BEAVIS I BUTT-HEAD + Q&A z Gregiem Grabianskim | ANIMATOR 2026
Beavis and Butt-Head – Bathroom Break, Stany Zjednoczone / United States 2011, 10’
Beavis i Butt-Head postanawiają poświęcać w pracy jak najwięcej czasu na przerwy toaletowe.
Beavis and Butt-head decide to devote as much of their time at work as possible to bathroom breaks.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head – Refuse Service, Stany Zjednoczone / United States 2022, 11’
Chłopaki odkrywają, że mają prawo odmówić obsługi klientom w Burger World.
The boys discover they have the right to refuse service to customers at Burger World.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head– The Day Butt-head Went Too Far, Stany Zjednoczone / United States 2023, 11’
Beavis dochodzi do wniosku, że ma już dość, i wynajmuje płatnego zabójcę, by zlikwidował Butt-Heada.
Beavis decides he has finally had enough and hires a hit-man to kill Butt-Head.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head – Life Savers, Stany Zjednoczone / United States 2025, 11’
Pan Van Driessen zostaje poważnie ranny w lesie. Tylko Beavis i Butt-Head mogą go uratować.
Mr. Van Driessen is badly injured in the woods - only Beavis and Butt-Head can rescue him.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head – Heart Attack, Stany Zjednoczone / United States 2025, 11’
Butt-Head w średnim wieku dostaje zawału serca i tylko Beavis może go uratować.
Middle-aged Butt-Head suffers a heart attack and it's up to Beavis to save him.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head – Ear, Stany Zjednoczone / United States 2025, 11’
Butt-Head odstrzeliwuje Beavisowi ucho i próbuje przymocować je z powrotem.
Butt-Head blows off Beavis's ear and tries to reattach it.
[PL]
Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Gregiem Grabianskim.
Greg Grabiański – scenarzysta, producent i twórca programów telewizyjnych. Jego najbardziej znanym projektem jest kultowy serial MTV „Beavis & Butthead”. Pracował przy wszystkich odcinkach, od 1996 roku po sezon 2025. Współtworzył także scenariusze do filmów „Straszny film” i „Straszny film 2”. Stworzył programy dla dzieci, które były rozwijane m.in. w Disney EMEA i BBC Studios w Wielkiej Brytanii, a swoje autorskie projekty sprzedał Warner Bros. i MGM. Współtworzył animowane seriale, takie jak „Skunk Fu”, „The Loud House”, „Pickle & Peanut”, „Angry Birds” i „Agent 203” oraz internetowe serie dla dorosłych, m.in. „Executioner”, „Goodbye Kitty”.
[ENG]
The screening will be accompanied by a meeting with Greg Grabianski.
Greg Grabiański – screenwriter, producer, and television creator. His best-known project is the cult MTV series “Beavis & Butt-Head.” He worked on all episodes from 1996 through the 2025 season. He also co-wrote the screenplays for “Scary Movie” and “Scary Movie 2.” He created children’s programs developed at Disney EMEA and BBC Studios, and sold original projects to Warner Bros. and MGM. He co-created animated series such as “Skunk Fu,” “The Loud House,” “Pickle & Peanut,” “Angry Birds,” and “Agent 203,” as well as adult web series including “Executioner” and “Goodbye Kitty.”
Beavis i Butt-Head postanawiają poświęcać w pracy jak najwięcej czasu na przerwy toaletowe.
Beavis and Butt-head decide to devote as much of their time at work as possible to bathroom breaks.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head – Refuse Service, Stany Zjednoczone / United States 2022, 11’
Chłopaki odkrywają, że mają prawo odmówić obsługi klientom w Burger World.
The boys discover they have the right to refuse service to customers at Burger World.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head– The Day Butt-head Went Too Far, Stany Zjednoczone / United States 2023, 11’
Beavis dochodzi do wniosku, że ma już dość, i wynajmuje płatnego zabójcę, by zlikwidował Butt-Heada.
Beavis decides he has finally had enough and hires a hit-man to kill Butt-Head.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head – Life Savers, Stany Zjednoczone / United States 2025, 11’
Pan Van Driessen zostaje poważnie ranny w lesie. Tylko Beavis i Butt-Head mogą go uratować.
Mr. Van Driessen is badly injured in the woods - only Beavis and Butt-Head can rescue him.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head – Heart Attack, Stany Zjednoczone / United States 2025, 11’
Butt-Head w średnim wieku dostaje zawału serca i tylko Beavis może go uratować.
Middle-aged Butt-Head suffers a heart attack and it's up to Beavis to save him.
Mike Judge's Beavis and Butt-Head – Ear, Stany Zjednoczone / United States 2025, 11’
Butt-Head odstrzeliwuje Beavisowi ucho i próbuje przymocować je z powrotem.
Butt-Head blows off Beavis's ear and tries to reattach it.
[PL]
Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Gregiem Grabianskim.
Greg Grabiański – scenarzysta, producent i twórca programów telewizyjnych. Jego najbardziej znanym projektem jest kultowy serial MTV „Beavis & Butthead”. Pracował przy wszystkich odcinkach, od 1996 roku po sezon 2025. Współtworzył także scenariusze do filmów „Straszny film” i „Straszny film 2”. Stworzył programy dla dzieci, które były rozwijane m.in. w Disney EMEA i BBC Studios w Wielkiej Brytanii, a swoje autorskie projekty sprzedał Warner Bros. i MGM. Współtworzył animowane seriale, takie jak „Skunk Fu”, „The Loud House”, „Pickle & Peanut”, „Angry Birds” i „Agent 203” oraz internetowe serie dla dorosłych, m.in. „Executioner”, „Goodbye Kitty”.
[ENG]
The screening will be accompanied by a meeting with Greg Grabianski.
Greg Grabiański – screenwriter, producer, and television creator. His best-known project is the cult MTV series “Beavis & Butt-Head.” He worked on all episodes from 1996 through the 2025 season. He also co-wrote the screenplays for “Scary Movie” and “Scary Movie 2.” He created children’s programs developed at Disney EMEA and BBC Studios, and sold original projects to Warner Bros. and MGM. He co-created animated series such as “Skunk Fu,” “The Loud House,” “Pickle & Peanut,” “Angry Birds,” and “Agent 203,” as well as adult web series including “Executioner” and “Goodbye Kitty.”
BEZ ZNIECZULENIA | WAJDA: RE-WIZJE
Przygnębiający obraz polskiej rzeczywistości politycznej i społecznej drugiej połowy lat 70., a zarazem krytyczna diagnoza postaw w czasie nieufności i opresji ze strony systemu. Z kolejnej dziennikarskiej wyprawy do Polski wraca popularny reporter – wzorowany na postaci Ryszarda Kapuścińskiego. Z zaskoczeniem przyjmuje, że staje się – bez żadnego wyjaśnienia – obiektem zorganizowanej nagonki. W pracy zostaje zaszczuty przez młodszego kolegę, w środowisku oskarżany jest o koniunkturalizm i oportunizm, w domu żona składa pozew o rozwód. Dotychczas człowiek sukcesu, nagle opuszczony przez wszystkich, postawiony jest w sytuacji Kafkowskiej, tracąc wiarę w jakiekolwiek wartości, a nawet sens życia.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
BRZEZINA | WAJDA: RE-WIZJE
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
[ENG]
Suffering from tuberculosis, Staś arrives at the home of his older brother, and their reunion is marked by the presence of death. Though dying, Staś longs to savour every moment of his final days, embracing life with intensity and sensual joy. His brother Bolesław, physically healthy, sinks ever deeper into mourning after the loss of his wife. Staś begins an affair with a village girl, plays lively melodies on the piano, and tries to live each hour to the fullest, while Bolesław descends into depression, mistreats his daughter, rejects all signs of happiness, and not only seeks suffering for himself but demands it of others.
In this sensually beautiful adaptation of a short story by Jarosław Iwaszkiewicz, the bonds between Eros and Thanatos define the meaning of human existence. Life and death, sexuality and corporeal stillness are brought together in perfect balance. Wajda created one of his most visually striking films, drawing on landscape painting and turn-of-the-century symbolism, and offering a masterful cinematic interpretation of Jacek Malczewski’s painting Death in one unforgettable scene. Made initially for television, the film did not enjoy wide distribution at first, but when it reached Western audiences a decade later, it was embraced as one of the greatest masterpieces of the director’s career.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
[ENG]
Suffering from tuberculosis, Staś arrives at the home of his older brother, and their reunion is marked by the presence of death. Though dying, Staś longs to savour every moment of his final days, embracing life with intensity and sensual joy. His brother Bolesław, physically healthy, sinks ever deeper into mourning after the loss of his wife. Staś begins an affair with a village girl, plays lively melodies on the piano, and tries to live each hour to the fullest, while Bolesław descends into depression, mistreats his daughter, rejects all signs of happiness, and not only seeks suffering for himself but demands it of others.
