Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
500 MIL | SENIOR W MUZIE
500 mil to ciepły, poruszający film drogi laureata BAFT-y Morgana Matthewsa, w którym subtelny humor przeplata się ze wzruszeniem, a historia przywodzi na myśl wrażliwość Billy’ego Elliota i emocjonalną szczerość Był sobie chłopiec.
Nastoletni Finn (Roman Griffin Davis, znany z Jojo Rabbit) i jego młodszy brat Charlie (Dexter Sol Ansell, Rycerz siedmiu królestw) uciekają z domu, by uniknąć rozdzielenia po rozstaniu rodziców. Ich celem jest dzikie zachodnie wybrzeże Irlandii oraz dom ukochanego dziadka Johna (Bill Nighy, To właśnie miłość) – ostatnia bezpieczna przystań w ich rozpadającym się świecie.
Przed nimi 500 mil niełatwej podróży, podczas której muszą polegać na sprycie, uroku osobistym i życzliwości napotkanych ludzi – zwłaszcza wolnej duchem ulicznej muzykantki Cáit (Maisie Williams, Gra o tron).
500 mil to jednak coś więcej niż film drogi. To szczera, pozbawiona fałszywej nuty i głęboko refleksyjna opowieść o rodzinie, nadziei i potrzebie bliskości, która w finale nabiera nowego znaczenia i sprawia, że po seansie wraca się myślami do pierwszych scen.
Nastoletni Finn (Roman Griffin Davis, znany z Jojo Rabbit) i jego młodszy brat Charlie (Dexter Sol Ansell, Rycerz siedmiu królestw) uciekają z domu, by uniknąć rozdzielenia po rozstaniu rodziców. Ich celem jest dzikie zachodnie wybrzeże Irlandii oraz dom ukochanego dziadka Johna (Bill Nighy, To właśnie miłość) – ostatnia bezpieczna przystań w ich rozpadającym się świecie.
Przed nimi 500 mil niełatwej podróży, podczas której muszą polegać na sprycie, uroku osobistym i życzliwości napotkanych ludzi – zwłaszcza wolnej duchem ulicznej muzykantki Cáit (Maisie Williams, Gra o tron).
500 mil to jednak coś więcej niż film drogi. To szczera, pozbawiona fałszywej nuty i głęboko refleksyjna opowieść o rodzinie, nadziei i potrzebie bliskości, która w finale nabiera nowego znaczenia i sprawia, że po seansie wraca się myślami do pierwszych scen.
AMERYKAŃSKI DOMEK DLA LALEK | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Do świąt Bożego Narodzenia co prawda jeszcze kilka miesięcy, ale dzięki „Amerykańskiemu domkowi dla lalek” już w sierpniu będziecie mieli możliwość wczuć się w świąteczny klimat! No, pod warunkiem, że koniec grudnia kojarzy Wam się nie tylko z choinkami, prezentami i pieczeniem pierniczków, ale też z uciekaniem przed sąsiadami z piekła rodem.
Reżyser pokazywanego w sekcji Midnight Movies przed pięcioma laty „Pizzagate” John Valley powraca z filmem pozornie poważniejszym, ale równie ciekawie operującym groteską. „Amerykański domek dla lalek” opowiada o Sarah, która wprowadza się do domu po zmarłej matce tuż przed Świętami. Szybko odkrywa, że wraz z nieruchomością odziedziczyła też psychopatyczną, nie dającą się spławić sąsiadkę.
Choć fabuła przypomina tutaj klasyczny slasher, największą wartością filmu Valleya jest niezwykła atmosfera amerykańskich, zawieszonych w czasie przedmieść, które zawsze wyglądają na pozór przyjaźnie, ale często skrywają mroczne sekrety. [Grzegorz Fortuna]
Reżyser pokazywanego w sekcji Midnight Movies przed pięcioma laty „Pizzagate” John Valley powraca z filmem pozornie poważniejszym, ale równie ciekawie operującym groteską. „Amerykański domek dla lalek” opowiada o Sarah, która wprowadza się do domu po zmarłej matce tuż przed Świętami. Szybko odkrywa, że wraz z nieruchomością odziedziczyła też psychopatyczną, nie dającą się spławić sąsiadkę.
Choć fabuła przypomina tutaj klasyczny slasher, największą wartością filmu Valleya jest niezwykła atmosfera amerykańskich, zawieszonych w czasie przedmieść, które zawsze wyglądają na pozór przyjaźnie, ale często skrywają mroczne sekrety. [Grzegorz Fortuna]
AREK.MAMA.PANORAMA
Nadopiekuńcza mama? Jest. Milczący tata? Też. Kryzys twórczy i uczucie niespełnienia? Są! Artysta Arek Pasożyt naprawdę ma pod górkę. By uporać się z problemami, po raz pierwszy wyjeżdża w Tatry. Tam trafia na ślad największego obrazu w historii Polski (115 x 16 m!) - monumentalnej "Panoramy Tatr", która zaginęła ponad 130 lat temu. Chcąc ją odnaleźć, rusza rowerem przez wsie Podhala. Ale czy z mamą nadzorującą każdy jego krok ma szansę dokonać czegoś wielkiego? Film, w którym każdy marzyciel odnajdzie cząstkę siebie.
ATAK POTWORKÓW | NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH
Rok 1920. Dziewięcioro rozbitków dociera na pozornie bezludną wyspę, licząc na ratunek i możliwość uzupełnienia zapasów. Szybko okazuje się jednak, że jedna z miejscowych sadzawek jest wypełniona kwasem, a las zamieszkuje plemię malutkich, czerwonych stworzeń przypominających wściekłe pacynki. Potworki są głodne, rozbitkowie wyjątkowo bezradni, a wyspa zdecydowanie nie jest przygotowana na przyjmowanie gości.
„Atak potworków” to niskobudżetowy horror, w którym klasyczna opowieść o rozbitkach zamienia się w krwawy teatr kukiełkowy o atmosferze starej, lekko przeklętej kasety VHS. Bohaterowie podejmują fatalne decyzje, wpadają w panikę z imponującą regularnością, a ich drewniane aktorstwo nadaje każdej scenie dodatkową warstwę niezamierzonego humoru. Absurdalne ataki potworków, prymitywne efekty gore i syntezatorowa muzyka tworzą widowisko równie dziwaczne, co ujmujące. Tytułowe stworzenia są śmieszne, urocze i zaskakująco brutalne, a śmiertelna powaga całej obsady sprawia, że im gorzej robi się na ekranie, tym lepiej bawi się widownia.
Film Michaela Stanleya nakręcono niewielkimi środkami w Connecticut w 1983 roku, choć do dystrybucji trafił dopiero dwa lata później. Przez długi czas pozostawał mało znaną osobliwością kasetowego obiegu, stopniowo zdobywając status mikrokultowego klasyka regionalnego kina grozy. Dziś ceniony jest przede wszystkim za pomysłowość twórców, ręcznie wykonane potworki oraz całkowicie szczerą próbę stworzenia krwawego monster movie bez odpowiedniego budżetu. W 2023 roku odnowiono film z oryginalnego negatywu 16 mm, przywracając go współczesnemu obiegowi kina kultowego.
„Atak potworków” to niskobudżetowy horror, w którym klasyczna opowieść o rozbitkach zamienia się w krwawy teatr kukiełkowy o atmosferze starej, lekko przeklętej kasety VHS. Bohaterowie podejmują fatalne decyzje, wpadają w panikę z imponującą regularnością, a ich drewniane aktorstwo nadaje każdej scenie dodatkową warstwę niezamierzonego humoru. Absurdalne ataki potworków, prymitywne efekty gore i syntezatorowa muzyka tworzą widowisko równie dziwaczne, co ujmujące. Tytułowe stworzenia są śmieszne, urocze i zaskakująco brutalne, a śmiertelna powaga całej obsady sprawia, że im gorzej robi się na ekranie, tym lepiej bawi się widownia.
Film Michaela Stanleya nakręcono niewielkimi środkami w Connecticut w 1983 roku, choć do dystrybucji trafił dopiero dwa lata później. Przez długi czas pozostawał mało znaną osobliwością kasetowego obiegu, stopniowo zdobywając status mikrokultowego klasyka regionalnego kina grozy. Dziś ceniony jest przede wszystkim za pomysłowość twórców, ręcznie wykonane potworki oraz całkowicie szczerą próbę stworzenia krwawego monster movie bez odpowiedniego budżetu. W 2023 roku odnowiono film z oryginalnego negatywu 16 mm, przywracając go współczesnemu obiegowi kina kultowego.
