Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
"Skorupka"
Historia napisana specjalnie dla najmłodszych, opowiadająca o bardzo sympatycznym smoku, który nie może zaprzyjaźnić się z żadną smoczycą
gdyż...bardzo sepleni! Jest zakochany po sam czubek smoczego ogona w pewnej pięknej Matyldzie, jednak wstydzi się z nią porozmawiać. Chcąc rozwiązać swój problem, umawia się na spotkanie do pewnej tajemniczej logopedki - Irenki Balbus - która, doć niecodziennymi sposobami, stara się mu pomóc.
"Skorupka" to humorystyczna opowieść o akceptacji, zauważeniu swoich mocnych stron i docenieniu tego jakim się jest.
Dużą wartością spektaklu są interakcje z najmłodszymi, piosenki przewijające się przez całoć opowieci oraz przepiękna muzyka grana na żywo.
W spektaklu najmłodsi mogą zobaczyć uwielbianą lalkę smoka, planszety, całą paletę niezwykłych postaci oraz przeróżne rekwizyty.
Świetna zabawa, dużo dobrego teatru i mądra, wciągająca opowieść zarówno dla małych jak i dużych.
Twórczynie i twórcy:
Scenariusz, reżyseria: Magdalena Młynarczyk
Projekty scenograficzne i kostiumy: Dominika Chochołowska-Bocian
Lalka smoka: Igor Fijałkowski
Muzyka: Maciej Zakrzewski
Występują: Magdalena Młynarczyk, Aleksandra Habowska, Maciej Zakrzewski
Produkcja: Teatr Formalina
Premiera: styczeń 2026 r.
Dla dzieci w wieku: 4 lat - 9 lat
Czas trwania: ok. 50 minut
gdyż...bardzo sepleni! Jest zakochany po sam czubek smoczego ogona w pewnej pięknej Matyldzie, jednak wstydzi się z nią porozmawiać. Chcąc rozwiązać swój problem, umawia się na spotkanie do pewnej tajemniczej logopedki - Irenki Balbus - która, doć niecodziennymi sposobami, stara się mu pomóc.
"Skorupka" to humorystyczna opowieść o akceptacji, zauważeniu swoich mocnych stron i docenieniu tego jakim się jest.
Dużą wartością spektaklu są interakcje z najmłodszymi, piosenki przewijające się przez całoć opowieci oraz przepiękna muzyka grana na żywo.
W spektaklu najmłodsi mogą zobaczyć uwielbianą lalkę smoka, planszety, całą paletę niezwykłych postaci oraz przeróżne rekwizyty.
Świetna zabawa, dużo dobrego teatru i mądra, wciągająca opowieść zarówno dla małych jak i dużych.
Twórczynie i twórcy:
Scenariusz, reżyseria: Magdalena Młynarczyk
Projekty scenograficzne i kostiumy: Dominika Chochołowska-Bocian
Lalka smoka: Igor Fijałkowski
Muzyka: Maciej Zakrzewski
Występują: Magdalena Młynarczyk, Aleksandra Habowska, Maciej Zakrzewski
Produkcja: Teatr Formalina
Premiera: styczeń 2026 r.
Dla dzieci w wieku: 4 lat - 9 lat
Czas trwania: ok. 50 minut
A FEW MOMENTS OF CHEERS | ANIMUZA
Marcowa Animuza będzie należeć do anime! Zapraszamy na pokaz filmu „A Few Moments of Cheers” w reżyserii debiutującego w pełnym metrażu POPREQ i według scenariusza Jukki Hanady.
Licealista Asaya Kanata poświęca aż za dużo swojego czasu na tworzenie teledysków. Pewnej nocy przysłuchuje się kobiecie śpiewającej i grającej na ulicy w deszczu i zostaje oszołomiony jej głosem. Okazuje się, że tą piosenkarką jest Orie Yuu – nowo zatrudniona nauczycielka w liceum Kanaty, która porzuciła już nadzieję na karierę muzyczną.
Licealista Asaya Kanata poświęca aż za dużo swojego czasu na tworzenie teledysków. Pewnej nocy przysłuchuje się kobiecie śpiewającej i grającej na ulicy w deszczu i zostaje oszołomiony jej głosem. Okazuje się, że tą piosenkarką jest Orie Yuu – nowo zatrudniona nauczycielka w liceum Kanaty, która porzuciła już nadzieję na karierę muzyczną.
ALPHA
Alpha, 13-latka z problemami jest wychowywana tylko przez matkę. Ich świat rozpada się w dniu, w którym dziewczyna wraca ze szkoły z tatuażem na ramieniu.
ANGEL'S EGG
Po raz pierwszy na kinowym ekranie od 40 lat! Odrestaurowana w 4K wersja legendarnej produkcji w reżyserii mistrza Mamoru Oshiiego trafi do kin w całej Polsce.
Pierwotny świat dotknięty kataklizmem. Rzeczywistość, w której snującym się bez celu ludziom przyświeca mechaniczne słońce. To właśnie tu spotykają się dwie bezimienne postaci: jasnowłosa dziewczyna o smutnych oczach i młody mężczyzna, który zasiewa w niej niepokój. Dziewczyna opiekuje się tajemniczym jajem, wierząc, że wykluje się z niego anioł. Chłopak namawia ją, by rozbiła skorupkę, bo tylko w ten sposób może poznać tajemnicę jego wnętrza. Wspólnie przemierzają przygnębiający świat zbudowany ze spiżu, ruin, mechanicznych wnętrzności i artefaktów minionych epok – aż do alegorycznego finału.