In this sensually beautiful adaptation of a short story by Jarosław Iwaszkiewicz, the bonds between Eros and Thanatos define the meaning of human existence. Life and death, sexuality and corporeal stillness are brought together in perfect balance. Wajda created one of his most visually striking films, drawing on landscape painting and turn-of-the-century symbolism, and offering a masterful cinematic interpretation of Jacek Malczewski’s painting Death in one unforgettable scene. Made initially for television, the film did not enjoy wide distribution at first, but when it reached Western audiences a decade later, it was embraced as one of the greatest masterpieces of the director’s career.
CHAINSAW MAN - THE MOVIE: REZE ARC + Q&A z Ayą Suzuki | ANIMATOR 2026
[PL]
Denji pracował dla yakuzy jako łowca demonów, próbując spłacić odziedziczony po rodzicach dług. Gangsterzy dopuścili się jednak zdrady i zlecili jego zabójstwo. Tracący przytomność Denji zawarł układ z Pochitą, ukochanym pieskiem-demonem, który uratował mu życie. W ten sposób połączyli się ze sobą i tak powstał niepowstrzymany Chainsaw Man. Teraz, w samym środku brutalnej wojny między demonami, łowcami i tajemniczymi przeciwnikami, pojawia się tajemnicza Reze. Denjiego czeka najgroźniejsza dotąd bitwa – wywołana przez miłość w świecie, w którym, by przetrwać, dozwolone jest wszystko.
Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Ayą Suzuki.
Aya Suzuki – japońska artystka, mieszkająca w Londynie, która w swoim doświadczeniu łączy japońską animację z międzynarodową produkcją filmową. W Japonii pracowała m.in. przy „Ponyo” w reżyserii Hayao Miyazakiego oraz „The Dreaming Machine” – ostatnim, niedokończonym projekcie Satoshiego Kona. W Hollywood współpracowała z Netflix, Disney i Warner Bros, dołączyła m.in. do zespołu animatorów „Wyspy psów” Wesa Andersona i aktorskiej wersji „Aladyna” Guya Ritchiego. W ostatnich latach współpracuje ze studiem MAPPA przy głośnych produkcjach, w tym „Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc” oraz „Jujutsu Kaisen Season 3”.
[ENG]
Denji worked for the yakuza as a demon hunter, trying to pay off a debt inherited from his parents. However, the gangsters betrayed him and ordered his execution. As he was losing consciousness, Denji made a pact with Pochita, his beloved demon dog, who saved his life. In doing so, they merged, giving rise to the unstoppable Chainsaw Man. Now, in the midst of a brutal war between demons, hunters, and mysterious enemies, mysterious Reze appears. Denji is about to face his most dangerous battle yet - one driven by love in a world where anything is allowed if it means survival.
The screening will be accompanied by a meeting with Aya Suzuki.
Aya Suzuki – a Japanese artist based in London, combining Japanese animation with international film production. In Japan, she worked on “Ponyo” directed by Hayao Miyazaki and “The Dreaming Machine,” the final unfinished project of Satoshi Kon. In Hollywood, she collaborated with Netflix, Disney and Warner Bros., joining the animation team of “Isle of Dogs” by Wes Anderson and the live-action “Aladdin” by Guy Ritchie. In recent years, she has been working with the MAPPA studio on major productions, including “Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc” and “Jujutsu Kaisen Season 3.”
Denji pracował dla yakuzy jako łowca demonów, próbując spłacić odziedziczony po rodzicach dług. Gangsterzy dopuścili się jednak zdrady i zlecili jego zabójstwo. Tracący przytomność Denji zawarł układ z Pochitą, ukochanym pieskiem-demonem, który uratował mu życie. W ten sposób połączyli się ze sobą i tak powstał niepowstrzymany Chainsaw Man. Teraz, w samym środku brutalnej wojny między demonami, łowcami i tajemniczymi przeciwnikami, pojawia się tajemnicza Reze. Denjiego czeka najgroźniejsza dotąd bitwa – wywołana przez miłość w świecie, w którym, by przetrwać, dozwolone jest wszystko.
Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Ayą Suzuki.
Aya Suzuki – japońska artystka, mieszkająca w Londynie, która w swoim doświadczeniu łączy japońską animację z międzynarodową produkcją filmową. W Japonii pracowała m.in. przy „Ponyo” w reżyserii Hayao Miyazakiego oraz „The Dreaming Machine” – ostatnim, niedokończonym projekcie Satoshiego Kona. W Hollywood współpracowała z Netflix, Disney i Warner Bros, dołączyła m.in. do zespołu animatorów „Wyspy psów” Wesa Andersona i aktorskiej wersji „Aladyna” Guya Ritchiego. W ostatnich latach współpracuje ze studiem MAPPA przy głośnych produkcjach, w tym „Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc” oraz „Jujutsu Kaisen Season 3”.
[ENG]
Denji worked for the yakuza as a demon hunter, trying to pay off a debt inherited from his parents. However, the gangsters betrayed him and ordered his execution. As he was losing consciousness, Denji made a pact with Pochita, his beloved demon dog, who saved his life. In doing so, they merged, giving rise to the unstoppable Chainsaw Man. Now, in the midst of a brutal war between demons, hunters, and mysterious enemies, mysterious Reze appears. Denji is about to face his most dangerous battle yet - one driven by love in a world where anything is allowed if it means survival.
The screening will be accompanied by a meeting with Aya Suzuki.
Aya Suzuki – a Japanese artist based in London, combining Japanese animation with international film production. In Japan, she worked on “Ponyo” directed by Hayao Miyazaki and “The Dreaming Machine,” the final unfinished project of Satoshi Kon. In Hollywood, she collaborated with Netflix, Disney and Warner Bros., joining the animation team of “Isle of Dogs” by Wes Anderson and the live-action “Aladdin” by Guy Ritchie. In recent years, she has been working with the MAPPA studio on major productions, including “Chainsaw Man – The Movie: Reze Arc” and “Jujutsu Kaisen Season 3.”
CHŁOPIEC NA KRAŃCACH ŚWIATA | DZIECIAKI, DO KINA!
Omul, jedenastoletni chłopiec mieszkający w nadmorskiej wiosce, potrafi rozmawiać ze zwierzętami, lecz nie umie porozumieć się z własnym bratem. Gdy mityczna morska istota Sadumea wykrada duszę jego młodszej siostry, bracia muszą wyruszyć na niebezpieczną wyprawę na kraniec świata. W towarzystwie psa Teli przemierzają lodowe pustkowia i Archipelag Ognia, mierząc się nie tylko z magią i potworami, ale przede wszystkim z własnymi emocjami.Chłopiec na krańcach świata to zapierająca dech w piersiach animacja o sile empatii i odwadze, która rodzi się z miłości do najbliższych. Za reżyserię filmu odpowiada duet: Grzegorz Wacławek i Marta Szymańska, którzy połączyli epicki rozmach baśniowej wyprawy z kameralną historią o relacjach rodzinnych, dorastaniu i odpowiedzialności.
CHOJRAK, TCHÓRZLIWY PIES + Q&A z Johnem R. Dilworthem | ANIMATOR 2026
Demon in the Mattress, reż./dir. John R. Dilworth, USA 1999, 11’
Muriel potrzebuje nowego materaca. Ten, który zamawia, ma dodatek: demona, który przejmuje kontrolę nad jej ciałem. Chojrak musi znaleźć sposób, by pozbyć się zarówno demona, jak i nowego materaca.
Muriel needs a new mattress. The one she orders comes with a bonus: a demon, which takes over her body. Courage must find a way to get rid of the demon and the new mattress.
Freaky Fred, reż./dir. John R. Dilworth, USA 1999, 11’
Fred, siostrzeniec Muriel, przyjeżdża z wizytą na farmę. Fred jest niezrównoważonym fryzjerem; on i Chojrak zostają zamknięci w łazience, ku wielkiemu przerażeniu Chojraka.
Muriel's nephew Fred comes for a visit at the farm. Fred is a deranged barber; he and Courage get locked in the bathroom, much to Courage's distress.
King Ramses’ Curse, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2000, 11’
Artefakt zostaje skradziony z muzeum, a Chojrak znajduje go przed domem. Eustachy odmawia jego zwrotu, wierząc, że może na nim zarobić fortunę.
An artifact is stolen from a museum and Courage discovers it outside the house. Eustace refuses to return it believing he can claim a fortune for it.
Courage in the Big Stinkin’ City, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2000, 11’
Muriel wygrywa konkurs i zostaje zaproszona, by zagrać na sitarze w Radio City Music Hall. Rodzina szybko wpada w tarapaty przez ogromnego karalucha, który bierze ich jako zakładników, dopóki Chojrak nie wykona dla niego zadania. Chojrak musi je zrealizować i uratować Muriel.
Muriel wins a contest and is invited to play her sitar at Radio City Music Hall. The family is immediately led astray by a giant cockroach, who takes them hostage until Courage runs an errand. Courage must get the job done and save Muriel.
Courage Meets the Mummy, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2001, 11’
Mumia powraca z zaświatów, by zemścić się na ludziach, którzy pochowali ją tysiące lat temu, osobach łudząco podobnych do Muriel i Eustachego. Postanawiają spróbować powrotu do poprzednich wcieleń, aby odkryć prawdę.