BEZ ZNIECZULENIA | WAJDA: RE-WIZJE
Przygnębiający obraz polskiej rzeczywistości politycznej i społecznej drugiej połowy lat 70., a zarazem krytyczna diagnoza postaw w czasie nieufności i opresji ze strony systemu. Z kolejnej dziennikarskiej wyprawy do Polski wraca popularny reporter – wzorowany na postaci Ryszarda Kapuścińskiego. Z zaskoczeniem przyjmuje, że staje się – bez żadnego wyjaśnienia – obiektem zorganizowanej nagonki. W pracy zostaje zaszczuty przez młodszego kolegę, w środowisku oskarżany jest o koniunkturalizm i oportunizm, w domu żona składa pozew o rozwód. Dotychczas człowiek sukcesu, nagle opuszczony przez wszystkich, postawiony jest w sytuacji Kafkowskiej, tracąc wiarę w jakiekolwiek wartości, a nawet sens życia.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
BODY MELT | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Mieszkańcy spokojnej podmiejskiej uliczki Pebbles Court otrzymują darmowe próbki rewolucyjnego suplementu diety. Nie wiedzą, że są królikami doświadczalnymi koncernu Vimuville, a preparat ma pewne skutki uboczne: halucynacje, wydzieliny gruczołowe i… tytułowe stopnienie ciała.
„Body Melt” (1993) to jedyny pełnometrażowy film Philipa Brophy’ego, który wszedł do kina, zostawił po sobie trzy beczki sztucznej flegmy (dosłownie: ekipa od efektów zużyła ich dokładnie tyle) i odszedł w chwale. Jego jedyne dziecko to pozycja obowiązkowa w kanonie ozploitation i australijska odpowiedź na wczesnego Cronenberga: body horror skrzyżowany ze zjadliwą satyrą na kult zdrowia, fitness i przedmieścia, gdzie ludzie połkną wszystko, co dostaną za darmo. Praktyczne efekty Boba McCarrona to festiwal groteski – gigantyczne języki, macki wypełzające z szyi i eksplodujące ciała.
Osobnym poziomem perwersji jest casting: Brophy obsadził film gwiazdami australijskich oper mydlanych, z Ianem Smithem – czyli poczciwym Haroldem z „Sąsiadów” – w roli szalonego doktora na czele. Dla milionów widzów wychowanych na tamtejszych telenowelach to doświadczenie z pogranicza świętokradztwa: trochę jakby Elżunia z „Klanu” nagle zaczęła hodować mutanty w piwnicy.
„Body Melt” (1993) to jedyny pełnometrażowy film Philipa Brophy’ego, który wszedł do kina, zostawił po sobie trzy beczki sztucznej flegmy (dosłownie: ekipa od efektów zużyła ich dokładnie tyle) i odszedł w chwale. Jego jedyne dziecko to pozycja obowiązkowa w kanonie ozploitation i australijska odpowiedź na wczesnego Cronenberga: body horror skrzyżowany ze zjadliwą satyrą na kult zdrowia, fitness i przedmieścia, gdzie ludzie połkną wszystko, co dostaną za darmo. Praktyczne efekty Boba McCarrona to festiwal groteski – gigantyczne języki, macki wypełzające z szyi i eksplodujące ciała.
Osobnym poziomem perwersji jest casting: Brophy obsadził film gwiazdami australijskich oper mydlanych, z Ianem Smithem – czyli poczciwym Haroldem z „Sąsiadów” – w roli szalonego doktora na czele. Dla milionów widzów wychowanych na tamtejszych telenowelach to doświadczenie z pogranicza świętokradztwa: trochę jakby Elżunia z „Klanu” nagle zaczęła hodować mutanty w piwnicy.
CHŁOPIEC NA KRAŃCACH ŚWIATA | DZIECIAKI, DO KINA!
Omul, jedenastoletni chłopiec mieszkający w nadmorskiej wiosce, potrafi rozmawiać ze zwierzętami, lecz nie umie porozumieć się z własnym bratem. Gdy mityczna morska istota Sadumea wykrada duszę jego młodszej siostry, bracia muszą wyruszyć na niebezpieczną wyprawę na kraniec świata. W towarzystwie psa Teli przemierzają lodowe pustkowia i Archipelag Ognia, mierząc się nie tylko z magią i potworami, ale przede wszystkim z własnymi emocjami.Chłopiec na krańcach świata to zapierająca dech w piersiach animacja o sile empatii i odwadze, która rodzi się z miłości do najbliższych. Za reżyserię filmu odpowiada duet: Grzegorz Wacławek i Marta Szymańska, którzy połączyli epicki rozmach baśniowej wyprawy z kameralną historią o relacjach rodzinnych, dorastaniu i odpowiedzialności.
FLOW | POKAZY PLENEROWE NA TARASIE
Kot przyzwyczajony jest do spędzania dni we własnym towarzystwie. Wydreptuje swoje kocie ścieżki i śpi w ulubionych miejscach w domu, który, choć pełny śladów ludzkiej obecności, zdaje się należeć już tylko do niego... Jednak do czasu.Gdy tajemnicza powódź pochłania znany kotu świat, jedynym schronieniem przed wielką falą staje się stara, drewniana łódź. Szansę na przetrwanie znajdują w niej również inni – kapibara, ptak, lemur i pies – wśród których kocia natura i niezależność są wystawiane na próbę. Dryfując przez mistyczne, zalane wodą krajobrazy, zwierzęta wspólnie mierzą się z grozą żywiołu i coraz to większymi wyzwaniami. Niebezpieczna żegluga powoli zamienia się w symboliczną podróż, w której każdy przechodzi przemianę charakteru i odkrywa w sobie nowe rodzaje wrażliwości.
FOLLOWING | SENIOR W MUZIE
Młody niespełniony pisarz przeżywa kryzys twórczy i osobowościowy. By zapełnić jakoś życiową pustkę, zaczyna śledzić na ulicy obcych ludzi. Jest to swoista gra - próbuje zgadnąć kim są, czym się zajmują, gdzie pracują. Jednej reguły przestrzega rygorystycznie - nigdy nie śledzić po raz drugi tej samej osoby. Kiedy łamie ją po raz pierwszy, nie umie już cofnąć lawiny wypadków, które bezpowrotnie zmienią jego życie.
GHOST IN THE CELL | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
W surowym indonezyjskim więzieniu pojawia się nowy osadzony. Mężczyzna jest cichy, spokojny i nijak nie pasuje do świata brutalnych gangów i skorumpowanych strażników. Razem z nim zakład karny nawiedza coś jeszcze – demon opętujący tylko tych więźniów, którzy najbardziej się… złoszczą.
„Ghost in the Cell” to podręcznikowa definicja zwrotu „high concept”. Weteran indonezyjskiego horroru, Joko Anwar (znany przede wszystkim ze „Sługów diabła”), łączy horror z wyjątkowo perfidną i krwawą komedią. Oto bowiem żyjący w skrajnie stresujących warunkach więźniowie muszą nie tylko połączyć siły wbrew wcześniejszym układom, ale też zrobić wszystko, by nie wpaść w gniew – w przeciwnym wypadku nad ich ciałami zapanuje mordercza siła.
W efekcie mamy do czynienia z kinem, które na pewno spodoba się nie tylko miłośnikom azjatyckich strachów, ale też fanom „Martwicy mózgu” czy „Martwego zła 2”. W „Ghost in the Cell” groza idzie pod rękę z podkręconym do granic możliwości gore, a każdy kolejny zwrot akcji wywołuje jednocześnie szczere zmieszanie i nerwowy śmiech.
[Grzegorz Fortuna]
„Ghost in the Cell” to podręcznikowa definicja zwrotu „high concept”. Weteran indonezyjskiego horroru, Joko Anwar (znany przede wszystkim ze „Sługów diabła”), łączy horror z wyjątkowo perfidną i krwawą komedią. Oto bowiem żyjący w skrajnie stresujących warunkach więźniowie muszą nie tylko połączyć siły wbrew wcześniejszym układom, ale też zrobić wszystko, by nie wpaść w gniew – w przeciwnym wypadku nad ich ciałami zapanuje mordercza siła.
W efekcie mamy do czynienia z kinem, które na pewno spodoba się nie tylko miłośnikom azjatyckich strachów, ale też fanom „Martwicy mózgu” czy „Martwego zła 2”. W „Ghost in the Cell” groza idzie pod rękę z podkręconym do granic możliwości gore, a każdy kolejny zwrot akcji wywołuje jednocześnie szczere zmieszanie i nerwowy śmiech.