Film Mamoru Oshiiego, reżysera kultowych animacji „Ghost in the Shell” oraz słynnego już polsko-japońskiego „Avalonu” z Małgorzatą Foremniak, to filozoficzny i ambitny eksperyment pełen inteligentnego symbolizmu, wykorzystujący motywy biblijne i oniryczną estetykę. Oshii w wywiadach na przestrzeni czterech dekad wielokrotnie wyjaśniał znaczenie poszczególnych scen i zakończenia, a także swoją fascynację nadzieją jako tym, co może skrywać się w mistycznym jaju.
„Angel’s Egg” Oshii stworzył wspólnie z artystą wizualnym Yoshitaką Amano, jednym z czołowych twórców japońskiej animacji. Film miał premierę w 1985 roku, a krytycy od razu dostrzegli w nim wysmakowane, ambitne dzieło sztuki, choć aż cztery dekady musiały minąć, by „Angel’s Egg” doczekało się należnego mu uznania na całym świecie. Wyrazem tego jest premiera odnowionej cyfrowo wersji, która odbyła się w 2025 roku na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Pierwotny świat dotknięty kataklizmem. Rzeczywistość, w której snującym się bez celu ludziom przyświeca mechaniczne słońce. To właśnie tu spotykają się dwie bezimienne postaci: jasnowłosa dziewczyna o smutnych oczach i młody mężczyzna, który zasiewa w niej niepokój. Dziewczyna opiekuje się tajemniczym jajem, wierząc, że wykluje się z niego anioł. Chłopak namawia ją, by rozbiła skorupkę, bo tylko w ten sposób może poznać tajemnicę jego wnętrza. Wspólnie przemierzają przygnębiający świat zbudowany ze spiżu, ruin, mechanicznych wnętrzności i artefaktów minionych epok – aż do alegorycznego finału.
Film Mamoru Oshiiego, reżysera kultowych animacji „Ghost in the Shell” oraz słynnego już polsko-japońskiego „Avalonu” z Małgorzatą Foremniak, to filozoficzny i ambitny eksperyment pełen inteligentnego symbolizmu, wykorzystujący motywy biblijne i oniryczną estetykę. Oshii w wywiadach na przestrzeni czterech dekad wielokrotnie wyjaśniał znaczenie poszczególnych scen i zakończenia, a także swoją fascynację nadzieją jako tym, co może skrywać się w mistycznym jaju.
„Angel’s Egg” Oshii stworzył wspólnie z artystą wizualnym Yoshitaką Amano, jednym z czołowych twórców japońskiej animacji. Film miał premierę w 1985 roku, a krytycy od razu dostrzegli w nim wysmakowane, ambitne dzieło sztuki, choć aż cztery dekady musiały minąć, by „Angel’s Egg” doczekało się należnego mu uznania na całym świecie. Wyrazem tego jest premiera odnowionej cyfrowo wersji, która odbyła się w 2025 roku na Festiwalu Filmowym w Cannes.
BEZ WYJŚCIA
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Bohater „Bez wyjścia” – nowego filmu Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej” – dosłownie bierze sprawy w swoje ręce. Koreański mistrz kina gatunkowego stawia niepokojąco trafną diagnozę współczesnych lęków – w swoim bezkompromisowym, autorskim stylu.
Man-su (gwiazda „Squid Game”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Man-su (gwiazda „Squid Game”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
BEZ ZNIECZULENIA | WAJDA: RE-WIZJE
Przygnębiający obraz polskiej rzeczywistości politycznej i społecznej drugiej połowy lat 70., a zarazem krytyczna diagnoza postaw w czasie nieufności i opresji ze strony systemu. Z kolejnej dziennikarskiej wyprawy do Polski wraca popularny reporter – wzorowany na postaci Ryszarda Kapuścińskiego. Z zaskoczeniem przyjmuje, że staje się – bez żadnego wyjaśnienia – obiektem zorganizowanej nagonki. W pracy zostaje zaszczuty przez młodszego kolegę, w środowisku oskarżany jest o koniunkturalizm i oportunizm, w domu żona składa pozew o rozwód. Dotychczas człowiek sukcesu, nagle opuszczony przez wszystkich, postawiony jest w sytuacji Kafkowskiej, tracąc wiarę w jakiekolwiek wartości, a nawet sens życia.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
BLISKO | DKF KAMERA
Najpiękniejszy film tegorocznego festiwalu w Cannes. Nagrodzone Grand Prix Blisko Lukasa Dhonta to sensualna, czuła opowieść o przyjaźni dwóch 13-latków. Léo i Rémi uwielbiają spędzać ze sobą czas, ich relacja jest intensywna, spontaniczna, żywa. Jednak głupie plotki, presja rówieśników i zagubienie w świecie, który nigdy nie jest oczywisty, powodują, że Léo zaczyna się oddalać i ranić Rémiego. Nikt we współczesnym kinie nie potrafi pracować z młodymi aktorami tak, jak autor pamiętnej Girl – z każdego gestu, spojrzenia, wypowiedzianego słowa kilkunastoletnich aktorów bije prawda. Dhont opowiada o bezradności, która jest nieodłącznym elementem dojrzewania – któż mając 13 lat, potrafi ocenić siłę swoich uczuć i decyzji? 31-letni belgijski reżyser nikogo nie ocenia i kieruje się niezwykłą empatią, która wyróżnia tylko największych humanistów światowego kina. Blisko staje się nie tylko pięknie sfilmowaną historią coming-of-age, lecz przede wszystkim uniwersalnym filmem o akceptacji swoich błędów i nauce przeżywania najtrudniejszych, najbardziej bolesnych emocji.