A mummy returns from the dead to seek revenge on the people who entombed him thousands of years ago, two people who bore an uncanny resemblance to Muriel and Eustace. They decide to try past life regression so the truth can be revealed.
The House of Discontent, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2001, 11’
W przeddzień pomarańczowego Księżyca Żniw, ceremonii, podczas której składa się plony w zamian za szczęście, Eustachy nie ma nic do ofiarowania. Dom zaczyna terroryzować rodzinę.
On the eve of the orange Harvest Moon, a ceremony where the crops are offered in exchange for luck, Eustace has nothing to give. The house terrorizes the family.
Perfect, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2002, 11’
Eustachy ma dość nieporadności Chojraka i postanawia znaleźć specjalistę, który uczyni go „lepszym”.
Eustace gets fed up with Courage's incompetence and looks for a professional to make Courage better.
[PL]
Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Johnem R. Dilworthem.
John R. Dilworth – reżyser i twórca animacji, mieszkający w Nowym Jorku. Autor nominowanego do Oscara „Kurczaka z kosmosu” oraz producent wykonawczy, reżyser i współscenarzysta wszystkich 104 odcinków serialu „Chojrak, tchórzliwy pies”, jednej z najbardziej znanych produkcji Cartoon Network. Założyciel Stretch Films, Inc., niezależnego studia projektowania i produkcji animacji. Jego prace były prezentowane m.in. na platformach Netflix, Showtime, HBO, FOX, MTV, Canal+ i Arte, a także w Metropolitan Museum of Art, Museum of Modern Art oraz Guggenheim Museum w Nowym Jorku. Zdobywca licznych nagród, w tym Annie.
[ENG]
The screening will be accompanied by a meeting with John R. Dilworth.
John R. Dilworth – director and animation creator based in New York. Creator of the Oscar-nominated “The Chicken from Outer Space” and executive producer, director, and co-writer of all 104 episodes of the series “Courage the Cowardly Dog,” one of the most iconic Cartoon Network productions. Founder of Stretch Films, Inc., an independent animation design and production studio. His work has been featured on platforms such as Netflix, HBO, FOX, MTV, Canal+ and Arte, as well as in the Metropolitan Museum of Art, the Museum of Modern Art, and the Guggenheim Museum in New York. Recipient of numerous awards, including the Annie.
Muriel potrzebuje nowego materaca. Ten, który zamawia, ma dodatek: demona, który przejmuje kontrolę nad jej ciałem. Chojrak musi znaleźć sposób, by pozbyć się zarówno demona, jak i nowego materaca.
Muriel needs a new mattress. The one she orders comes with a bonus: a demon, which takes over her body. Courage must find a way to get rid of the demon and the new mattress.
Freaky Fred, reż./dir. John R. Dilworth, USA 1999, 11’
Fred, siostrzeniec Muriel, przyjeżdża z wizytą na farmę. Fred jest niezrównoważonym fryzjerem; on i Chojrak zostają zamknięci w łazience, ku wielkiemu przerażeniu Chojraka.
Muriel's nephew Fred comes for a visit at the farm. Fred is a deranged barber; he and Courage get locked in the bathroom, much to Courage's distress.
King Ramses’ Curse, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2000, 11’
Artefakt zostaje skradziony z muzeum, a Chojrak znajduje go przed domem. Eustachy odmawia jego zwrotu, wierząc, że może na nim zarobić fortunę.
An artifact is stolen from a museum and Courage discovers it outside the house. Eustace refuses to return it believing he can claim a fortune for it.
Courage in the Big Stinkin’ City, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2000, 11’
Muriel wygrywa konkurs i zostaje zaproszona, by zagrać na sitarze w Radio City Music Hall. Rodzina szybko wpada w tarapaty przez ogromnego karalucha, który bierze ich jako zakładników, dopóki Chojrak nie wykona dla niego zadania. Chojrak musi je zrealizować i uratować Muriel.
Muriel wins a contest and is invited to play her sitar at Radio City Music Hall. The family is immediately led astray by a giant cockroach, who takes them hostage until Courage runs an errand. Courage must get the job done and save Muriel.
Courage Meets the Mummy, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2001, 11’
Mumia powraca z zaświatów, by zemścić się na ludziach, którzy pochowali ją tysiące lat temu, osobach łudząco podobnych do Muriel i Eustachego. Postanawiają spróbować powrotu do poprzednich wcieleń, aby odkryć prawdę.
A mummy returns from the dead to seek revenge on the people who entombed him thousands of years ago, two people who bore an uncanny resemblance to Muriel and Eustace. They decide to try past life regression so the truth can be revealed.
The House of Discontent, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2001, 11’
W przeddzień pomarańczowego Księżyca Żniw, ceremonii, podczas której składa się plony w zamian za szczęście, Eustachy nie ma nic do ofiarowania. Dom zaczyna terroryzować rodzinę.
On the eve of the orange Harvest Moon, a ceremony where the crops are offered in exchange for luck, Eustace has nothing to give. The house terrorizes the family.
Perfect, reż./dir. John R. Dilworth, USA 2002, 11’
Eustachy ma dość nieporadności Chojraka i postanawia znaleźć specjalistę, który uczyni go „lepszym”.
Eustace gets fed up with Courage's incompetence and looks for a professional to make Courage better.
[PL]
Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Johnem R. Dilworthem.
John R. Dilworth – reżyser i twórca animacji, mieszkający w Nowym Jorku. Autor nominowanego do Oscara „Kurczaka z kosmosu” oraz producent wykonawczy, reżyser i współscenarzysta wszystkich 104 odcinków serialu „Chojrak, tchórzliwy pies”, jednej z najbardziej znanych produkcji Cartoon Network. Założyciel Stretch Films, Inc., niezależnego studia projektowania i produkcji animacji. Jego prace były prezentowane m.in. na platformach Netflix, Showtime, HBO, FOX, MTV, Canal+ i Arte, a także w Metropolitan Museum of Art, Museum of Modern Art oraz Guggenheim Museum w Nowym Jorku. Zdobywca licznych nagród, w tym Annie.
[ENG]
The screening will be accompanied by a meeting with John R. Dilworth.
John R. Dilworth – director and animation creator based in New York. Creator of the Oscar-nominated “The Chicken from Outer Space” and executive producer, director, and co-writer of all 104 episodes of the series “Courage the Cowardly Dog,” one of the most iconic Cartoon Network productions. Founder of Stretch Films, Inc., an independent animation design and production studio. His work has been featured on platforms such as Netflix, HBO, FOX, MTV, Canal+ and Arte, as well as in the Metropolitan Museum of Art, the Museum of Modern Art, and the Guggenheim Museum in New York. Recipient of numerous awards, including the Annie.
CHRONOLOGIA WODY
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.
CZŁOWIEK Z MARMURU | WAJDA: RE-WIZJE
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
Ale to właśnie dzięki m.in. niemu powstało jedno z arcydzieł kina polskiego. W scenariuszu opartym na narracji Obywatela Kane’a Orsona Wellesa Wajda opowiedział o epoce stalinowskiej, o ofiarach i beneficjentach władzy, o wykorzystywaniu i niszczeniu jednostki, o budzeniu się świadomości przedstawicieli proletariatu. W głównej roli obsadził debiutującą na ekranie Krystynę Jandę, której towarzyszył początkujący Jerzy Radziwiłowicz. Opisał przeszłość przez pryzmat pokontestacyjnej, zbuntowanej nowoczesności, którą podkreślił energiczną kompozycją Andrzeja Korzyńskiego. Nie spodziewał się jednak, że tym filmem zainicjuje trylogię filmów o robotnikach. Podczas gdy Człowiek z marmuru był jednym z nielicznych obrazów stalinizmu zrealizowanych w dobie PRL-u, tak nagrodzony Złotą Palmą w Cannes sequel, Człowiek z żelaza, był dziełem zamówionym przez stoczniowców i stanowił symbol czasów Solidarności. Razem z Człowiekiem z nadziei stworzył trylogię o buncie proletariatu i mądrości rewolucjonistów, którzy wiedzieli, że najgorsze dla Polski są kłótnie i przelew krwi.
[ENG]
Agnieszka (a dazzling debut by Krystyna Janda), a young, sharp-tongued film director, decides to make a film about the Stalinist model worker Mateusz Birkut (Jerzy Radziwiłowicz). Her attention is drawn not only to a marble statue of the young man abandoned in museum storage, but also to an archival film showing his portrait being torn down from a wall. As Agnieszka traces the tangled fate of Birkut, she uncovers the private stories of people entangled in—and destroyed by—the communist system. Her investigation leads her to those closest to him: friends, co-workers, secret police officers, journalists, and his former wife. She enters a world of manipulation, false hopes, propaganda, and lies, where one can be celebrated as a hero of the people one day and condemned to censorship-driven oblivion the next. Totalitarianism emerges as a system in which fame and erasure are separated by a single political decision.