[Grzegorz Fortuna]
GORZKIE ŚWIĘTA
Po śmierci matki Elsa, pracująca jako reżyserka reklam, całkowicie oddaje się pracy, próbując w ten sposób poradzić sobie ze stratą. Gdy silne migreny zmuszają ją do zatrzymania się, decyduje się na wyjazd na Lanzarote podczas długiego weekendu z okazji Dnia Konstytucji w 2004 roku. Towarzyszy jej przyjaciółka Patricia, a jej partner Bonifacio, striptizer i strażak, zostaje w Madrycie. W poszukiwaniu twórczego impulsu Elsa zaczyna inspirować się prywatnymi dramatami osób z jej otoczenia, traktując je jako materiał do pracy.
GORZKIE ŚWIĘTA | SENIOR W MUZIE
Po śmierci matki Elsa, pracująca jako reżyserka reklam, całkowicie oddaje się pracy, próbując w ten sposób poradzić sobie ze stratą. Gdy silne migreny zmuszają ją do zatrzymania się, decyduje się na wyjazd na Lanzarote podczas długiego weekendu z okazji Dnia Konstytucji w 2004 roku. Towarzyszy jej przyjaciółka Patricia, a jej partner Bonifacio, striptizer i strażak, zostaje w Madrycie. W poszukiwaniu twórczego impulsu Elsa zaczyna inspirować się prywatnymi dramatami osób z jej otoczenia, traktując je jako materiał do pracy.
HAMNET
Hit drugiej edycji British Film Festival i zdobywca nagrody publiczności na Festiwalu Filmowym w Toronto. Zainspirowany najsłynniejszą sztuką Williama Szekspira, wyreżyserowany przez Chloe Zhao (nagrodzona Oscarem za „NOMADLAND”) film jest wrażliwym i głębokim obrazem małżeństwa próbującego ukształtować się na nowo po śmierci dziecka. W rolach głównych zjawiskowy duet: Jessie Buckley i Paul Mescal.
HISTORIE RÓWNOLEGŁE
W poszukiwaniu inspiracji do nowej powieści Sylvie zaczyna podglądać mieszkających naprzeciwko braci i ich tajemniczą, piękna przyjaciółkę. Kiedy Sylvie zatrudnia do pomocy w codziennych obowiązkach młodego Adama, nie spodziewa się, że wkroczy on tak zdecydowanie w życie jej i obserwowanych przez nią braci. Adam spróbuje przekroczyć niebezpieczną granicę między fikcją kreowaną przez Sylvie, a rzeczywistością rodzącego się na ich oczach miłosnego trójkąta.
I WANT YOUR SEX | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Gregg Araki powraca! Jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, znany przede wszystkim ze „Złego dotyku” i „Doom Generation – Stracone pokolenie”, po raz pierwszy od ponad dekady stanął za kamerą na planie filmu pełnometrażowego. „I Want Your Sex” jest być może jego najbardziej przystępnym filmem – ale nie oznacza to, że Araki stracił swój pazur.
Elliot (Cooper Hoffman) dostaje pracę u znanej artystki i prowokatorki, Eriki Tracy (Olivia Wilde). Szybko okazuje się, że Elliot nie ma tak naprawdę być jej asystentem, ale kimś na kształt inspirującej Erikę seksualnej muzy.
„I Want Your Sex” zaczyna się jak pikantna komedia, by zamienić się w niegłupią i wciągającą historię o mrokach związków bez zobowiązań – a wszystko to w stylu, w którym potrafi opowiadać tylko Araki. [Grzegorz Fortuna]
Elliot (Cooper Hoffman) dostaje pracę u znanej artystki i prowokatorki, Eriki Tracy (Olivia Wilde). Szybko okazuje się, że Elliot nie ma tak naprawdę być jej asystentem, ale kimś na kształt inspirującej Erikę seksualnej muzy.
„I Want Your Sex” zaczyna się jak pikantna komedia, by zamienić się w niegłupią i wciągającą historię o mrokach związków bez zobowiązań – a wszystko to w stylu, w którym potrafi opowiadać tylko Araki. [Grzegorz Fortuna]
JULIA PIROTTE. PIĘKNO I SIŁA
„Julia Pirotte – piękno i siła” to pełnometrażowy film dokumentalny opowiadający mało znaną historię Julii Pirotte (1907–2000) – Polki żydowskiego pochodzenia, jednej z najwybitniejszych fotografek XX wieku, której życie i twórczość przez dekady pozostawały nieznane.Podczas II wojny światowej działała we francuskim ruchu oporu, traktując aparat fotograficzny jak broń. Dokumentowała działalność Résistance w tym, powstanie i wyzwolenie Marsylii. Do historii przeszły jej portrety Edith Piaff oraz kadry, które w filmie „Bitwa o szyny” wykorzystał René Clément nagrodzony w 1946 roku za reżyserię na pierwszym festiwalu filmowym w Cannes. To jej zdjęcia dokumentowały ofiary pogromu kieleckiego oraz Światowy Kongres Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu w 1948 roku. To właśnie Julia Pirotte stworzyła tam słynne portrety Pabla Picassa, Juliana Tuwima i Wsiewołoda Pudowkina.Po dekadach milczenia powróciła do swojej wojennej przeszłości. W 1980 roku przesłała swoje fotografie do Francji, gdzie zdobyła I Nagrodę na Rencontres Internationales de la Photographie d’Arles. Tam poznała belgijską działaczkę społeczną Jeanne Vervoort-Vercheval oraz Georgesa Verchevala, założyciela Muzeum Fotografii w Charleroi, któremu przekazała swoje negatywy. Pozostałą część archiwum oddała Żydowskiemu Instytutowi Historycznemu w Warszawie.
KANDYDACI ŚMIERCI
Trzech chłopaków wraz z tatą jednego z nich od ponad 15 lat co roku wyjeżdża wspólnie na wakacje, by nakręcić kolejny horror w niezwykłych plenerach i tajemniczych miejscach Polski. Czy ich przyjaźń przetrwa do końca świata?
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi.
„Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi.
„Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
KRAJOBRAZ PO BITWIE | WAJDA: RE-WIZJE
Apendyks do Polskiej Szkoły Filmowej. Nakręcony po latach powrót Andrzeja Wajdy do tematyki II wojny światowej, opisujący tym razem trudną do wyleczenia traumę po niedawnej tragedii. W wyzwolonym przez armię amerykańską obozie koncentracyjnym poznajemy grupkę Polaków, próbujących po wielu latach niewoli nauczyć się od nowa normalności. Grany przez Daniela Olbrychskiego Tadeusz (postać oparta na osobie pisarza Tadeusza Borowskiego) nie zdejmuje pasiaka, snuje się między barakami przekształconymi przez Amerykanów w obóz dla uchodźców i poznaje piękną Żydówkę Ninę (debiut Stanisławy Celińskiej). Piętno śmierci nie pozwala bohaterom żyć i kochać, prześladuje ich bez końca i prowadzi do nieuchronnej tragedii.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
LISICA | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Opisanie gatunkowej proweniencji „Lisicy” jest o tyle trudne, że reżyser Dario Russo (znany z serialu „Danger 5” i parodii „Italian Spiderman”) łączy tu w dość równych proporcjach czarną komedię, baśń ludową, satyrę małżeńską i wyjątkowo odjechany horror. A po seansie i tak zapamiętacie przede wszystkim, że to ten film, w którym oskarowa Olivia Colman wciela się w rolę napalonej animatronicznej lisicy.
Niezbyt rozgarnięty łowca lisów (Jai Courtney) ma spory problem – ukochana dziewczyna (Emily Browning) zdradza go ze swoim szefem. Podczas nocnego polowania mężczyzna trafia na gadającą lisicę, która składa mu propozycję nie do odrzucenia: w zamian za darowanie życia pomoże mu przekształcić partnerkę w idealną kobietę.
Już na tym etapie brzmi to co najmniej intrygująco, a później Russo odpina wrotki i pozwala sobie na coraz więcej. „Lisica” jest ostatecznie przede wszystkim odjechaną satyrą na związkowe kłopoty ubraną w formę ludowej opowieści ze sporą dawką wulgarności i czarnego humoru. A Olivia Colman ponownie udowadnia – choć operuje tu tylko głosem – że jej gwiazdorski status nie wziął się znikąd. [Grzegorz Fortuna]
Niezbyt rozgarnięty łowca lisów (Jai Courtney) ma spory problem – ukochana dziewczyna (Emily Browning) zdradza go ze swoim szefem. Podczas nocnego polowania mężczyzna trafia na gadającą lisicę, która składa mu propozycję nie do odrzucenia: w zamian za darowanie życia pomoże mu przekształcić partnerkę w idealną kobietę.