BRZEZINA | WAJDA: RE-WIZJE
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
[ENG]
Suffering from tuberculosis, Staś arrives at the home of his older brother, and their reunion is marked by the presence of death. Though dying, Staś longs to savour every moment of his final days, embracing life with intensity and sensual joy. His brother Bolesław, physically healthy, sinks ever deeper into mourning after the loss of his wife. Staś begins an affair with a village girl, plays lively melodies on the piano, and tries to live each hour to the fullest, while Bolesław descends into depression, mistreats his daughter, rejects all signs of happiness, and not only seeks suffering for himself but demands it of others.
In this sensually beautiful adaptation of a short story by Jarosław Iwaszkiewicz, the bonds between Eros and Thanatos define the meaning of human existence. Life and death, sexuality and corporeal stillness are brought together in perfect balance. Wajda created one of his most visually striking films, drawing on landscape painting and turn-of-the-century symbolism, and offering a masterful cinematic interpretation of Jacek Malczewski’s painting Death in one unforgettable scene. Made initially for television, the film did not enjoy wide distribution at first, but when it reached Western audiences a decade later, it was embraced as one of the greatest masterpieces of the director’s career.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
[ENG]
Suffering from tuberculosis, Staś arrives at the home of his older brother, and their reunion is marked by the presence of death. Though dying, Staś longs to savour every moment of his final days, embracing life with intensity and sensual joy. His brother Bolesław, physically healthy, sinks ever deeper into mourning after the loss of his wife. Staś begins an affair with a village girl, plays lively melodies on the piano, and tries to live each hour to the fullest, while Bolesław descends into depression, mistreats his daughter, rejects all signs of happiness, and not only seeks suffering for himself but demands it of others.
In this sensually beautiful adaptation of a short story by Jarosław Iwaszkiewicz, the bonds between Eros and Thanatos define the meaning of human existence. Life and death, sexuality and corporeal stillness are brought together in perfect balance. Wajda created one of his most visually striking films, drawing on landscape painting and turn-of-the-century symbolism, and offering a masterful cinematic interpretation of Jacek Malczewski’s painting Death in one unforgettable scene. Made initially for television, the film did not enjoy wide distribution at first, but when it reached Western audiences a decade later, it was embraced as one of the greatest masterpieces of the director’s career.
BUGONIA
Yorgos Lanthimos jest wizjonerem kina, którego styl urzeka publiczność na całym świecie. W nowym filmie Bugonia zobaczymy zdobywczynię Oscara, Emmę Stone oraz Jessego Plemonsa. Bugonia podąża za dwoma młodymi mężczyznami, którzy mają obsesję na punkcie spisków. Porywają szefową dużej firmy, przekonani, że jest kosmitką zamierzającą zniszczyć Ziemię. Scenariusz jest dziełem scenarzysty serialu Sukcesja i filmu Menu, Willa Tracy’ego.
Bugonia oparta jest na koreańskim filmie Save the Green Planet z 2003 roku.
Płodny dorobek Lanthimosa obejmuje wyjątkowe filmy: Kieł, nominowany do Oscara Lobster, nominowany do Złotej Palmy obraz Zabicie świętego jelenia oraz Faworyta z nagrodzoną Oscarem za główną rolę, Oliwię Colman i odnoszący triumfy film Biedne istoty, który zdobył 11 nominacji do Oscara i zgarnął cztery statuetki, w tym dla najlepszej aktorki, Emmy Stone.
Bugonia oparta jest na koreańskim filmie Save the Green Planet z 2003 roku.
Płodny dorobek Lanthimosa obejmuje wyjątkowe filmy: Kieł, nominowany do Oscara Lobster, nominowany do Złotej Palmy obraz Zabicie świętego jelenia oraz Faworyta z nagrodzoną Oscarem za główną rolę, Oliwię Colman i odnoszący triumfy film Biedne istoty, który zdobył 11 nominacji do Oscara i zgarnął cztery statuetki, w tym dla najlepszej aktorki, Emmy Stone.
CZŁOWIEK Z MARMURU | WAJDA: RE-WIZJE
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
Ale to właśnie dzięki m.in. niemu powstało jedno z arcydzieł kina polskiego. W scenariuszu opartym na narracji Obywatela Kane’a Orsona Wellesa Wajda opowiedział o epoce stalinowskiej, o ofiarach i beneficjentach władzy, o wykorzystywaniu i niszczeniu jednostki, o budzeniu się świadomości przedstawicieli proletariatu. W głównej roli obsadził debiutującą na ekranie Krystynę Jandę, której towarzyszył początkujący Jerzy Radziwiłowicz. Opisał przeszłość przez pryzmat pokontestacyjnej, zbuntowanej nowoczesności, którą podkreślił energiczną kompozycją Andrzeja Korzyńskiego. Nie spodziewał się jednak, że tym filmem zainicjuje trylogię filmów o robotnikach. Podczas gdy Człowiek z marmuru był jednym z nielicznych obrazów stalinizmu zrealizowanych w dobie PRL-u, tak nagrodzony Złotą Palmą w Cannes sequel, Człowiek z żelaza, był dziełem zamówionym przez stoczniowców i stanowił symbol czasów Solidarności. Razem z Człowiekiem z nadziei stworzył trylogię o buncie proletariatu i mądrości rewolucjonistów, którzy wiedzieli, że najgorsze dla Polski są kłótnie i przelew krwi.
