach której filmowcy przekazują swoją wiedzę młodszym pokoleniom. Jej drugi film pełnometrażowy Wpatrując się w słońce (2025) zdobył Nagrodę Jury podczas festiwalu filmowego w Cannes. czytaj więcej

Wbrew oczekiwaniom rodziny Karol Śliwka opuszcza wieś i zaczyna studia artystyczne w Warszawie. Postanawia zająć się projektowaniem znaków graficznych. Swoimi pracami wypełnia komunistyczną Polskę i definiuje wizualny krajobraz kraju. Jego znaki nie wiszą w galeriach, ale są obecne w polskich domach, na polskich ulicach, w instytucjach i zakładach pracy. Jednocześnie prowadzi zwyczajne życie rodzinne, które przez lata z pasją dokumentuje. Ten niezwykle utalentowany twórca, do dziś uważany jest za jednego z najważniejszych projektantów znaków na świecie. Film "Znaki Pana Śliwki" to kalejdoskop materiałów archiwalnych, wspomnień odsłaniających fascynujący portret człowieka i epoki, wędrówka przez zmieniającą się Polskę. czytaj więcej