Już na tym etapie brzmi to co najmniej intrygująco, a później Russo odpina wrotki i pozwala sobie na coraz więcej. „Lisica” jest ostatecznie przede wszystkim odjechaną satyrą na związkowe kłopoty ubraną w formę ludowej opowieści ze sporą dawką wulgarności i czarnego humoru. A Olivia Colman ponownie udowadnia – choć operuje tu tylko głosem – że jej gwiazdorski status nie wziął się znikąd. [Grzegorz Fortuna]
Milcząca przyjaciółka
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
MIŁOŚĆ, ŚMIERĆ I DOJRZEWANIE W CAMP MIASMA | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Na dnie jeziora jest dziura. To z niej pochodzą filmy.
„Miłość, śmierć i dojrzewanie na Obozie Miasma”, rewelacja festiwalu w Cannes i najnowszy film w dorobku Jane Shoenbrun („W blasku ekranu”), otworzy dziewiątą edycję Octopus Film Festival! Będzie to oficjalna polska premiera filmu.
Młoda, utalentowana reżyserka Kris (Hannah Einbinder) dostaje od studia filmowego szansę życia – ma nakręcić remake kultowej serii horrorów „Camp Miasma”, która cieszyła się ogromną popularnością w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Aby znaleźć inspirację, udaje się na spotkanie z Billy (Gillian Anderson), która grała główną rolę w pierwowzorze projektu. Wizyta u aktorki szybko przeradza się w coś więcej niż zwykły wywiad.
„Teenage Sex and Death at Camp Miasma” szturmem zdobyła serca widzów i krytyków na festiwalu w Cannes (100% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes) i jest jednym z najbardziej oczekiwanych filmów nadchodzących wakacji.
Przygotujcie się na Małą Śmierć.
„Miłość, śmierć i dojrzewanie na Obozie Miasma”, rewelacja festiwalu w Cannes i najnowszy film w dorobku Jane Shoenbrun („W blasku ekranu”), otworzy dziewiątą edycję Octopus Film Festival! Będzie to oficjalna polska premiera filmu.
Młoda, utalentowana reżyserka Kris (Hannah Einbinder) dostaje od studia filmowego szansę życia – ma nakręcić remake kultowej serii horrorów „Camp Miasma”, która cieszyła się ogromną popularnością w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Aby znaleźć inspirację, udaje się na spotkanie z Billy (Gillian Anderson), która grała główną rolę w pierwowzorze projektu. Wizyta u aktorki szybko przeradza się w coś więcej niż zwykły wywiad.
„Teenage Sex and Death at Camp Miasma” szturmem zdobyła serca widzów i krytyków na festiwalu w Cannes (100% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes) i jest jednym z najbardziej oczekiwanych filmów nadchodzących wakacji.
Przygotujcie się na Małą Śmierć.
MOTOR CITY | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Fabuła „Motor City” jest prostsza niż motywacja Johna Wicka. Jesteśmy w Detroit lat siedemdziesiątych. Mężczyzna zakochuje się w dziewczynie lokalnego gangstera; zbir wrabia głównego bohatera w handel narkotykami, a ten postanawia uciec z więzienia i się zemścić.
Oryginalność „Motor City” wynika przede wszystkim z formuły, w którą Potsy Ponciroli ubiera tę opowieść. Nie jest bowiem przesadą stwierdzenie, że w jego filmie pada więcej trupów niż słów – bohaterowie filmu w ogóle ze sobą nie rozmawiają, a za narzędzia komunikacji służą im miny i gesty. W tle słyszymy soundtrack marzeń – między innymi utwory Dawida Bowiego, Donny Summer i Fleetwood Mac – a na ekranie oglądamy malowniczą masakrę zamkniętą w realiach miasta motoryzacji i muzyki lat siedemdziesiątych.
W efekcie „Motor City” to kino atrakcji w najczystszej formie – przecudowny, półtoragodzinny teledysk, w którym znany z roli Jacka Reachera Alan Ritchson czuje się jak ryba w wodzie, a widownia nie może przestać się uśmiechać. [Grzegorz Fortuna]
Oryginalność „Motor City” wynika przede wszystkim z formuły, w którą Potsy Ponciroli ubiera tę opowieść. Nie jest bowiem przesadą stwierdzenie, że w jego filmie pada więcej trupów niż słów – bohaterowie filmu w ogóle ze sobą nie rozmawiają, a za narzędzia komunikacji służą im miny i gesty. W tle słyszymy soundtrack marzeń – między innymi utwory Dawida Bowiego, Donny Summer i Fleetwood Mac – a na ekranie oglądamy malowniczą masakrę zamkniętą w realiach miasta motoryzacji i muzyki lat siedemdziesiątych.
W efekcie „Motor City” to kino atrakcji w najczystszej formie – przecudowny, półtoragodzinny teledysk, w którym znany z roli Jacka Reachera Alan Ritchson czuje się jak ryba w wodzie, a widownia nie może przestać się uśmiechać. [Grzegorz Fortuna]
NOWA FALA
Nowa fala, reż. Richard Linklater – pokazywane w konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej Nowej Fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina. „Nowa fala” to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło, a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii.
O CZYM SOBIE NIE MÓWIMY
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii - inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów…
O CZYM WIE MARIELLE
Z pozoru stateczne i szczęśliwe małżeństwo – Julia (Julia Jentsch) i Tobias (Felix Kramer), właśnie doświadcza tego na własnej skórze... Ich nastoletnia córka Marielle (Laeni Geiseler), po tym, jak została uderzona w głowę podczas szkolnej przepychanki, ku swojemu zaskoczeniu posiadła niezwykły i niekomfortowy dar – zaczyna słyszeć wszystkie wypowiedzi swoich rodziców, nawet te, przy których nie jest obecna. Zarówno Tobias, jak i Julia mają coś za uszami, ukrywając swoje prawdziwe uczucia za fasadą stabilnego życia w wyższej klasie średniej. Nadszedł jednak czas, żeby w końcu skonfrontować się z prawdą.
OBCY | FILOZOFICZNA ŚRODA Z GUTEK FILM
"Obcy" to nowa ekranizacja jednej z najwybitniejszych francuskich powieści XX wieku autorstwa Alberta Camusa, opublikowanej w 1942 roku.
François Ozon opowiada historię Meursaulta, skromnego, niepozornego urzędnika, którego codziennej rutyny nie przerywa nawet śmierć matki. Do czasu, gdy pewnego gorącego dnia na plaży dochodzi do tragicznego zdarzenia. Adaptacja Ozona, która miała premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Wenecji, to niezwykle aktualna opowieść o poszukiwaniu sensu w świecie, w którym wszelki sens został zagubiony. Oszczędne dialogi i piękne czarno-białe zdjęcia, stanowiące hołd dla klasycznego kina, budują wyjątkową atmosferę filmu. W rolach głównych Benjamin Voisin ("Stracone złudzenia", "Lato ‘85") oraz Rebecca Marder ("Moja zbrodnia").
François Ozon opowiada historię Meursaulta, skromnego, niepozornego urzędnika, którego codziennej rutyny nie przerywa nawet śmierć matki. Do czasu, gdy pewnego gorącego dnia na plaży dochodzi do tragicznego zdarzenia. Adaptacja Ozona, która miała premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Wenecji, to niezwykle aktualna opowieść o poszukiwaniu sensu w świecie, w którym wszelki sens został zagubiony. Oszczędne dialogi i piękne czarno-białe zdjęcia, stanowiące hołd dla klasycznego kina, budują wyjątkową atmosferę filmu. W rolach głównych Benjamin Voisin ("Stracone złudzenia", "Lato ‘85") oraz Rebecca Marder ("Moja zbrodnia").
OBCY | SENIOR W MUZIE
"Obcy" to nowa ekranizacja jednej z najwybitniejszych francuskich powieści XX wieku autorstwa Alberta Camusa, opublikowanej w 1942 roku.
François Ozon opowiada historię Meursaulta, skromnego, niepozornego urzędnika, którego codziennej rutyny nie przerywa nawet śmierć matki. Do czasu, gdy pewnego gorącego dnia na plaży dochodzi do tragicznego zdarzenia. Adaptacja Ozona, która miała premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Wenecji, to niezwykle aktualna opowieść o poszukiwaniu sensu w świecie, w którym wszelki sens został zagubiony. Oszczędne dialogi i piękne czarno-białe zdjęcia, stanowiące hołd dla klasycznego kina, budują wyjątkową atmosferę filmu. W rolach głównych Benjamin Voisin ("Stracone złudzenia", "Lato ‘85") oraz Rebecca Marder ("Moja zbrodnia").
François Ozon opowiada historię Meursaulta, skromnego, niepozornego urzędnika, którego codziennej rutyny nie przerywa nawet śmierć matki. Do czasu, gdy pewnego gorącego dnia na plaży dochodzi do tragicznego zdarzenia. Adaptacja Ozona, która miała premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Wenecji, to niezwykle aktualna opowieść o poszukiwaniu sensu w świecie, w którym wszelki sens został zagubiony. Oszczędne dialogi i piękne czarno-białe zdjęcia, stanowiące hołd dla klasycznego kina, budują wyjątkową atmosferę filmu. W rolach głównych Benjamin Voisin ("Stracone złudzenia", "Lato ‘85") oraz Rebecca Marder ("Moja zbrodnia").