[ENG]
Agnieszka (a dazzling debut by Krystyna Janda), a young, sharp-tongued film director, decides to make a film about the Stalinist model worker Mateusz Birkut (Jerzy Radziwiłowicz). Her attention is drawn not only to a marble statue of the young man abandoned in museum storage, but also to an archival film showing his portrait being torn down from a wall. As Agnieszka traces the tangled fate of Birkut, she uncovers the private stories of people entangled in—and destroyed by—the communist system. Her investigation leads her to those closest to him: friends, co-workers, secret police officers, journalists, and his former wife. She enters a world of manipulation, false hopes, propaganda, and lies, where one can be celebrated as a hero of the people one day and condemned to censorship-driven oblivion the next. Totalitarianism emerges as a system in which fame and erasure are separated by a single political decision.
Aleksander Ścibor-Rylski wrote the screenplay in the early 1960s, and Wajda spent years unsuccessfully trying to bring the project to the screen, at one point hoping to cast Agnieszka Osiecka in the lead role. Only a change at the highest levels of power—when the more liberal Józef Tejchma, personally involved in the construction of Nowa Huta, became Minister of Culture—made the film’s production possible. The communist party apparatus reacted with unease: the film was released, but without any promotion, barred from the Cannes competition (where it nonetheless received the FIPRESCI Prize out of competition), and Tejchma soon paid for his decision with the loss of his position.
Yet thanks in part to this support, one of the masterpieces of Polish cinema came into being. Drawing on a Citizen Kane–inspired narrative structure, Wajda told a story about the Stalinist era, its victims and beneficiaries, the exploitation and destruction of the individual, and the awakening of class consciousness among workers. He cast the screen-debuting Krystyna Janda opposite the young Jerzy Radziwiłowicz, framing the past through the lens of post-1968 rebellious modernity and underscoring it with Andrzej Korzyński’s dynamic score. Wajda did not anticipate that the film would inaugurate a trilogy about the working class: while Man of Marble was one of the very few portrayals of Stalinism made during the People’s Republic of Poland, its sequel, Man of Iron—awarded the Palme d’Or at Cannes—became a symbol of the Solidarity era, and together with Man of Hope formed a triptych about proletarian revolt and the hard-won wisdom that internal conflict and bloodshed are the greatest dangers facing Poland.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
Ale to właśnie dzięki m.in. niemu powstało jedno z arcydzieł kina polskiego. W scenariuszu opartym na narracji Obywatela Kane’a Orsona Wellesa Wajda opowiedział o epoce stalinowskiej, o ofiarach i beneficjentach władzy, o wykorzystywaniu i niszczeniu jednostki, o budzeniu się świadomości przedstawicieli proletariatu. W głównej roli obsadził debiutującą na ekranie Krystynę Jandę, której towarzyszył początkujący Jerzy Radziwiłowicz. Opisał przeszłość przez pryzmat pokontestacyjnej, zbuntowanej nowoczesności, którą podkreślił energiczną kompozycją Andrzeja Korzyńskiego. Nie spodziewał się jednak, że tym filmem zainicjuje trylogię filmów o robotnikach. Podczas gdy Człowiek z marmuru był jednym z nielicznych obrazów stalinizmu zrealizowanych w dobie PRL-u, tak nagrodzony Złotą Palmą w Cannes sequel, Człowiek z żelaza, był dziełem zamówionym przez stoczniowców i stanowił symbol czasów Solidarności. Razem z Człowiekiem z nadziei stworzył trylogię o buncie proletariatu i mądrości rewolucjonistów, którzy wiedzieli, że najgorsze dla Polski są kłótnie i przelew krwi.
[ENG]
Agnieszka (a dazzling debut by Krystyna Janda), a young, sharp-tongued film director, decides to make a film about the Stalinist model worker Mateusz Birkut (Jerzy Radziwiłowicz). Her attention is drawn not only to a marble statue of the young man abandoned in museum storage, but also to an archival film showing his portrait being torn down from a wall. As Agnieszka traces the tangled fate of Birkut, she uncovers the private stories of people entangled in—and destroyed by—the communist system. Her investigation leads her to those closest to him: friends, co-workers, secret police officers, journalists, and his former wife. She enters a world of manipulation, false hopes, propaganda, and lies, where one can be celebrated as a hero of the people one day and condemned to censorship-driven oblivion the next. Totalitarianism emerges as a system in which fame and erasure are separated by a single political decision.
Aleksander Ścibor-Rylski wrote the screenplay in the early 1960s, and Wajda spent years unsuccessfully trying to bring the project to the screen, at one point hoping to cast Agnieszka Osiecka in the lead role. Only a change at the highest levels of power—when the more liberal Józef Tejchma, personally involved in the construction of Nowa Huta, became Minister of Culture—made the film’s production possible. The communist party apparatus reacted with unease: the film was released, but without any promotion, barred from the Cannes competition (where it nonetheless received the FIPRESCI Prize out of competition), and Tejchma soon paid for his decision with the loss of his position.
Yet thanks in part to this support, one of the masterpieces of Polish cinema came into being. Drawing on a Citizen Kane–inspired narrative structure, Wajda told a story about the Stalinist era, its victims and beneficiaries, the exploitation and destruction of the individual, and the awakening of class consciousness among workers. He cast the screen-debuting Krystyna Janda opposite the young Jerzy Radziwiłowicz, framing the past through the lens of post-1968 rebellious modernity and underscoring it with Andrzej Korzyński’s dynamic score. Wajda did not anticipate that the film would inaugurate a trilogy about the working class: while Man of Marble was one of the very few portrayals of Stalinism made during the People’s Republic of Poland, its sequel, Man of Iron—awarded the Palme d’Or at Cannes—became a symbol of the Solidarity era, and together with Man of Hope formed a triptych about proletarian revolt and the hard-won wisdom that internal conflict and bloodshed are the greatest dangers facing Poland.