Aleksander Ścibor-Rylski wrote the screenplay in the early 1960s, and Wajda spent years unsuccessfully trying to bring the project to the screen, at one point hoping to cast Agnieszka Osiecka in the lead role. Only a change at the highest levels of power—when the more liberal Józef Tejchma, personally involved in the construction of Nowa Huta, became Minister of Culture—made the film’s production possible. The communist party apparatus reacted with unease: the film was released, but without any promotion, barred from the Cannes competition (where it nonetheless received the FIPRESCI Prize out of competition), and Tejchma soon paid for his decision with the loss of his position.
Yet thanks in part to this support, one of the masterpieces of Polish cinema came into being. Drawing on a Citizen Kane–inspired narrative structure, Wajda told a story about the Stalinist era, its victims and beneficiaries, the exploitation and destruction of the individual, and the awakening of class consciousness among workers. He cast the screen-debuting Krystyna Janda opposite the young Jerzy Radziwiłowicz, framing the past through the lens of post-1968 rebellious modernity and underscoring it with Andrzej Korzyński’s dynamic score. Wajda did not anticipate that the film would inaugurate a trilogy about the working class: while Man of Marble was one of the very few portrayals of Stalinism made during the People’s Republic of Poland, its sequel, Man of Iron—awarded the Palme d’Or at Cannes—became a symbol of the Solidarity era, and together with Man of Hope formed a triptych about proletarian revolt and the hard-won wisdom that internal conflict and bloodshed are the greatest dangers facing Poland.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
Ale to właśnie dzięki m.in. niemu powstało jedno z arcydzieł kina polskiego. W scenariuszu opartym na narracji Obywatela Kane’a Orsona Wellesa Wajda opowiedział o epoce stalinowskiej, o ofiarach i beneficjentach władzy, o wykorzystywaniu i niszczeniu jednostki, o budzeniu się świadomości przedstawicieli proletariatu. W głównej roli obsadził debiutującą na ekranie Krystynę Jandę, której towarzyszył początkujący Jerzy Radziwiłowicz. Opisał przeszłość przez pryzmat pokontestacyjnej, zbuntowanej nowoczesności, którą podkreślił energiczną kompozycją Andrzeja Korzyńskiego. Nie spodziewał się jednak, że tym filmem zainicjuje trylogię filmów o robotnikach. Podczas gdy Człowiek z marmuru był jednym z nielicznych obrazów stalinizmu zrealizowanych w dobie PRL-u, tak nagrodzony Złotą Palmą w Cannes sequel, Człowiek z żelaza, był dziełem zamówionym przez stoczniowców i stanowił symbol czasów Solidarności. Razem z Człowiekiem z nadziei stworzył trylogię o buncie proletariatu i mądrości rewolucjonistów, którzy wiedzieli, że najgorsze dla Polski są kłótnie i przelew krwi.
[ENG]
Agnieszka (a dazzling debut by Krystyna Janda), a young, sharp-tongued film director, decides to make a film about the Stalinist model worker Mateusz Birkut (Jerzy Radziwiłowicz). Her attention is drawn not only to a marble statue of the young man abandoned in museum storage, but also to an archival film showing his portrait being torn down from a wall. As Agnieszka traces the tangled fate of Birkut, she uncovers the private stories of people entangled in—and destroyed by—the communist system. Her investigation leads her to those closest to him: friends, co-workers, secret police officers, journalists, and his former wife. She enters a world of manipulation, false hopes, propaganda, and lies, where one can be celebrated as a hero of the people one day and condemned to censorship-driven oblivion the next. Totalitarianism emerges as a system in which fame and erasure are separated by a single political decision.
Aleksander Ścibor-Rylski wrote the screenplay in the early 1960s, and Wajda spent years unsuccessfully trying to bring the project to the screen, at one point hoping to cast Agnieszka Osiecka in the lead role. Only a change at the highest levels of power—when the more liberal Józef Tejchma, personally involved in the construction of Nowa Huta, became Minister of Culture—made the film’s production possible. The communist party apparatus reacted with unease: the film was released, but without any promotion, barred from the Cannes competition (where it nonetheless received the FIPRESCI Prize out of competition), and Tejchma soon paid for his decision with the loss of his position.
Yet thanks in part to this support, one of the masterpieces of Polish cinema came into being. Drawing on a Citizen Kane–inspired narrative structure, Wajda told a story about the Stalinist era, its victims and beneficiaries, the exploitation and destruction of the individual, and the awakening of class consciousness among workers. He cast the screen-debuting Krystyna Janda opposite the young Jerzy Radziwiłowicz, framing the past through the lens of post-1968 rebellious modernity and underscoring it with Andrzej Korzyński’s dynamic score. Wajda did not anticipate that the film would inaugurate a trilogy about the working class: while Man of Marble was one of the very few portrayals of Stalinism made during the People’s Republic of Poland, its sequel, Man of Iron—awarded the Palme d’Or at Cannes—became a symbol of the Solidarity era, and together with Man of Hope formed a triptych about proletarian revolt and the hard-won wisdom that internal conflict and bloodshed are the greatest dangers facing Poland.
DRAMA
Pozornie idealna para przechodzi kryzys, gdy na kilka dni przed ślubem na jaw wychodzą skrywane tajemnice.
ROBERT PATTINSON i ZENDAYA jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK?
Komedia romantyczna dla ludzi o bardzo mocnych …sercach.
Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, którzy wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać.
Cienka jest granica między miłością i nienawiścią. To banał… ale jakże prawdziwy.
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
ROBERT PATTINSON i ZENDAYA jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK?
Komedia romantyczna dla ludzi o bardzo mocnych …sercach.
Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, którzy wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać.
Cienka jest granica między miłością i nienawiścią. To banał… ale jakże prawdziwy.
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
DRUGIE ŻYCIE | SENIOR W MUZIE
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
DRZEWO MAGII | DZIECIAKI, DO KINA!
Współczesna rodzina przeprowadza się na wieś, gdzie dzieci odkrywają magiczne drzewo zamieszkane przez ekscentryczne istoty. Zostają przeniesione do fantastycznych krain, a przeżywane tam przygody pomagają im odbudować rodzinne więzi.
DZIECKO Z PYŁU
Sang był jednym z setek tysięcy dzieci spłodzonych przez amerykańskich żołnierzy podczas wojny w Wietnamie. Dziś, już jako dojrzały człowiek, chciałby poznać biologicznego ojca. Wyprawa do USA znaczy dla niego bardzo dużo, kiedy jednak spotyka swoją nową rodzinę, nic nie jest tym, czego się spodziewał. Podróż w poszukiwaniu własnej tożsamości i przynależności zamienia się w opowieść o doznanych krzywdach, nieprzepracowanych traumach i różnicach kulturowych. Krążąc między dwoma kontynentami, film pokazuje z bliska, jak to niezwykłe spotkanie po latach wpłynęło na obie strony i co przy okazji ujawniło.
ERUPCJA
Podczas pobytu w Polsce Bethany (Charli xcx) rezygnuje z romantycznego planu ułożonego przez swojego chłopaka i odnawia relację z dawną przyjaciółką, Nel (Lena Góra). Na tle pulsującej Warszawy między kobietami rodzi się pełna napięcia relacja.
„Erupcja” to intymna opowieść o spotkaniu, które zmienia wszystko, a jednocześnie filmowy list miłosny do Polski. Reżyser Pete Ohs portretuje Warszawę jako miasto twórczej energii i wolności. W roli Bethany występuje światowa gwiazda popu Charli xcx, która wnosi do filmu swoją charakterystyczną wrażliwość i ekranową charyzmę. Partneruje jej Lena Góra – jedna z najważniejszych aktorek młodego pokolenia, współtwórczyni projektu i emocjonalne serce „Erupcji”.
„Erupcja” to intymna opowieść o spotkaniu, które zmienia wszystko, a jednocześnie filmowy list miłosny do Polski. Reżyser Pete Ohs portretuje Warszawę jako miasto twórczej energii i wolności. W roli Bethany występuje światowa gwiazda popu Charli xcx, która wnosi do filmu swoją charakterystyczną wrażliwość i ekranową charyzmę. Partneruje jej Lena Góra – jedna z najważniejszych aktorek młodego pokolenia, współtwórczyni projektu i emocjonalne serce „Erupcji”.
FAŁSZERZ STULECIA | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL i ENG.
Prawdziwa historia Polaka, który oszukał system i stworzył przekręt doskonały. Bojarski przyjeżdża do Francji, by zacząć od zera. Zdany sam na siebie, zaczyna podrabiać pieniądze, a jego banknoty są tak doskonałe, że szybko zyskuje miano „Cézanne’a wśród fałszerzy”. Gdy miliony trafiają do obiegu i rusza śledztwo, pytanie brzmi nie czy, lecz jak długo geniusz może pozostać niewidzialny.
Prawdziwa historia Polaka, który oszukał system i stworzył przekręt doskonały. Bojarski przyjeżdża do Francji, by zacząć od zera. Zdany sam na siebie, zaczyna podrabiać pieniądze, a jego banknoty są tak doskonałe, że szybko zyskuje miano „Cézanne’a wśród fałszerzy”. Gdy miliony trafiają do obiegu i rusza śledztwo, pytanie brzmi nie czy, lecz jak długo geniusz może pozostać niewidzialny.