ODYSEJA
Christopher Nolan, który nakręcił takie filmy jak "Interstellar" oraz "Oppenheimer" jest znany z tego, że nie boi się żadnego gatunku filmowego. Po świetnie przyjętym i nagrodzonym 7 Oscarami® "Oppenheimerze" opowiadajacym historię powstania pierwszej bomby atomowej, teraz reżyser pracuje nad adaptacją "Odysei".
To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
OJCZYZNA
„Ojczyzna” opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
OSTATNI KONSJERŻ | SENIOR W MUZIE
Lucius Glantz (Willem Dafoe) od kilkudziesięciu lat pełni funkcję konsjerża w wiedeńskim hotelu InterContinental – pierwszym tak luksusowym miejscu, jakie pojawiło się na mapie Europy. Od rana do nocy dogląda każdego aspektu działania instytucji, dbając o najmniejsze szczegóły. Pewnego dnia Lucius dowiaduje się, że hotel zostanie sprzedany nowemu właścicielowi, który planuje jego radykalną przebudowę. Lucius podejmuje nierówną walkę o ocalenie hotelu – i miejsca swojej pracy, które od lat jest jego prawdziwym domem.
PUCIO KOCHA ZWIERZAKI | DZIECIAKI, DO KINA!
Pucio wraca do kin! Tym razem obok rodziny Pucia w ważnych rolach wystąpią pies Funio, kot Mimi oraz cała ferajna zwierzaków. Przygotujcie się na mnóstwo śmiechu, wakacyjnych przygód i rodzinnych wzruszeń!
U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.
„Pucio kocha zwierzaki” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dr Marty Galewskiej-Kustry z ilustracjami Joanny Kłos. Opowieści o Puciu, publikowane przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, w lekki, mądry i pełen humoru sposób oswajają tematy bliskie wszystkim przedszkolakom. W animacji ponownie usłyszymy gwiazdorską obsadę dubbingową: m.in. Joannę Pach-Żbikowską, Małgorzatę Sochę i Artura Barcisia, oraz wyjątkową oprawę muzyczną autorstwa Grzegorza Turnaua.
Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:
Pucio u weterynarza – reż. Anna Błaszczyk
Pucio i Malina w przedszkolu – reż. Marta Stróżycka
Pucio i pojazdy – reż. Marta Stróżycka
Pucio i kołysanka dla samolotu – reż. Marta Stróżycka
Pucio tańczy – reż. Anna Błaszczyk
Pucio sadzi drzewo – reż. Katarzyna Agopsowicz
Pucio i późny spacer – reż. Dominik Litwiniak
U Pucia jak zwykle dużo się dzieje. Spędza wakacje u dziadków na wsi i sadzi swoje pierwsze drzewo, a podczas spaceru w parku rusza z Misią na misję ratunkową, by odnaleźć psa sąsiada. Kiedy ich własny, ukochany Funio gorzej się czuje, rodzeństwo robi, co w ich mocy, by poprawić mu humor. Wygląda jednak na to, że czas odwiedzić weterynarza! Emocji nie zabraknie również w przedszkolu: Pucio pomoże nowej koleżance Malinie odnaleźć się w grupie i razem z kolegami odkryje, że nie trzeba tańczyć idealnie – liczy się wyobraźnia i radość z bycia razem.
„Pucio kocha zwierzaki” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dr Marty Galewskiej-Kustry z ilustracjami Joanny Kłos. Opowieści o Puciu, publikowane przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, w lekki, mądry i pełen humoru sposób oswajają tematy bliskie wszystkim przedszkolakom. W animacji ponownie usłyszymy gwiazdorską obsadę dubbingową: m.in. Joannę Pach-Żbikowską, Małgorzatę Sochę i Artura Barcisia, oraz wyjątkową oprawę muzyczną autorstwa Grzegorza Turnaua.
Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:
Pucio u weterynarza – reż. Anna Błaszczyk
Pucio i Malina w przedszkolu – reż. Marta Stróżycka
Pucio i pojazdy – reż. Marta Stróżycka
Pucio i kołysanka dla samolotu – reż. Marta Stróżycka
Pucio tańczy – reż. Anna Błaszczyk
Pucio sadzi drzewo – reż. Katarzyna Agopsowicz
Pucio i późny spacer – reż. Dominik Litwiniak
SNY O SŁONIACH | POKAZY PLENEROWE NA TARASIE
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na poszukiwaniu olbrzymich słoni-duchów, których daleki krewniak został wystawiony w Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie. Dr Steve Boyes tropi ukrywające się przed człowiekiem stado w Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i pracę wyobraźni swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, aby te słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? Czy przywódca plemienia, dający zgodę na poszukiwania, ma rację, mówiąc, że los słoni jest bezpośrednio związany z losem ludzi?
SUNNY DANCER
Siedemnastoletnia Ivy (Bella Ramsey) jest przekonana, że czeka ją najgorsze lato życia. Cztery tygodnie na obozie wakacyjnym, w grupie outsiderów, których wcale nie chciała poznać - to brzmi jak katastrofa. A jednak w miejscu, gdzie nikt nie ma czasu na udawanie, Ivy znajduje paczkę znajomych, z którymi przeżywa NAJLEPSZE.LATO.EVER.
SZCZUR LĄDOWY | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Znany z pokazywanego przez nas kilka lat temu „Ognia w czasach chłodu” Justin Oakey wraca z filmem równie zimnym jak poprzednio, ale o zupełnie innej gatunkowej proweniencji. W „Szczurze lądowym” nękana snami i wizjami artystka udaje się do Nowej Fundlandii, by odnaleźć miejsce śmierci ojca. W małej wiosce spotyka właściciela kutra rybackiego, który może zabrać ją do celu jej podróży.
Jeśli spodziewacie się jump scare’ów, „Szczur lądowy” nie będzie dla Was. Film Oakeya to niemal podręcznikowy slow burner rozegrany na spojrzenia i urywkowe dialogi, a horror czai się w nim gdzieś pod powierzchnią i rzadko na nią wychodzi. Reżyser na jednego z głównych bohaterów ponownie wybiera natomiast kanadyjskie plenery – przerażająco rozległe i zimne, a przy tym skrywające więcej tajemnic, niż możemy sobie wyobrazić.
[Grzegorz Fortuna]
Jeśli spodziewacie się jump scare’ów, „Szczur lądowy” nie będzie dla Was. Film Oakeya to niemal podręcznikowy slow burner rozegrany na spojrzenia i urywkowe dialogi, a horror czai się w nim gdzieś pod powierzchnią i rzadko na nią wychodzi. Reżyser na jednego z głównych bohaterów ponownie wybiera natomiast kanadyjskie plenery – przerażająco rozległe i zimne, a przy tym skrywające więcej tajemnic, niż możemy sobie wyobrazić.
[Grzegorz Fortuna]
ŚMIERTELNIE PROSTE | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Teksas, gdzieś na końcu świata. Właściciel baru Julian Marty odkrywa, że żona Abby (Frances McDormand) zdradza go z jednym z jego pracowników. Zamiast sceny zazdrości wybiera rozwiązanie systemowe: wynajmuje prywatnego detektywa Visséra (M. Emmet Walsh) – spoconego cynika w kowbojskim kapeluszu – by ten zabił kochanków. Od tego momentu wszystko idzie nie tak: każdy z bohaterów wie mniej, niż mu się wydaje, każdy działa na podstawie błędnych założeń, a każdy kolejny ruch pogłębia katastrofę. Tytuł nie kłamie – zabić jest śmiertelnie prosto. Posprzątać po zabójstwie: to dopiero problem.
„Śmiertelnie proste” to debiut braci Coen – i jeden z najbardziej olśniewających debiutów w historii amerykańskiego kina. Joel i Ethan, wówczas dwudziestoparoletni bracia z Minnesoty, sfinansowali film z pieniędzy zebranych metodą chodzenia po domach inwestorów z szesnastomilimetrową rolką materiału poglądowego – a potem nakręcili neo noir tak pewny formalnie, jakby robili filmy od kilku dekad. Wszystko, za co świat pokocha Coenów, jest tu już w komplecie: zbrodnia jako komedia pomyłek, w której nikt z nikim się nie komunikuje, czarny humor sączący się z każdej szczeliny, wirtuozerskie operowanie punktem widzenia i przekonanie, że wszechświat to mechanizm precyzyjnie skalibrowany na złośliwość. Za kamerą stanął Barry Sonnenfeld (przyszły reżyser „Facetów w czerni”), a jego jazdy kamery weszły do podręczników sztuki operatorskiej.