DMUCHAWCE | Seans przyjazny sensorycznie z prelekcją Anety Chmielińskiej (Dzikoprzygody)
SEANS PRZYJAZNY SENSORYCZNIE Z PRELEKCJĄ ANETY CHMIELIŃSKIEJ (DZIKOPRZYGODY)
Kino Muza zaprasza na wyjątkowy pokaz przedpremierowy filmu „DMUCHAWCE”. To bezdialogowa opowieść o nadziei, odrodzeniu i sile natury – z mchami, grzybami i owadami w rolach głównych. Seans odbędzie się w formule przyjaznej sensorycznie, stworzonej z myślą o osobach szczególnie wrażliwych na bodźce oraz wszystkich, którzy cenią sobie bardziej swobodną atmosferę wspólnego oglądania filmów.
Dostosowanie seansu polega na zmianie natężenia oświetlenia oraz dźwięku, tak aby oglądanie filmu na dużym ekranie było jak najbardziej przyjazne dla zmysłów. W sali nie będzie panowała całkowita ciemność, a dźwięk będzie nieco cichszy niż zwykle. Rezygnujemy również z wyświetlania reklam i zwiastunów.
Podczas seansu możesz poczuć się swobodnie – reagować na film, wyrażać emocje tak, jak tego potrzebujesz, zmienić miejsce lub na chwilę wyjść z sali kinowej. Chcemy wspólnie stworzyć atmosferę uważności i wzajemnego zrozumienia dla różnych sposobów odbierania filmu.
Do seansu filmowego przygotuje nas w swojej prelekcji Aneta Chmielińska, której rozkochujący w naturze głos znacie doskonale z podcastu „Dzikoprzygody”.
---
Dzikoprzygody to podcast autorstwa pisarki przyrodniczej Anety Chmielińskiej, popularyzatorki wiedzy o przyrodzie oraz o uważnym doświadczaniu świata. Podcast otrzymał nagrodę Podcastu Roku 2021, a także Diament Patronite 2024 w kategorii „Zwierzęta i Natura” i Best Stream Awards w kategorii „Nauka i Edukacja”.
---
“DMUCHAWCE” | reż. Momoko Seto | Francja 2025 | Wiek: 9+ | 76’
Dendelion, Baraban, Léonto i Taraxa to niezwykła rodzina wrażliwych, delikatnych i malutkich – a zarazem pełnych odwagi – dmuchawców, które zostają oddzielone od rośliny matki, gdy Ziemię dotyka katastrofa. Szczęśliwie uratowane z nuklearnej eksplozji, która zniszczyła ich raj, zostają rzucone w kosmos i wyruszają w magiczną, międzyplanetarną przygodę, by znaleźć nowy dom i osiedlić się w nim na stałe. Przemierzając gwiezdne konstelacje w poszukiwaniu nowego miejsca, trafiają na inne planety, poznają nowych przyjaciół, ale też napotykają niebezpieczeństwa ze strony stworzeń większych od siebie i tajemniczych, nieznanych żywiołów.
Film łączy oszałamiającą mikrofotografię natury z unikalną animacją. Pokazuje nam, że natura to coś więcej niż tło naszych działań, że wszystkie małe rzeczy wokół nas są ważne, że najmniejsze źdźbło trawy może wzruszyć do łez, a naszą siłą jest jedność ze wszystkimi stworzeniami i ochrona naszej planety.
Nagrodzone przez Międzynarodową Federację Krytyków Filmowych (FIPRESCI) w Cannes oraz nagrodą Paula Grimaulta w Annecy, "DMUCHAWCE" wyprodukowane przez twórców „Mikrokosmosu”, z dźwiękiem Nicholasa Beckera (Oscar za „Sound of Metal”), zachwycają uniwersum, w którym przyroda i animacja splatają się w hipnotyzującą, wizualną fantazję.
Przebieg wydarzenia od godz. 12:30:
prelekcja – ok. 20 min.
seans filmu – 76 min.
Po seansie – w przestrzeni Cafe Muza na piętrze kina – czas na rozmowy, zdjęcia i autografy z Anetą Chmielińską
Kino Muza zaprasza na wyjątkowy pokaz przedpremierowy filmu „DMUCHAWCE”. To bezdialogowa opowieść o nadziei, odrodzeniu i sile natury – z mchami, grzybami i owadami w rolach głównych. Seans odbędzie się w formule przyjaznej sensorycznie, stworzonej z myślą o osobach szczególnie wrażliwych na bodźce oraz wszystkich, którzy cenią sobie bardziej swobodną atmosferę wspólnego oglądania filmów.
Dostosowanie seansu polega na zmianie natężenia oświetlenia oraz dźwięku, tak aby oglądanie filmu na dużym ekranie było jak najbardziej przyjazne dla zmysłów. W sali nie będzie panowała całkowita ciemność, a dźwięk będzie nieco cichszy niż zwykle. Rezygnujemy również z wyświetlania reklam i zwiastunów.
Podczas seansu możesz poczuć się swobodnie – reagować na film, wyrażać emocje tak, jak tego potrzebujesz, zmienić miejsce lub na chwilę wyjść z sali kinowej. Chcemy wspólnie stworzyć atmosferę uważności i wzajemnego zrozumienia dla różnych sposobów odbierania filmu.