GALA ROZDANIA NAGRÓD | ANIMATOR 2026
[PL]
Gościem specjalnym Gali Rozdania Nagród 19. MFFA Animator będzie tegoroczny laureat Oscara Maciek Szczerbowski. Wydarzenie uświetni pokaz docenionej przez Amerykańską Akademię Filmową animacji „Dziewczyna, która płakała perłami” z muzyką na żywo. Kompozycje autorstwa Patricka Watsona wykona powołana specjalnie na tę szczególną okazję Orkiestra Animatora, w składzie: Weronika Janik-Kurek, Agnieszka Woronin, Anna Machowska-Czachor, Korneliusz Wojtkowiak (skrzypce), Kinga Tarnowska, Karolina Urbaniak (altówki), Anna Szmatoła, Marcin Baranowski (wiolonczele), Damian Sobkowiak (kontrabas), Jakub Czerski (pianino), Piotr Pawlus (gitara), Zuzanna Czachor (flet), Małgorzata Marciniak (perkusjonalia), Arkadiusz Kowalski (klarnet).
Opiekunką artystyczną projektu jest Kinga Tarnawska, za przygotowanie aranżacji na potrzeby występu muzycznego odpowiedzialny jest Jakub Czerski.
Kinga Tarnowska – altowiolistka Teatru Muzycznego w Poznaniu, aktywnie koncertująca na terenie całej Polski. Związana również z Teatrem Nowym im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu. Pełni funkcję inspektora Good Taste Orchestra oraz Orkiestry Świętego Marcina. Założycielka i altowiolistka Kwartetu Smyczkowego Sonore. Występuje u boku takich artystów jak Edyta Bartosiewicz, Kuba Badach, Grzegorz Turnau, Krzysztof Herdzin, Łukasz Kuropaczewski czy Bartłomiej Nizioł.
Jakub Czerski - pianista, kompozytor, dyrygent. Prowadzi aktywną działalność koncertową jako solista, kameralista oraz występując z orkiestrami – gościł na wielu scenach europejskich, a także w Stanach Zjednoczonych, gdzie występował m.in. w Carnegie Hall. Dokonał polskiej premiery oraz prapremiery wielu utworów, w tym własnych kompozycji – m.in. Koncert fortepianowy „Żywioły Turnera”, Wariacje na tematy Williamsa na fortepian i orkiestrę. Jest twórcą multimedialnego widowiska choreograficznego Musica Posthumana, do którego również pisał muzykę. W latach 2022-2023 dyrygent-rezydent Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu. Obecnie wykładowca w Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu, pianista i dyrygent Teatru Muzycznego w Poznaniu, gdzie prowadzi takie spektakle jak: Avenue Q, Cabaret, Deszczowa Piosenka, Drogi Evanie Hansenie, Kombinat, Skrzypek na Dachu, Rewolta. Stale współpracuje również z Teatrem Polskim w Poznaniu, gdzie występuje w licznych spektaklach.
[ENG]
The special guest at the 19th MFFA Animator Awards Ceremony will be this year’s Oscar winner, Maciek Szczerbowski. The event will feature a screening of the Academy Award-winning animated film “The Girl Who Cried Pearls”, accompanied by a live musical performance. The compositions by Patrick Watson will be performed by the Animator Orchestra, assembled especially for this special occasion, comprising: Weronika Janik-Kurek, Agnieszka Woronin, Anna Machowska-Czachor, Korneliusz Wojtkowiak (violins), Kinga Tarnowska, Karolina Urbaniak (violas), Anna Szmatoła, Marcin Baranowski (cellos), Damian Sobkowiak (double bass), Jakub Czerski (piano), Piotr Pawlus (guitar), Zuzanna Czachor (flute), Małgorzata Marciniak (percussion), Arkadiusz Kowalski (clarinet).
Kinga Tarnawska is the artistic director of the project, whilst Jakub Czerski is responsible for preparing the arrangements for the musical performance.
Kinga Tarnowska – a violist with the Musical Theatre in Poznań, who performs extensively throughout Poland. She is also associated with the Tadeusz Łomnicki New Theatre in Poznań. She serves as the artistic director of the Good Taste Orchestra and the St Martin’s Orchestra. She is the founder and violist of the Sonore String Quartet. She performs alongside artists such as Edyta Bartosiewicz, Kuba Badach, Grzegorz Turnau, Krzysztof Herdzin, Łukasz Kuropaczewski and Bartłomiej Nizioł.
Jakub Czerski – pianist, composer, conductor. He maintains an active concert career as a soloist, chamber musician and performer with orchestras – he has appeared on many European stages, as well as in the United States, where he has performed at venues including Carnegie Hall. He has given the Polish premieres and world premieres of many works, including his own compositions – such as the piano concerto “Turner’s Elements” and Variations on Themes by Williams for piano and orchestra. He is the creator of the multimedia choreographic spectacle Musica Posthumana, for which he also wrote the music. In 2022–2023, he was resident conductor at the Stanisław Moniuszko Grand Theatre in Poznań. He is currently a lecturer at the Ignacy Jan Paderewski Academy of Music in Poznań, a pianist and conductor at the Musical Theatre in Poznań, where he directs productions such as: Avenue Q, Cabaret, Singin’ in the Rain, Dear Evan Hansen, Kombinat, Fiddler on the Roof, and Revolt. He also works regularly with the Polish Theatre in Poznań, where he appears in numerous productions.
Gościem specjalnym Gali Rozdania Nagród 19. MFFA Animator będzie tegoroczny laureat Oscara Maciek Szczerbowski. Wydarzenie uświetni pokaz docenionej przez Amerykańską Akademię Filmową animacji „Dziewczyna, która płakała perłami” z muzyką na żywo. Kompozycje autorstwa Patricka Watsona wykona powołana specjalnie na tę szczególną okazję Orkiestra Animatora, w składzie: Weronika Janik-Kurek, Agnieszka Woronin, Anna Machowska-Czachor, Korneliusz Wojtkowiak (skrzypce), Kinga Tarnowska, Karolina Urbaniak (altówki), Anna Szmatoła, Marcin Baranowski (wiolonczele), Damian Sobkowiak (kontrabas), Jakub Czerski (pianino), Piotr Pawlus (gitara), Zuzanna Czachor (flet), Małgorzata Marciniak (perkusjonalia), Arkadiusz Kowalski (klarnet).
Opiekunką artystyczną projektu jest Kinga Tarnawska, za przygotowanie aranżacji na potrzeby występu muzycznego odpowiedzialny jest Jakub Czerski.
Kinga Tarnowska – altowiolistka Teatru Muzycznego w Poznaniu, aktywnie koncertująca na terenie całej Polski. Związana również z Teatrem Nowym im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu. Pełni funkcję inspektora Good Taste Orchestra oraz Orkiestry Świętego Marcina. Założycielka i altowiolistka Kwartetu Smyczkowego Sonore. Występuje u boku takich artystów jak Edyta Bartosiewicz, Kuba Badach, Grzegorz Turnau, Krzysztof Herdzin, Łukasz Kuropaczewski czy Bartłomiej Nizioł.
Jakub Czerski - pianista, kompozytor, dyrygent. Prowadzi aktywną działalność koncertową jako solista, kameralista oraz występując z orkiestrami – gościł na wielu scenach europejskich, a także w Stanach Zjednoczonych, gdzie występował m.in. w Carnegie Hall. Dokonał polskiej premiery oraz prapremiery wielu utworów, w tym własnych kompozycji – m.in. Koncert fortepianowy „Żywioły Turnera”, Wariacje na tematy Williamsa na fortepian i orkiestrę. Jest twórcą multimedialnego widowiska choreograficznego Musica Posthumana, do którego również pisał muzykę. W latach 2022-2023 dyrygent-rezydent Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu. Obecnie wykładowca w Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu, pianista i dyrygent Teatru Muzycznego w Poznaniu, gdzie prowadzi takie spektakle jak: Avenue Q, Cabaret, Deszczowa Piosenka, Drogi Evanie Hansenie, Kombinat, Skrzypek na Dachu, Rewolta. Stale współpracuje również z Teatrem Polskim w Poznaniu, gdzie występuje w licznych spektaklach.
[ENG]
The special guest at the 19th MFFA Animator Awards Ceremony will be this year’s Oscar winner, Maciek Szczerbowski. The event will feature a screening of the Academy Award-winning animated film “The Girl Who Cried Pearls”, accompanied by a live musical performance. The compositions by Patrick Watson will be performed by the Animator Orchestra, assembled especially for this special occasion, comprising: Weronika Janik-Kurek, Agnieszka Woronin, Anna Machowska-Czachor, Korneliusz Wojtkowiak (violins), Kinga Tarnowska, Karolina Urbaniak (violas), Anna Szmatoła, Marcin Baranowski (cellos), Damian Sobkowiak (double bass), Jakub Czerski (piano), Piotr Pawlus (guitar), Zuzanna Czachor (flute), Małgorzata Marciniak (percussion), Arkadiusz Kowalski (clarinet).