To także debiut Frances McDormand, przyszłej trzykrotnej laureatki Oscara i prywatnie żony Joela Coena, ale prawdziwym władcą filmu jest M. Emmet Walsh, którego rechoczący Vissér to jeden z najwspanialszych łajdaków w dziejach gatunku. Odrestaurowana kopia 4K pozwala docenić każdy neon, każdą kroplę potu i każdą smugę światła w finale, który do dziś uczy, jak buduje się napięcie. [Grzegorz Fortuna]
„Śmiertelnie proste” to debiut braci Coen – i jeden z najbardziej olśniewających debiutów w historii amerykańskiego kina. Joel i Ethan, wówczas dwudziestoparoletni bracia z Minnesoty, sfinansowali film z pieniędzy zebranych metodą chodzenia po domach inwestorów z szesnastomilimetrową rolką materiału poglądowego – a potem nakręcili neo noir tak pewny formalnie, jakby robili filmy od kilku dekad. Wszystko, za co świat pokocha Coenów, jest tu już w komplecie: zbrodnia jako komedia pomyłek, w której nikt z nikim się nie komunikuje, czarny humor sączący się z każdej szczeliny, wirtuozerskie operowanie punktem widzenia i przekonanie, że wszechświat to mechanizm precyzyjnie skalibrowany na złośliwość. Za kamerą stanął Barry Sonnenfeld (przyszły reżyser „Facetów w czerni”), a jego jazdy kamery weszły do podręczników sztuki operatorskiej.
To także debiut Frances McDormand, przyszłej trzykrotnej laureatki Oscara i prywatnie żony Joela Coena, ale prawdziwym władcą filmu jest M. Emmet Walsh, którego rechoczący Vissér to jeden z najwspanialszych łajdaków w dziejach gatunku. Odrestaurowana kopia 4K pozwala docenić każdy neon, każdą kroplę potu i każdą smugę światła w finale, który do dziś uczy, jak buduje się napięcie. [Grzegorz Fortuna]
TRZECI CZŁOWIEK | COOL BRITANNIA
Błyskotliwy, trzymający w napięciu czarny kryminał, który od dekad zachwyca atmosferą, rewelacyjną obsadą (Orson Welles!), zjawiskowymi zdjęciami oraz legendarną muzyką na cytrę autorstwa Antona Karasa.
Powojenny Wiedeń: miasto spekulantów, życiowych rozbitków i cynicznych weteranów. Do tej scenerii trafia Amerykanin Holly Martins (Joseph Cotten): drugorzędny autor westernowych powieści, który przyjechał na zaproszenie swojego kolegi z dzieciństwa, Harry’ego Lime’a. Lime zaoferował mu pracę, ale potem zniknął: według oficjalnych informacji zginął w wypadku samochodowym, lecz jego cień ciągle unosi się nad okupowaną przez aliantów stolicą Austrii. Kiedy Martins nawiązuje relację z dziewczyną Lime’a, Anną (Alida Valli), i dowiaduje się coraz więcej o jego przeszłości, na jaw wychodzi niewygodna i przerażająca prawda.
Trzeci człowiek to jeden z najwspanialszych i najbardziej lubianych przez kinomanów brytyjskich filmów wszech czasów. Brawurowa reżyseria Carola Reeda (Niepotrzebni muszą odejść, Oliver!), ekspresjonistyczna kamera Roberta Kraskera oraz nastrój dekadencji w na poły zburzonym Wiedniu tworzą mieszankę doskonałą: skrojoną na wielki ekran opowieść o ponadczasowej charyzmie. Łączący kino noir, fatalistyczną intrygę i ironiczne poczucie humoru klasyk nie stracił nic ze swojej świeżości – można do niego wracać raz za razem. Słyszycie już w tle dźwięk tej cytry i widzicie błysk w oku Wellesa (Obywatel Kane)?
Film w dystrybucji Past Perfect.
Powojenny Wiedeń: miasto spekulantów, życiowych rozbitków i cynicznych weteranów. Do tej scenerii trafia Amerykanin Holly Martins (Joseph Cotten): drugorzędny autor westernowych powieści, który przyjechał na zaproszenie swojego kolegi z dzieciństwa, Harry’ego Lime’a. Lime zaoferował mu pracę, ale potem zniknął: według oficjalnych informacji zginął w wypadku samochodowym, lecz jego cień ciągle unosi się nad okupowaną przez aliantów stolicą Austrii. Kiedy Martins nawiązuje relację z dziewczyną Lime’a, Anną (Alida Valli), i dowiaduje się coraz więcej o jego przeszłości, na jaw wychodzi niewygodna i przerażająca prawda.
Trzeci człowiek to jeden z najwspanialszych i najbardziej lubianych przez kinomanów brytyjskich filmów wszech czasów. Brawurowa reżyseria Carola Reeda (Niepotrzebni muszą odejść, Oliver!), ekspresjonistyczna kamera Roberta Kraskera oraz nastrój dekadencji w na poły zburzonym Wiedniu tworzą mieszankę doskonałą: skrojoną na wielki ekran opowieść o ponadczasowej charyzmie. Łączący kino noir, fatalistyczną intrygę i ironiczne poczucie humoru klasyk nie stracił nic ze swojej świeżości – można do niego wracać raz za razem. Słyszycie już w tle dźwięk tej cytry i widzicie błysk w oku Wellesa (Obywatel Kane)?
Film w dystrybucji Past Perfect.
VHS HELL: WŁADCA LALEK | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
„Władca lalek” to największy przebój w karierze legendarnego amerykańskiego producenta kina gatunkowego Charlesa Banda, który doczekał się czternastu sequeli i crossoverów i statusu filmu absolutnie kultowego. Tytułowe lalki, ożywione za pomocą tajemnej staroegipskiej formuły, bronią sekretu ich stwórcy – Toulona. Każdy, kto chce posiąść mroczny sekret lalkarza, musi zginąć. Po raz kolejny człowiek przekonuje się, że zło przychodzi nawet w najmniejszych rozmiarach. Pan Główka, panna Pijawka, Wiertło i kilka innych lalek udowadniają, że tajemnica to rzecz święta.
Świetnie zrealizowany „Władca lalek” był dla polskich wypożyczalni VHS filmem niezwykle ważnym – kasety z filmem można było znaleźć w prawie każdej polskiej wypożyczalni, a dla wielu ówczesnych nastolatków seans produkcji Banda był swoistym chrztem bojowym w zakresie kina grozy.
Świetnie zrealizowany „Władca lalek” był dla polskich wypożyczalni VHS filmem niezwykle ważnym – kasety z filmem można było znaleźć w prawie każdej polskiej wypożyczalni, a dla wielu ówczesnych nastolatków seans produkcji Banda był swoistym chrztem bojowym w zakresie kina grozy.
Warsztaty komiksowe
Na warsztatach komiksowych będziemy tworzyć narrację za pomocą rysunku. Nauczymy się podstaw i różnych technik rysunkowych, a także dowiemy się jakie znaczenie ma odpowiedni plan wydarzeń, kadr oraz typografia. Uczestnicy na każdych zajęciach dostaną zadania rozwijające kreatywność, wyobraźnię oraz pewność siebie poprzez twórczą zabawę.
Warsztaty nauki gry na pianinie
INDYWIDUALNE ZAJĘCIA Z NAUKI GRY NA PIANINIE
Zapraszamy na indywidualne lekcje gry na pianinie, które poprowadzi Marek Manowski – muzyk z wieloletnim doświadczeniem artystycznym i pedagogicznym.
Absolwent szkoły muzycznej w Poznaniu w klasie fortepianu i perkusji, uczył się również gry na gitarze klasycznej. Od ponad 30 lat tworzy klasyczną muzykę elektroniczną w tzw. starym stylu, inspirowaną twórczością Vangelisa i Tangerine Dream. W jego kompozycjach słychać także wpływy muzyki poważnej, etnicznej i rocka progresywnego.
Od ponad dekady zajmuje się nauczaniem gry na fortepianie, gitarze klasycznej i ukulele. Prowadzi własną firmę MMStudio Muzyczna Chatka, współpracując z ośrodkami kultury w Swarzędzu i Czerwonaku. Jako pianista współpracował m.in. z Witkiem Łukaszewskim, Urszulą Chojan, Barbarą Jędrychowską oraz aktorami Teatru Nowego. Na stałe występuje z zespołem Goodstaff.
Zajęcia będą odbywały się w czwartki– godziny zostaną ustalone indywidualnie z uczestnikami.