Do seansu filmowego przygotuje nas w swojej prelekcji Aneta Chmielińska, której rozkochujący w naturze głos znacie doskonale z podcastu „Dzikoprzygody”.
---
Dzikoprzygody to podcast autorstwa pisarki przyrodniczej Anety Chmielińskiej, popularyzatorki wiedzy o przyrodzie oraz o uważnym doświadczaniu świata. Podcast otrzymał nagrodę Podcastu Roku 2021, a także Diament Patronite 2024 w kategorii „Zwierzęta i Natura” i Best Stream Awards w kategorii „Nauka i Edukacja”.
---
“DMUCHAWCE” | reż. Momoko Seto | Francja 2025 | Wiek: 9+ | 76’
Dendelion, Baraban, Léonto i Taraxa to niezwykła rodzina wrażliwych, delikatnych i malutkich – a zarazem pełnych odwagi – dmuchawców, które zostają oddzielone od rośliny matki, gdy Ziemię dotyka katastrofa. Szczęśliwie uratowane z nuklearnej eksplozji, która zniszczyła ich raj, zostają rzucone w kosmos i wyruszają w magiczną, międzyplanetarną przygodę, by znaleźć nowy dom i osiedlić się w nim na stałe. Przemierzając gwiezdne konstelacje w poszukiwaniu nowego miejsca, trafiają na inne planety, poznają nowych przyjaciół, ale też napotykają niebezpieczeństwa ze strony stworzeń większych od siebie i tajemniczych, nieznanych żywiołów.
Film łączy oszałamiającą mikrofotografię natury z unikalną animacją. Pokazuje nam, że natura to coś więcej niż tło naszych działań, że wszystkie małe rzeczy wokół nas są ważne, że najmniejsze źdźbło trawy może wzruszyć do łez, a naszą siłą jest jedność ze wszystkimi stworzeniami i ochrona naszej planety.
Nagrodzone przez Międzynarodową Federację Krytyków Filmowych (FIPRESCI) w Cannes oraz nagrodą Paula Grimaulta w Annecy, "DMUCHAWCE" wyprodukowane przez twórców „Mikrokosmosu”, z dźwiękiem Nicholasa Beckera (Oscar za „Sound of Metal”), zachwycają uniwersum, w którym przyroda i animacja splatają się w hipnotyzującą, wizualną fantazję.
Przebieg wydarzenia od godz. 12:30:
prelekcja – ok. 20 min.
seans filmu – 76 min.
Po seansie – w przestrzeni Cafe Muza na piętrze kina – czas na rozmowy, zdjęcia i autografy z Anetą Chmielińską
DOBRY CHŁOPIEC
Kolejna międzynarodowa produkcja Jana Komasy, reżysera nominowanego do Oscara „Bożego Ciała” oraz głośnych filmów „Hejter” i „Miasto 44”. Światowa premiera filmu „Dobry chłopiec” odbyła się podczas jubileuszowej 50. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto. Film został zaproszony do prestiżowej sekcji Centrepiece, która – jak podkreślają organizatorzy – „honoruje i świętuje globalne osiągnięcia filmowe”, prezentując wybitne, współczesne dzieła z całego świata. Najnowszy film Komasy to opowieść, która wciąga od pierwszych minut w kalejdoskop wieloznaczności i prowokuje do głębokiej refleksji. Historia, która wodzi za nos czarnym humorem, a jednocześnie zadaje wiele trudnych pytań o granice moralności, nie dając jednoznacznych odpowiedzi. Zmusza do konfrontacji z własnymi przekonaniami i nikogo nie pozostawia obojętnym.
DRUGIE ŻYCIE | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO
Ograniczenie wiekowe: 12+
Zdobywca nagrody publiczności MFF w Wenecji 2025 podnoszący na duchu film z wybitną rolą Carmen Maury, ikony filmów Pedra Almodóvara. María Ángeles mieszka w słonecznym mieszkaniu w sercu Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Kiedy jest zmuszona je opuścić, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie adres, lecz tożsamość.
Zdobywca nagrody publiczności MFF w Wenecji 2025 podnoszący na duchu film z wybitną rolą Carmen Maury, ikony filmów Pedra Almodóvara. María Ángeles mieszka w słonecznym mieszkaniu w sercu Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Kiedy jest zmuszona je opuścić, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie adres, lecz tożsamość.
DUCHY INISHERIN | DKF KAMERA x ST. PADDY'S W MUZIE
Duchy Inisherin to opowieść o losach dwójki przyjaciół, który znają się od kołyski: Padraica (Colin Farrell) i Colma (Brendan Gleeson). Akcja filmu rozgrywa się na malowniczej wyspie położonej na zachód od wybrzeży Irlandii. Pewnego dnia dalsza przyjaźń mężczyzn staje pod znakiem zapytania, gdy Colm niespodziewanie postanawia ją zakończyć. Zaskoczny Padraic za wszelką cenę chce zrozumieć, co się stało i odzyskać kontakt z dawnym przyjacielem. W jego staraniach wspierają go siostra Siobhan (Kerry Condon) i znajomy młodzieniec o imieniu Dominik (Barry Keoghan). Niestety wszelkie wysiłki Padraica spełzają na niczym, a niewzruszony Colm jest coraz bardziej zdeterminowany, by zakończyć niechcianą relację. Po rzuconym w desperacji ultimatum Colma następuje seria szokujacych wydarzeń, od których nie ma już odwrotu…
DŹWIĘKI MIŁOŚCI | 24. TYDZIEŃ KINA HISZPAŃSKIEGO
Ograniczenie wiekowe: 12+
Zwycięzca Festiwalu w Maladze 2025 skąd wyjechał z pięcioma laurami i zdobywca Nagrody Publiczności na 75 MFF w Berlinie, poruszył serca widzów na całym świecie. Ángela (Miriam Garlo) i Héctor (Álvaro Cervantes) to kochająca się para, która z dnia na dzień staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Ona jest niesłysząca, on od niej uczy się o życiu w świecie ciszy. Gdy rodzi się ich córka, muszą poczekać kilka miesięcy, by dowiedzieć się, czy dziewczynka słyszy.