Kinga Tarnawska is the artistic director of the project, whilst Jakub Czerski is responsible for preparing the arrangements for the musical performance.
Kinga Tarnowska – a violist with the Musical Theatre in Poznań, who performs extensively throughout Poland. She is also associated with the Tadeusz Łomnicki New Theatre in Poznań. She serves as the artistic director of the Good Taste Orchestra and the St Martin’s Orchestra. She is the founder and violist of the Sonore String Quartet. She performs alongside artists such as Edyta Bartosiewicz, Kuba Badach, Grzegorz Turnau, Krzysztof Herdzin, Łukasz Kuropaczewski and Bartłomiej Nizioł.
Jakub Czerski – pianist, composer, conductor. He maintains an active concert career as a soloist, chamber musician and performer with orchestras – he has appeared on many European stages, as well as in the United States, where he has performed at venues including Carnegie Hall. He has given the Polish premieres and world premieres of many works, including his own compositions – such as the piano concerto “Turner’s Elements” and Variations on Themes by Williams for piano and orchestra. He is the creator of the multimedia choreographic spectacle Musica Posthumana, for which he also wrote the music. In 2022–2023, he was resident conductor at the Stanisław Moniuszko Grand Theatre in Poznań. He is currently a lecturer at the Ignacy Jan Paderewski Academy of Music in Poznań, a pianist and conductor at the Musical Theatre in Poznań, where he directs productions such as: Avenue Q, Cabaret, Singin’ in the Rain, Dear Evan Hansen, Kombinat, Fiddler on the Roof, and Revolt. He also works regularly with the Polish Theatre in Poznań, where he appears in numerous productions.
GIULIETTA I DUCHY | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Giulietta i duchy” to pierwszy pełnometrażowy kolorowy film Federica Felliniego i zarazem jedno z jego najbardziej osobistych spotkań z kobiecą psyche. Grana przez Giuliettę Masinę tytułowa protagonistka żyje w pozornie uporządkowanym świecie mieszczańskiego małżeństwa, lecz pod powierzchnią eleganckiego domu i towarzyskich rytuałów narasta w kobiecie niepokój. Podejrzenie zdrady męża staje się dla Giulietty początkiem podróży w głąb siebie - w przestrzeń wspomnień, intymnych fantazji, lęków i pragnień, których nie da się już dłużej uciszyć. Tam, gdzie wcześniejszy Fellini często opowiadał o mężczyznach uciekających przed dorosłością, tutaj przygląda się kobiecie, która musi odnaleźć własny głos w świecie zbudowanym z cudzych oczekiwań.
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
Nagrody: Oscary (nominacje) - Najlepsza scenografia - filmy kolorowe Piero Gherardi, Najlepsze kostiumy - filmy kolorowe Piero Gherardi, Złoty Glob - Najlepszy film zagraniczny, David di Donatello - Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Giulietta Masina
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
Nagrody: Oscary (nominacje) - Najlepsza scenografia - filmy kolorowe Piero Gherardi, Najlepsze kostiumy - filmy kolorowe Piero Gherardi, Złoty Glob - Najlepszy film zagraniczny, David di Donatello - Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Giulietta Masina
GŁOS Z KSIĘŻYCA | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Głos z księżyca” to ostatni pełnometrażowy film Federica Felliniego i jedno z najważniejszych dzieł jego późnego okresu. Film rozwija krytykę społeczeństwa spektaklu obecną wcześniej w „Ginger i Fred” (1986), ale przenosi ją z poziomu telewizyjnego widowiska na poziom wyobraźni i codzienności. Centralnym symbolem jest tu księżyc, tradycyjnie kojarzony z kobiecością, magią, mistyką i nieuchwytną energią. U Felliniego to ciało niebieskie zostaje jednak „ściągnięte na ziemię” i zamienione w element widowiska oraz politycznej manipulacji. Miasteczko pełne anten i billboardów przypomina przestrzeń, w której telewizja przejęła funkcję nowego bóstwa.
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
Nagrody: David di Donatello - Najlepszy aktor pierwszoplanowy Paolo Villaggio, Najlepsza scenografia Dante Ferretti, Najlepszy montaż Nino Baragli
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
Nagrody: David di Donatello - Najlepszy aktor pierwszoplanowy Paolo Villaggio, Najlepsza scenografia Dante Ferretti, Najlepszy montaż Nino Baragli
GURU | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL i ENG.
Matt Vasseur to odnoszący sukcesy, charyzmatyczny trener rozwoju osobistego, prowadzący perfekcyjnie wyreżyserowane, elektryzujące wydarzenia motywacyjne. Dzięki imponującej karierze, wspierającej dziewczynie i niezliczonej ilości oddanych fanów, jest osobą, która inspiruje innych. Jednak, gdy senacka komisja zaczyna zagrażać jego działalności, a niektórzy ze zwolenników popadają w niebezpieczną obsesję, świat Matta zaczyna się rozpadać, odsłaniając ciemne strony, kryjące się za jego pozornie idealnym życiem.
Matt Vasseur to odnoszący sukcesy, charyzmatyczny trener rozwoju osobistego, prowadzący perfekcyjnie wyreżyserowane, elektryzujące wydarzenia motywacyjne. Dzięki imponującej karierze, wspierającej dziewczynie i niezliczonej ilości oddanych fanów, jest osobą, która inspiruje innych. Jednak, gdy senacka komisja zaczyna zagrażać jego działalności, a niektórzy ze zwolenników popadają w niebezpieczną obsesję, świat Matta zaczyna się rozpadać, odsłaniając ciemne strony, kryjące się za jego pozornie idealnym życiem.
HAMNET
Hit drugiej edycji British Film Festival i zdobywca nagrody publiczności na Festiwalu Filmowym w Toronto. Zainspirowany najsłynniejszą sztuką Williama Szekspira, wyreżyserowany przez Chloe Zhao (nagrodzona Oscarem za „NOMADLAND”) film jest wrażliwym i głębokim obrazem małżeństwa próbującego ukształtować się na nowo po śmierci dziecka. W rolach głównych zjawiskowy duet: Jessie Buckley i Paul Mescal.
KARNET FILMOWY 19. MFFA ANIMATOR
Idealny dla każdego, kto kocha oglądać filmy!
Karnet obejmuje:
1) 10 wejść na wszystkie seanse, spotkania z gośćmi oraz doświadczenia VR. Po wykorzystaniu 10 wejść, karnetowiczom przysługują bilety w promocyjnych cenach.
2) Gadżet festiwalowy w pakiecie.
Karnet nie obejmuje wydarzeń PRO (skierowanych dla branży).
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
Karnet obejmuje:
1) 10 wejść na wszystkie seanse, spotkania z gośćmi oraz doświadczenia VR. Po wykorzystaniu 10 wejść, karnetowiczom przysługują bilety w promocyjnych cenach.
2) Gadżet festiwalowy w pakiecie.
Karnet nie obejmuje wydarzeń PRO (skierowanych dla branży).
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
KARNET PRO + KARNET FILMOWY 19. MFFA ANIMATOR
Animator PRO odbędzie się w ramach Festiwalu Animator w dniach 7-10 lipca.
Idealny dla osób tworzących lub chcących pracować zawodowo w świecie animacji i filmu, a także dla ogromnych kinomaniaków.
Karnet obejmuje:
1) 10 wejść na wszystkie seanse, spotkania z gośćmi oraz doświadczenia VR. Po wykorzystaniu 10 wejść, karnetowiczom przysługują bilety w promocyjnych cenach.
2) Masterlass bez ograniczeń – spotkania z twórcami nie wliczają się w limit 10 wejść ze zwykłego karnetu!
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
4) Gadżet festiwalowy w pakiecie.
5) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
Idealny dla osób tworzących lub chcących pracować zawodowo w świecie animacji i filmu, a także dla ogromnych kinomaniaków.
Karnet obejmuje:
1) 10 wejść na wszystkie seanse, spotkania z gośćmi oraz doświadczenia VR. Po wykorzystaniu 10 wejść, karnetowiczom przysługują bilety w promocyjnych cenach.
2) Masterlass bez ograniczeń – spotkania z twórcami nie wliczają się w limit 10 wejść ze zwykłego karnetu!
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
4) Gadżet festiwalowy w pakiecie.
5) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
KARNET PRO 19. MFFA ANIMATOR
Animator PRO odbędzie się w ramach Festiwalu Animator w dniach 7-10 lipca.
Polecamy szczególnie osobom z branży, które chcą posłuchać inspirujących wystąpień, wymienić się doświadczeniami i zdobyć nowe kontakty.
Karnet obejmuje:
1) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
2) Wstęp na wszystkie masterclass.
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
Polecamy szczególnie osobom z branży, które chcą posłuchać inspirujących wystąpień, wymienić się doświadczeniami i zdobyć nowe kontakty.