Informacje organizacyjne:
Dla kogo: Dzieci od 6. roku życia oraz dorośli
Kiedy: czwartki (godziny ustalane indywidualnie z uczestnikami).
Cennik:
W ramach miesięcznego karnetu: 50 zł / zajęcia
Poza karnetem: 80 zł / zajęcia (wymagany wcześniejszy kontakt w celu rezerwacji godziny)
Zapisy i kontakt:
Telefon: 530 378 800
E-mail: domkultury@dkazk.pl
Zapraszamy na indywidualne lekcje gry na pianinie, które poprowadzi Marek Manowski – muzyk z wieloletnim doświadczeniem artystycznym i pedagogicznym.
Absolwent szkoły muzycznej w Poznaniu w klasie fortepianu i perkusji, uczył się również gry na gitarze klasycznej. Od ponad 30 lat tworzy klasyczną muzykę elektroniczną w tzw. starym stylu, inspirowaną twórczością Vangelisa i Tangerine Dream. W jego kompozycjach słychać także wpływy muzyki poważnej, etnicznej i rocka progresywnego.
Od ponad dekady zajmuje się nauczaniem gry na fortepianie, gitarze klasycznej i ukulele. Prowadzi własną firmę MMStudio Muzyczna Chatka, współpracując z ośrodkami kultury w Swarzędzu i Czerwonaku. Jako pianista współpracował m.in. z Witkiem Łukaszewskim, Urszulą Chojan, Barbarą Jędrychowską oraz aktorami Teatru Nowego. Na stałe występuje z zespołem Goodstaff.
Zajęcia będą odbywały się w czwartki– godziny zostaną ustalone indywidualnie z uczestnikami.
Informacje organizacyjne:
Dla kogo: Dzieci od 6. roku życia oraz dorośli
Kiedy: czwartki (godziny ustalane indywidualnie z uczestnikami).
Cennik:
W ramach miesięcznego karnetu: 50 zł / zajęcia
Poza karnetem: 80 zł / zajęcia (wymagany wcześniejszy kontakt w celu rezerwacji godziny)
Zapisy i kontakt:
Telefon: 530 378 800
E-mail: domkultury@dkazk.pl
WIEDŹMIA MATKA | REPLIKA OCTOPUS FILM FESTIVAL 2026
Cypr, koniec XIX wieku. Malarka Eleni stara się wskrzesić swoje zmarłe dzieci, ale zamiast tego przez przypadek przyzywa Kallikantzari – złowrogie stworzenie z lokalnego folkloru, które będzie próbowało zniszczyć całą wioskę.
Jeśli przywykliście do tego, że folk horror korzysta przede wszystkim z legend i podań anglosaskich lub słowiańskich, „Motherwitch” przyniesie Wam powiew gatunkowej świeżości. Zamiast wilgotnych lasów mamy bowiem do czynienia z nasłonecznioną, skalną wioską, a zamiast klasycznej wiedźmy – z potworem wyjętym prosto z greckiego i cypryjskiego folkloru.
Pochodzący z Cypru reżyser Minos Papas ma przy tym podejście podobne do Roberta Eggersa – jego fabuła wychodzi z rozbudowanego researchu, a w swoim filmie stara się możliwie najbardziej realistycznie oddać świat XIX-wiecznych wierzeń i zwyczajów. Choć nie dysponuje budżetem takim jak reżyser „Wikinga” i „Nosferatu”, jego horror jest wyjątkowo konsekwentny, wciągający i imponujący wizualnie. A przy tym oferuje wgląd w świat, do którego w kinie grozy zazwyczaj nie mamy wstępu. [Grzegorz Fortuna]
Jeśli przywykliście do tego, że folk horror korzysta przede wszystkim z legend i podań anglosaskich lub słowiańskich, „Motherwitch” przyniesie Wam powiew gatunkowej świeżości. Zamiast wilgotnych lasów mamy bowiem do czynienia z nasłonecznioną, skalną wioską, a zamiast klasycznej wiedźmy – z potworem wyjętym prosto z greckiego i cypryjskiego folkloru.
Pochodzący z Cypru reżyser Minos Papas ma przy tym podejście podobne do Roberta Eggersa – jego fabuła wychodzi z rozbudowanego researchu, a w swoim filmie stara się możliwie najbardziej realistycznie oddać świat XIX-wiecznych wierzeń i zwyczajów. Choć nie dysponuje budżetem takim jak reżyser „Wikinga” i „Nosferatu”, jego horror jest wyjątkowo konsekwentny, wciągający i imponujący wizualnie. A przy tym oferuje wgląd w świat, do którego w kinie grozy zazwyczaj nie mamy wstępu. [Grzegorz Fortuna]
WRONG GIRLS
Frankie (Kristen Stewart) jest uosobieniem chaosu, a Molly (Alia Shawkat) to kulinarny talent. Razem tworzą duet, który kompletnie nie radzi sobie z dorosłością, a tym bardziej z… regularnym płaceniem czynszu. Kiedy Frankie przypadkiem zgarnia na imprezie tajemniczą walizkę z eksperymentalną substancją, życie przyjaciółek zalicza totalny plot twist. Dziewczyny piją fluorescencyjne shoty i niespodziewanie zyskują zdolność telepatii. Od teraz nie tylko porozumiewają się bez słów, ale słyszą też myśli swoich kotów!
To jednak dopiero początek ich tripu. Tropem walizki rusza ekipa duńskich gangsterów, która nie cofnie się przed niczym, by odzyskać swój towar. Szalone zwroty akcji, absurdalne pomysły bohaterek i wszechobecny kalifornijski vibe – „Wrong Girls” to odklejona komedia, w której absolutnie wszystko może się wydarzyć.
To jednak dopiero początek ich tripu. Tropem walizki rusza ekipa duńskich gangsterów, która nie cofnie się przed niczym, by odzyskać swój towar. Szalone zwroty akcji, absurdalne pomysły bohaterek i wszechobecny kalifornijski vibe – „Wrong Girls” to odklejona komedia, w której absolutnie wszystko może się wydarzyć.
WSZYSTKO NA SPRZEDAŻ | WAJDA: RE-WIZJE
W trakcie realizacji pewnego filmu aktor grający w nim główną rolę opuszcza plan filmowy i nie wraca na zdjęcia. Reżyser (Andrzej Łapicki) organizuje dalszą pracę nad filmem, jeździ samochodem po Warszawie i jej okolicach, spotyka się kolejno z żoną (Beata Tyszkiewicz), dawną partnerką Aktora (Elżbieta Czyżewska) oraz przyjacielem (Daniel Olbrychski), próbując zrozumieć przyczyny ucieczki i jednocześnie znaleźć sposób na dokończenie filmu. Coraz bardziej zagubiony i bezradny, czuje coraz większą obcość względem środowiskowych koterii, towarzyskich animozji i kłamstwa, w którym pławią się członkowie ekipy. Nad ranem dociera do bohaterów informacja o tragicznej śmierci aktora. Film trzeba jednak kręcić dalej.
Wszystko na sprzedaż to autotematyczna opowieść o utracie przyjaciela i wielkiego aktora. W tym bardzo osobistym filmie, do którego Wajda po raz pierwszy samodzielnie napisał oryginalny scenariusz, reżyser snuje refleksję nad fenomenem Zbigniewa Cybulskiego, portretuje rodzime środowisko filmowe oraz – jedyny raz w tak bezpośredni sposób – mówi o samym sobie. W alter ego Wajdy wcielił się Andrzej Łapicki, a pozostali aktorzy nasycają swoje postaci własnymi doświadczeniami i cechami charakterów. Dzięki temu Wszystko na sprzedaż staje się intymną, ale zarazem brawurowo nakręconą, ekspresyjną i najbardziej modernistyczną w karierze Wajdy odpowiedzią na słowa, które o reżyserze miał wygłosić niedługo przed śmiercią Cybulski: „powiedzcie mu, że jeszcze za mną zatęskni”.
[ENG]
During the film production, the actor playing the leading role suddenly leaves the set and never returns. The director (Andrzej Łapicki) tries to keep the project alive, driving through Warsaw and its surroundings and meeting, one after another, the actor’s wife (Beata Tyszkiewicz), his former partner (Elżbieta Czyżewska), and a close friend (Daniel Olbrychski), attempting both to understand the reasons for the disappearance and to find a way to complete the film. Increasingly lost and helpless, he feels ever more alienated from the cliques, social rivalries, and pervasive lies of the film community. By dawn, news reaches the characters of the actor’s tragic death—but the film must go on.