3 Nagrody Goya 2026: najlepszy debiut reżyserski, najlepszy debiut – rola żeńska, najlepszy aktor drugoplanowy
Zwycięzca Festiwalu w Maladze 2025 skąd wyjechał z pięcioma laurami i zdobywca Nagrody Publiczności na 75 MFF w Berlinie, poruszył serca widzów na całym świecie. Ángela (Miriam Garlo) i Héctor (Álvaro Cervantes) to kochająca się para, która z dnia na dzień staje w obliczu lawiny emocji i licznych trudności. Ona jest niesłysząca, on od niej uczy się o życiu w świecie ciszy. Gdy rodzi się ich córka, muszą poczekać kilka miesięcy, by dowiedzieć się, czy dziewczynka słyszy.
3 Nagrody Goya 2026: najlepszy debiut reżyserski, najlepszy debiut – rola żeńska, najlepszy aktor drugoplanowy
EPIC: ELVIS PRESLEY IN CONCERT | SENIOR W MUZIE
Elvis śpiewa i opowiada swoją historię w nowym filmowym doświadczeniu autorstwa wizjonerskiego reżysera Baza Luhrmanna.
Zabiera widzów w podróż przez swoje życie — poprzez klasyczne i współczesne muzyczne pryzmaty — splatając nieoglądane wcześniej ujęcia z ikonicznymi występami, których jeszcze nigdy nie zestawiono w ten sposób.
EPiC: Elvis Presley in Concert to hołd dla jednego z największych artystów wszech czasów.
Zabiera widzów w podróż przez swoje życie — poprzez klasyczne i współczesne muzyczne pryzmaty — splatając nieoglądane wcześniej ujęcia z ikonicznymi występami, których jeszcze nigdy nie zestawiono w ten sposób.
EPiC: Elvis Presley in Concert to hołd dla jednego z największych artystów wszech czasów.
FIVE FILMS FOR FREEDOM | PRZEGLĄD Z BRITISH COUNCIL
Five Films For Freedom to program filmów krótkometrażowych przygotowany przez British Council we współpracy z BFI Flare: London LGBTQIA+ Film Festival, prezentujący historie osób LGBTQIA+ (lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych, interseksualnych i queer).
Każdego roku wybieramy 5 filmów krótkometrażowych o queerowej tematyce z całego świata i udostępniamy je bezpłatnie do obejrzenia online. Od ich pierwszej projekcji w 2015 roku filmy były dostępne w sumie przez 100 dni, a liczba ich wyświetleń robi wrażenie – ponad 24 miliony odsłon w ponad 200 krajach, w tym również we wszystkich 78 krajach, które obecnie kryminalizują homoseksualność i we wszystkich 8 krajach, w których za homoseksualność obowiązuje kara śmierci.
Filmy prezentowane w ramach tegorocznej edycji
I hate Helen (Nienawidzę Helen)
(reż. Katie Lambert, 7 min, UK)
Priya nienawidzi Helen. Nienawidzi jej w stołówce. Nienawidzi jej na lekcjach przyrody. Szczególnie nienawidzi podczas zajęć pływania. Przede wszystkim Priya nienawidzi tego, jak Helen ją traktuje. To krótki film o fali lesbijskiego pożądania, które odczuwają niektóre dziewczyny w szkole, i o tym, co zrobić, by pozwolić aby te uczucia po prostu je ogarnęły.
Rag Dolls (Szmaciane lalki)
(reż. Amy Adler, 12 min, USA / Meksyk)
Małżeństwo: Rosalinda (urodzona z rozszczepem kręgosłupa) i Diana (z porażeniem mózgowym) zmagają się z życiem w Puebla w Meksyku, gdzie niepełnosprawność łączy się z dyskryminacją i ubóstwem. Porzucone przez rodzinę, pozbawione wsparcia ze strony rządowych systemów pomocy i borykające się z ciągłą homofobią, kobiety zbudowały życie oparte na wzajemnej trosce i ochronie. Obserwując jeden zwyczajny dzień, film śledzi ich rutynę, romantyczną randkę i chwile refleksji nad ich trwałym uczuciem.
Room 206 (Pokój 206)
(reż. Laurie Bisceglia, 16 min, Francja)
Po operacji związanej z korektą płci Clair nie przejmuje się już tym, co myśli świat. Odzyskanie swojego ciała staje się dla niego po raz pierwszy w życiu drogą do samopoznania. Ten dokument towarzyszy mu nie tylko w fizycznej przemianie, ale także w emocjonalnym odrodzeniu i nowym początku.
Sweat (Mô Hôi) (Pot)
(reż. Edward Nguyen, 15 min, Wietnam)
Rolnik Hung przygotowuje się do nielegalnego przekroczenia granicy w poszukiwaniu schronienia za granicą Wietnamu. Jego ostatni dzień spędzony z kolegą z pracy, Hoangiem, zdefiniowany przez rutynę i pracę, zmienia jego rozumienie pożądania, intymności i tożsamości.