Karnet obejmuje:
1) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
2) Wstęp na wszystkie masterclass.
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
KICIA KOCIA W PODRÓŻY | PORANEK RODZINNY
Kicia Kocia powraca do kin! Bystra kotka i jej przyjaciele zapraszają widzów na wyjątkową podróż pełną przygód — spotkają wiele zwierząt, odwiedzą teatr, a nawet polecą samolotem!
Rezolutną Kicię Kocię czeka dużo nowych przeżyć! Ukochana bohaterka książek dla dzieci zabierze widzów na afrykańską sawannę, lotnisko i budowę placu zabaw! Nie będzie jednak sama! Będą jej towarzyszyć wierni przyjaciele – Pacek, Adelka i Julianek! Wybiorą się razem na ciekawą wycieczkę do lasu, gdzie będą poznawać jego mieszkańców. Nauczą się także segregacji śmieci oraz w świetnych humorach pójdą na swój pierwszy spektakl do teatru! Czeka ich sporo dobrej zabawy! Przyłączycie się?
Filmowe opowieści na podstawie uwielbianych książek Anity Głowińskiej to nie lada fenomen – obejrzało je w kinach już ponad milion widzów! Serial „Kicia Kocia” na wielkim ekranie!
Odcinki serialu, które zobaczymy w trakcie seansów:
Kicia Kocia na lotnisku
Kicia Kocia w teatrze
Kicia Kocia. Co z tymi śmieciami?
Kicia Kocia w lesie
Kicia Kocia na budowie
Kicia Kocia na afrykańskiej sawannie
Kicia Kocia. Hop, do góry!
Rezolutną Kicię Kocię czeka dużo nowych przeżyć! Ukochana bohaterka książek dla dzieci zabierze widzów na afrykańską sawannę, lotnisko i budowę placu zabaw! Nie będzie jednak sama! Będą jej towarzyszyć wierni przyjaciele – Pacek, Adelka i Julianek! Wybiorą się razem na ciekawą wycieczkę do lasu, gdzie będą poznawać jego mieszkańców. Nauczą się także segregacji śmieci oraz w świetnych humorach pójdą na swój pierwszy spektakl do teatru! Czeka ich sporo dobrej zabawy! Przyłączycie się?
Filmowe opowieści na podstawie uwielbianych książek Anity Głowińskiej to nie lada fenomen – obejrzało je w kinach już ponad milion widzów! Serial „Kicia Kocia” na wielkim ekranie!
Odcinki serialu, które zobaczymy w trakcie seansów:
Kicia Kocia na lotnisku
Kicia Kocia w teatrze
Kicia Kocia. Co z tymi śmieciami?
Kicia Kocia w lesie
Kicia Kocia na budowie
Kicia Kocia na afrykańskiej sawannie
Kicia Kocia. Hop, do góry!
KRAJOBRAZ PO BITWIE | WAJDA: RE-WIZJE
Apendyks do Polskiej Szkoły Filmowej. Nakręcony po latach powrót Andrzeja Wajdy do tematyki II wojny światowej, opisujący tym razem trudną do wyleczenia traumę po niedawnej tragedii. W wyzwolonym przez armię amerykańską obozie koncentracyjnym poznajemy grupkę Polaków, próbujących po wielu latach niewoli nauczyć się od nowa normalności. Grany przez Daniela Olbrychskiego Tadeusz (postać oparta na osobie pisarza Tadeusza Borowskiego) nie zdejmuje pasiaka, snuje się między barakami przekształconymi przez Amerykanów w obóz dla uchodźców i poznaje piękną Żydówkę Ninę (debiut Stanisławy Celińskiej). Piętno śmierci nie pozwala bohaterom żyć i kochać, prześladuje ich bez końca i prowadzi do nieuchronnej tragedii.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
KRONIKA WYPADKÓW MIŁOSNYCH | WAJDA: RE-WIZJE
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
[ENG]
The Vilnius region on the eve of World War II. Against a vivid panorama of the multicultural world of the Second Polish Republic, a tender love story unfolds between Witek, a sensitive high school student, and Alina, the daughter of an army officer. As Witek wanders through the countryside in pursuit of love, he passes through a world on the brink of disappearance: a landed gentry manor, cavalrymen preparing for war, a Jewish school, a group of summer visitors from the big city, Orthodox mourners, and a German pastor making plans to emigrate. He moves through these places almost without reflection, focused solely on love, even as the surrounding world quietly braces itself for annihilation.
Chronicle of Love Accidents is one of Andrzej Wajda’s most lyrical and sensual films—joyful, erotic, even flirtatious in tone, yet ultimately imbued with a sense of catastrophe and the end of an era. It is also a masterpiece of nostalgia for the “years of childhood” shared by the novel’s author Tadeusz Konwicki and Wajda himself, who grew up in nearby Suwałki. This vision is heightened by Edward Kłosiński’s exquisite cinematography, capturing the light of a waning summer, and by Wojciech Kilar’s memorable score, structured around two contrasting themes: a military march and a lyrical love motif. Made in the 1980s, the film was not only one of Wajda’s rare autobiographical works, but also a powerful act of remembrance, restoring the erased memory of the multinational Second Polish Republic and offering a quiet yet defiant escape from the bleakness of the Jaruzelski decade.
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
[ENG]
The Vilnius region on the eve of World War II. Against a vivid panorama of the multicultural world of the Second Polish Republic, a tender love story unfolds between Witek, a sensitive high school student, and Alina, the daughter of an army officer. As Witek wanders through the countryside in pursuit of love, he passes through a world on the brink of disappearance: a landed gentry manor, cavalrymen preparing for war, a Jewish school, a group of summer visitors from the big city, Orthodox mourners, and a German pastor making plans to emigrate. He moves through these places almost without reflection, focused solely on love, even as the surrounding world quietly braces itself for annihilation.
Chronicle of Love Accidents is one of Andrzej Wajda’s most lyrical and sensual films—joyful, erotic, even flirtatious in tone, yet ultimately imbued with a sense of catastrophe and the end of an era. It is also a masterpiece of nostalgia for the “years of childhood” shared by the novel’s author Tadeusz Konwicki and Wajda himself, who grew up in nearby Suwałki. This vision is heightened by Edward Kłosiński’s exquisite cinematography, capturing the light of a waning summer, and by Wojciech Kilar’s memorable score, structured around two contrasting themes: a military march and a lyrical love motif. Made in the 1980s, the film was not only one of Wajda’s rare autobiographical works, but also a powerful act of remembrance, restoring the erased memory of the multinational Second Polish Republic and offering a quiet yet defiant escape from the bleakness of the Jaruzelski decade.
MI AMOR | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL.
Romy– paryska DJ-ka u progu wielkiej kariery – przyjeżdża na Wyspy Kanaryjskie, by wystąpić podczas nocnej imprezy techno. Następnego ranka budzi się sama w pokoju hotelowym: jej najlepsza przyjaciółka Chloé zniknęła bez śladu. Lokalna policja odpowiada obojętnością, a mieszkańcy milczeniem. Jedynym, który decyduje się pomóc, jest Vincent – właściciel klubu o mrocznej przeszłości, którego intencji nie sposób do końca odczytać. Poszukiwania prowadzą Romy od pozorów turystycznego raju ku jego niepokojącemu obliczu: do podziemnych korytarzy i szemranych klubów.
Romy– paryska DJ-ka u progu wielkiej kariery – przyjeżdża na Wyspy Kanaryjskie, by wystąpić podczas nocnej imprezy techno. Następnego ranka budzi się sama w pokoju hotelowym: jej najlepsza przyjaciółka Chloé zniknęła bez śladu. Lokalna policja odpowiada obojętnością, a mieszkańcy milczeniem. Jedynym, który decyduje się pomóc, jest Vincent – właściciel klubu o mrocznej przeszłości, którego intencji nie sposób do końca odczytać. Poszukiwania prowadzą Romy od pozorów turystycznego raju ku jego niepokojącemu obliczu: do podziemnych korytarzy i szemranych klubów.
MIKEY I NICKY
Najlepszy amerykański film lat 70., jakiego jeszcze nie widzieliście. Tylko w kinach
Jedno z arcydzieł amerykańskiego kina lat 70., które w Polsce dopiero czeka na odkrycie.
Mikey i Nicky został zrodzony w twórczych bólach: zdjęcia trwały aż 110 dni, nakręconego materiału było niesłychanie dużo, a montaż zajął dwa lata. Gangsterska tragikomedia Elaine May o dwóch przyjaciołach i zawodowej zdradzie to kameralna nocna odyseja dziejąca się w zaśmieconej Filadelfii – „mieście braterskiej miłości”, po którym w tym samym roku biegał już Rocky Sylvestre’a Stallone’a.
May, matka chrzestna amerykańskiej komedii improwizowanej, była w tamtej dekadzie jedyną kobietą, która reżyserowała filmy dla hollywoodzkich studiów. Dzięki jej uporowi i niezmordowanej inwencji otrzymaliśmy w Mikey i Nicky niezapomniany występ dwóch mistrzów: Petera Falka, czyli słynnego porucznika Columbo, oraz Johna Cassavetesa, guru amerykańskiego kina niezależnego. Przygotujcie się na śmiech, który więźnie w gardle i rozmowy kumpli, które znajdują się o krok od krindżu.