Everything for Sale is a self-reflective story about the loss of a friend and a great actor. In this deeply personal work, for which Wajda wrote an original screenplay on his own for the first time, the director considers the phenomenon of Zbigniew Cybulski, portrays the Polish film milieu, and—more directly than ever before—speaks about himself. Wajda’s alter ego is played by Andrzej Łapicki, while the remaining actors infuse their roles with their own experiences and personality traits. As a result, Everything for Sale becomes an intimate yet boldly shot, expressive, and the most overtly modernist film of Wajda’s career—a cinematic response to the words Cybulski was said to have uttered shortly before his death: “Tell him he’ll miss me yet.”
Wszystko na sprzedaż to autotematyczna opowieść o utracie przyjaciela i wielkiego aktora. W tym bardzo osobistym filmie, do którego Wajda po raz pierwszy samodzielnie napisał oryginalny scenariusz, reżyser snuje refleksję nad fenomenem Zbigniewa Cybulskiego, portretuje rodzime środowisko filmowe oraz – jedyny raz w tak bezpośredni sposób – mówi o samym sobie. W alter ego Wajdy wcielił się Andrzej Łapicki, a pozostali aktorzy nasycają swoje postaci własnymi doświadczeniami i cechami charakterów. Dzięki temu Wszystko na sprzedaż staje się intymną, ale zarazem brawurowo nakręconą, ekspresyjną i najbardziej modernistyczną w karierze Wajdy odpowiedzią na słowa, które o reżyserze miał wygłosić niedługo przed śmiercią Cybulski: „powiedzcie mu, że jeszcze za mną zatęskni”.
[ENG]
During the film production, the actor playing the leading role suddenly leaves the set and never returns. The director (Andrzej Łapicki) tries to keep the project alive, driving through Warsaw and its surroundings and meeting, one after another, the actor’s wife (Beata Tyszkiewicz), his former partner (Elżbieta Czyżewska), and a close friend (Daniel Olbrychski), attempting both to understand the reasons for the disappearance and to find a way to complete the film. Increasingly lost and helpless, he feels ever more alienated from the cliques, social rivalries, and pervasive lies of the film community. By dawn, news reaches the characters of the actor’s tragic death—but the film must go on.
Everything for Sale is a self-reflective story about the loss of a friend and a great actor. In this deeply personal work, for which Wajda wrote an original screenplay on his own for the first time, the director considers the phenomenon of Zbigniew Cybulski, portrays the Polish film milieu, and—more directly than ever before—speaks about himself. Wajda’s alter ego is played by Andrzej Łapicki, while the remaining actors infuse their roles with their own experiences and personality traits. As a result, Everything for Sale becomes an intimate yet boldly shot, expressive, and the most overtly modernist film of Wajda’s career—a cinematic response to the words Cybulski was said to have uttered shortly before his death: “Tell him he’ll miss me yet.”
ZIEMIA OBIECANA | WAJDA: RE-WIZJE
Brawurowo zrealizowana adaptacja niemal zapomnianej powieści Władysława Reymonta, przedstawiająca na tle gwałtownie rozwijającej się pod koniec XIX wieku Łodzi losy trzech przyjaciół: Niemca Maksa, Żyda Moryca i Polaka Karola. Bohaterowie decydują się założyć w mieście własną fabrykę włókienniczą, co nie jest w smak żydowskiej, niemieckiej i rosyjskiej konkurencji. Po drodze Karol Borowiecki uwodzi Lucy Zuckerową, ponętną żonę starego fabrykanta, wykorzystując romans do zdobycia kapitału, a Moryc Welt prowadzi ryzykowne spekulacje finansowe i handlowe w środowisku żydowskim, balansując na granicy bankructwa i oszustwa. Równolegle Maks Baum negocjuje z niemieckimi przemysłowcami, próbując uratować podupadający rodzinny interes, a wielcy finansiści, Bucholz, Grünspan i Müller, próbują pozyskać młodych i ambitnych do swych interesów. Ostatecznie Borowiecki dla realizacji swych planów decyduje się sprzedać rodzinny majątek, przeprowadzić narzeczoną Ankę do Łodzi i oddać wzniosłe wartości wilczym regułom kapitalizmu.
Ten olśniewający plastycznie, narracyjnie i aktorsko film wygrywa we wszystkich rankingach na najlepszy film w historii polskiej kinematografii. Siła reżyserii Andrzeja Wajdy, zdolność do pomieszczenia w jednym filmie tak wielu wątków i ogromne bogactwo inscenizacyjne zasłużyły na najwyższe laury. Sama sekwencja w teatrze jest dziś postrzegana jako jedno z największych osiągnięć filmowej narracji, w ramach której reżyser, na niewielkiej przestrzeni, zdołał połączyć kilkadziesiąt postaci i wątków. Wśród nagród brakło tylko Oscara, bo choć film był faworytem, to na skutek nieuprawnionych oskarżeń o antysemityzm przegrał walkę o tę statuetkę.
[ENG]
A brilliant adaptation of a now largely forgotten novel by Władysław Reymont, the film traces the intertwined fates of three friends against the backdrop of the rapidly industrializing city of Łódź at the end of the nineteenth century: the German Maks, the Jew Moryc, and the Pole Karol. Determined to establish their own textile factory, they soon find themselves at odds with powerful Jewish, German, and Russian competitors who dominate the local market. Along the way, Karol Borowiecki seduces Lucy Zucker, the alluring wife of an aging industrialist, using the affair to secure capital, while Moryc Welt engages in risky financial and commercial schemes within the Jewish business milieu, constantly teetering on the edge of bankruptcy and fraud. At the same time, Maks Baum negotiates with German manufacturers in an attempt to save his family’s declining enterprise, as influential financiers such as Bucholz, Grünspan, and Müller seek to draw the ambitious young men into their own ruthless ventures. In pursuit of his plans, Borowiecki ultimately chooses to sell his family estate, bring his fiancée Anka to Łódź, and subject lofty ideals to the harsh, predatory rules of capitalism.
Visually dazzling, narratively expansive, and driven by extraordinary performances, the film consistently tops rankings of the greatest works in the history of Polish cinema. Andrzej Wajda’s mis-en-scène, his ability to weave together a multitude of storylines, and the sheer richness of the film’s staging earned it the highest acclaim. The famous theatre sequence alone is now regarded as one of the crowning achievements of cinematic storytelling, compressing dozens of characters and narrative threads into a single, tightly choreographed space. The only major prize missing from its long list of honours was the Academy Award, which the film narrowly lost despite being a frontrunner, amid unfair accusations of antisemitism.
Ten olśniewający plastycznie, narracyjnie i aktorsko film wygrywa we wszystkich rankingach na najlepszy film w historii polskiej kinematografii. Siła reżyserii Andrzeja Wajdy, zdolność do pomieszczenia w jednym filmie tak wielu wątków i ogromne bogactwo inscenizacyjne zasłużyły na najwyższe laury. Sama sekwencja w teatrze jest dziś postrzegana jako jedno z największych osiągnięć filmowej narracji, w ramach której reżyser, na niewielkiej przestrzeni, zdołał połączyć kilkadziesiąt postaci i wątków. Wśród nagród brakło tylko Oscara, bo choć film był faworytem, to na skutek nieuprawnionych oskarżeń o antysemityzm przegrał walkę o tę statuetkę.
[ENG]
A brilliant adaptation of a now largely forgotten novel by Władysław Reymont, the film traces the intertwined fates of three friends against the backdrop of the rapidly industrializing city of Łódź at the end of the nineteenth century: the German Maks, the Jew Moryc, and the Pole Karol. Determined to establish their own textile factory, they soon find themselves at odds with powerful Jewish, German, and Russian competitors who dominate the local market. Along the way, Karol Borowiecki seduces Lucy Zucker, the alluring wife of an aging industrialist, using the affair to secure capital, while Moryc Welt engages in risky financial and commercial schemes within the Jewish business milieu, constantly teetering on the edge of bankruptcy and fraud. At the same time, Maks Baum negotiates with German manufacturers in an attempt to save his family’s declining enterprise, as influential financiers such as Bucholz, Grünspan, and Müller seek to draw the ambitious young men into their own ruthless ventures. In pursuit of his plans, Borowiecki ultimately chooses to sell his family estate, bring his fiancée Anka to Łódź, and subject lofty ideals to the harsh, predatory rules of capitalism.
Visually dazzling, narratively expansive, and driven by extraordinary performances, the film consistently tops rankings of the greatest works in the history of Polish cinema. Andrzej Wajda’s mis-en-scène, his ability to weave together a multitude of storylines, and the sheer richness of the film’s staging earned it the highest acclaim. The famous theatre sequence alone is now regarded as one of the crowning achievements of cinematic storytelling, compressing dozens of characters and narrative threads into a single, tightly choreographed space. The only major prize missing from its long list of honours was the Academy Award, which the film narrowly lost despite being a frontrunner, amid unfair accusations of antisemitism.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.