Theo
(reż. Monica Palazzo & Joana Galvão, 15 min, Brazylia)
Brazylia, rok 1986. Podczas mistrzostw świata w piłce nożnej siedmioletni Theo dobrze radzi sobie w szkole, nie zważając na sztywne oczekiwania dotyczące płci. Pomiędzy milczeniem a buntem zaczyna wymyślać swój własny sposób na życie.
Każdego roku wybieramy 5 filmów krótkometrażowych o queerowej tematyce z całego świata i udostępniamy je bezpłatnie do obejrzenia online. Od ich pierwszej projekcji w 2015 roku filmy były dostępne w sumie przez 100 dni, a liczba ich wyświetleń robi wrażenie – ponad 24 miliony odsłon w ponad 200 krajach, w tym również we wszystkich 78 krajach, które obecnie kryminalizują homoseksualność i we wszystkich 8 krajach, w których za homoseksualność obowiązuje kara śmierci.
Filmy prezentowane w ramach tegorocznej edycji
I hate Helen (Nienawidzę Helen)
(reż. Katie Lambert, 7 min, UK)
Priya nienawidzi Helen. Nienawidzi jej w stołówce. Nienawidzi jej na lekcjach przyrody. Szczególnie nienawidzi podczas zajęć pływania. Przede wszystkim Priya nienawidzi tego, jak Helen ją traktuje. To krótki film o fali lesbijskiego pożądania, które odczuwają niektóre dziewczyny w szkole, i o tym, co zrobić, by pozwolić aby te uczucia po prostu je ogarnęły.
Rag Dolls (Szmaciane lalki)
(reż. Amy Adler, 12 min, USA / Meksyk)
Małżeństwo: Rosalinda (urodzona z rozszczepem kręgosłupa) i Diana (z porażeniem mózgowym) zmagają się z życiem w Puebla w Meksyku, gdzie niepełnosprawność łączy się z dyskryminacją i ubóstwem. Porzucone przez rodzinę, pozbawione wsparcia ze strony rządowych systemów pomocy i borykające się z ciągłą homofobią, kobiety zbudowały życie oparte na wzajemnej trosce i ochronie. Obserwując jeden zwyczajny dzień, film śledzi ich rutynę, romantyczną randkę i chwile refleksji nad ich trwałym uczuciem.
Room 206 (Pokój 206)
(reż. Laurie Bisceglia, 16 min, Francja)
Po operacji związanej z korektą płci Clair nie przejmuje się już tym, co myśli świat. Odzyskanie swojego ciała staje się dla niego po raz pierwszy w życiu drogą do samopoznania. Ten dokument towarzyszy mu nie tylko w fizycznej przemianie, ale także w emocjonalnym odrodzeniu i nowym początku.
Sweat (Mô Hôi) (Pot)
(reż. Edward Nguyen, 15 min, Wietnam)
Rolnik Hung przygotowuje się do nielegalnego przekroczenia granicy w poszukiwaniu schronienia za granicą Wietnamu. Jego ostatni dzień spędzony z kolegą z pracy, Hoangiem, zdefiniowany przez rutynę i pracę, zmienia jego rozumienie pożądania, intymności i tożsamości.
Theo
(reż. Monica Palazzo & Joana Galvão, 15 min, Brazylia)
Brazylia, rok 1986. Podczas mistrzostw świata w piłce nożnej siedmioletni Theo dobrze radzi sobie w szkole, nie zważając na sztywne oczekiwania dotyczące płci. Pomiędzy milczeniem a buntem zaczyna wymyślać swój własny sposób na życie.
FLEAK. FUTRZAK I JA | DZIECIAKI, DO KINA!
Po tragicznym wypadku Tomek traci możliwość chodzenia i zamyka się w sobie. Jego relacja z rodzeństwem się rozpada, a codzienność traci kolory – aż do momentu, gdy w jego życiu pojawia się Fleak: włochaty, zabawny stworek z innego wymiaru. Razem przenoszą się do fantastycznego świata, gdzie Tomek uczy się na nowo ufać, śmiać i – dosłownie – stawać na nogi. Ale nic nie jest tak proste, jak się wydaje: jego własny cień wymyka się spod kontroli, stając się zagrożeniem dla otaczającego świata. Czy chłopiec, który stracił wiarę w siebie, zdoła stanąć oko w oko z potworem i przywrócić porządek?
Green book
Tony (Viggo Mortensen), drobny cwaniaczek z Bronxu, z nadzieją na zgarnięcie konkretnej sumki, zatrudnia się jako szofer wybitnego, ekstrawaganckiego muzyka Dona Shirleya (Mahershal Ali). Razem wyruszają w wielotygodniowe tournée na południe Stanów Zjednoczonych. Z pozoru różni ich wszystko: od majątku i wykształcenia, przez sposób bycia, po ulubione jedzenie i rozrywki. Z czasem jednak będą mieli okazję przekonać się, że tak naprawdę więcej ich łączy, niż dzieli. Ich wspólna, pełna przygód podróż stanie się początkiem nieprawdopodobnej przyjaźni.
HAMNET
Hit drugiej edycji British Film Festival i zdobywca nagrody publiczności na Festiwalu Filmowym w Toronto. Zainspirowany najsłynniejszą sztuką Williama Szekspira, wyreżyserowany przez Chloe Zhao (nagrodzona Oscarem za „NOMADLAND”) film jest wrażliwym i głębokim obrazem małżeństwa próbującego ukształtować się na nowo po śmierci dziecka. W rolach głównych zjawiskowy duet: Jessie Buckley i Paul Mescal.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.