Jedno z arcydzieł amerykańskiego kina lat 70., które w Polsce dopiero czeka na odkrycie.
Mikey i Nicky został zrodzony w twórczych bólach: zdjęcia trwały aż 110 dni, nakręconego materiału było niesłychanie dużo, a montaż zajął dwa lata. Gangsterska tragikomedia Elaine May o dwóch przyjaciołach i zawodowej zdradzie to kameralna nocna odyseja dziejąca się w zaśmieconej Filadelfii – „mieście braterskiej miłości”, po którym w tym samym roku biegał już Rocky Sylvestre’a Stallone’a.
May, matka chrzestna amerykańskiej komedii improwizowanej, była w tamtej dekadzie jedyną kobietą, która reżyserowała filmy dla hollywoodzkich studiów. Dzięki jej uporowi i niezmordowanej inwencji otrzymaliśmy w Mikey i Nicky niezapomniany występ dwóch mistrzów: Petera Falka, czyli słynnego porucznika Columbo, oraz Johna Cassavetesa, guru amerykańskiego kina niezależnego. Przygotujcie się na śmiech, który więźnie w gardle i rozmowy kumpli, które znajdują się o krok od krindżu.
MILCZĄCA PRZYJACIÓŁKA
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
MILCZĄCA PRZYJACIÓŁKA | FILOZOFICZNA ŚRODA Z GUTEK FILM
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
MIŁOŚĆ, KTÓRA ZOSTAJE
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
MŁODE MATKI
Julie, mająca w przeszłości problemy z nałogami, próbuje zacząć wszystko od nowa. Jessica i Perla, poza wychowawcami oraz pracownikami ośrodka, nie mogą liczyć na żadne wsparcie. Pierwszą z dziewczyn po urodzeniu porzuciła matka, z którą po latach chciałaby się pojednać, druga zmaga się z obojętnością ze strony siostry oraz partnera. Naïma marzy, by w końcu znaleźć stabilizację i bezpieczeństwo. Z kolei piętnastoletnia Ariane, chcąc skończyć szkołę, myśli o tym, by oddać dziecko do rodziny zastępczej, wbrew woli swojej matki.
Młode bohaterki zmagają się nie tylko z trudami codzienności pełnej nowych obowiązków, ale również z traumami z przeszłości, które noszą w sobie. Dom opieki wydaje się być jedynym miejscem, gdzie czują się rozumiane i zaopiekowane.
„Młode matki” to kolejna pełna humanizmu i empatii opowieść belgijskich braci o tych, którzy zwykle nie mają głosu. Realizm historii łączy się tu z nutą nadziei związaną z wartościami takimi jak solidarność czy wsparcie. Film, oparty na obserwacjach z autentycznego ośrodka pomocy, obrazuje ich walkę o lepszą przyszłość dla siebie i swoich dzieci.
Młode bohaterki zmagają się nie tylko z trudami codzienności pełnej nowych obowiązków, ale również z traumami z przeszłości, które noszą w sobie. Dom opieki wydaje się być jedynym miejscem, gdzie czują się rozumiane i zaopiekowane.
„Młode matki” to kolejna pełna humanizmu i empatii opowieść belgijskich braci o tych, którzy zwykle nie mają głosu. Realizm historii łączy się tu z nutą nadziei związaną z wartościami takimi jak solidarność czy wsparcie. Film, oparty na obserwacjach z autentycznego ośrodka pomocy, obrazuje ich walkę o lepszą przyszłość dla siebie i swoich dzieci.
MŁODSZA SIOSTRA | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL.
Siedemnastoletnia Fatima jest najmłodszą z trzech córek francusko-algierskiej rodziny. Dziewczyna jest dobrą uczennicą, z zaangażowaniem uprawia sport, ma kochających rodziców. Na pozór więc jej życie to sielanka. Jej rzeczywistość to jednak ciągłe balansowanie między lojalnością wobec kochającej, ale konserwatywnej rodziny, wiarą muzułmańską a rodzącym się w niej pociągiem do kobiet. Fatima obawia się, że to ostatnie dla jej bliskich byłoby nie do zaakceptowania.
Siedemnastoletnia Fatima jest najmłodszą z trzech córek francusko-algierskiej rodziny. Dziewczyna jest dobrą uczennicą, z zaangażowaniem uprawia sport, ma kochających rodziców. Na pozór więc jej życie to sielanka. Jej rzeczywistość to jednak ciągłe balansowanie między lojalnością wobec kochającej, ale konserwatywnej rodziny, wiarą muzułmańską a rodzącym się w niej pociągiem do kobiet. Fatima obawia się, że to ostatnie dla jej bliskich byłoby nie do zaakceptowania.
NIESAMOWITE PRZYGODY SKARPETEK 3. ALE KOSMOS! | DZIECIAKI, DO KINA!
Najbardziej odlotowi bohaterowie książek dla dzieci powracają do kin z nowymi przygodami. Zagadka detektywistyczna, pojedynki na Dzikim Zachodzie i podróże w kosmos to dopiero początek!
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Film oparty na kultowej lekturze szkolnej, serii bestsellerów Justyny Bednarek i Daniela de Latoura, które pokochały miliony młodych czytelników.
W tym zestawie przygód czekają na was następujące opowieści:
O skarpetce, która poleciała w kosmos
O skarpetce, która wygrała konkurs na najpiękniejszą różę
O skarpetce, która została śledczym
O skarpetce, która znalazła miłość
O skarpetce, która została szeryfem
O skarpetce, która została projektantem mody
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Film oparty na kultowej lekturze szkolnej, serii bestsellerów Justyny Bednarek i Daniela de Latoura, które pokochały miliony młodych czytelników.
W tym zestawie przygód czekają na was następujące opowieści:
O skarpetce, która poleciała w kosmos
O skarpetce, która wygrała konkurs na najpiękniejszą różę
O skarpetce, która została śledczym
O skarpetce, która znalazła miłość
O skarpetce, która została szeryfem
O skarpetce, która została projektantem mody
NOCE CABIRII | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Noce Cabirii” Federica Felliniego to jeden z najpiękniejszych filmów o ludzkiej potrzebie miłości - tej naiwnej, upartej, czasem wręcz rozpaczliwej, ale nigdy śmiesznej. Grana przez Giuliettę Masinę Cabiria jest kobietą, która raz po raz zostaje upokorzona, oszukana i porzucona, a mimo to nie potrafi całkowicie zrezygnować z wiary, że gdzieś istnieje dla niej lepsze życie. Na co dzień trudzi się ona najstarszym zawodem świata. Fellini patrzy na nią z ogromną czułością: nie jako na ofiarę, lecz jako na kogoś, kto w świecie obrzydliwego cynizmu był w stanie zachować zdumiewającą czystość duchową i zdolność do nadziei.
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny, Złota Palma - Najlepsza aktorka Giulietta Masina, David di Donatello - Najlepsza produkcja Dino De Laurentiis, Najlepszy reżyser Federico Fellini, Nagroda Zuluety (MFF w San Sebastián) - Najlepsza aktorka Giulietta Masina
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny, Złota Palma - Najlepsza aktorka Giulietta Masina, David di Donatello - Najlepsza produkcja Dino De Laurentiis, Najlepszy reżyser Federico Fellini, Nagroda Zuluety (MFF w San Sebastián) - Najlepsza aktorka Giulietta Masina
NOWA FALA | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL
Pokazywane w konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej Nowej Fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina. Nowa Fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii.
Pokazywane w konkursie festiwalu w Cannes najnowsze dzieło Richarda Linklatera to energetyczna i błyskotliwa podróż do czasów narodzin francuskiej Nowej Fali. Reżyser, jeden z najważniejszych twórców amerykańskiego kina niezależnego, składa hołd Godardowi i całemu pokoleniu artystów, którzy odmienili oblicze światowego kina. Nowa Fala to film o pasji, wolności twórczej i odwadze marzenia inaczej. Z niezwykłą lekkością i humorem pokazuje artystę w momencie, gdy rodzi się dzieło a kino staje się przestrzenią buntu i młodzieńczej energii.
OBCY | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL
Nowa ekranizacja jednej z najwybitniejszych francuskich powieści XX wieku autorstwa Alberta Camusa. François Ozon opowiada historię Meursaulta, skromnego, niepozornego urzędnika, którego codziennej rutyny nie przerywa nawet śmierć matki. Do czasu, gdy pewnego gorącego dnia na plaży dochodzi do tragicznego zdarzenia. Adaptacja Ozona, która miała premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Wenecji, to niezwykle aktualna opowieść o poszukiwaniu sensu w świecie, w którym wszelki sens został zagubiony. Oszczędne dialogi i piękne czarno-białe zdjęcia, stanowiące hołd dla klasycznego kina, budują wyjątkową atmosferę filmu.
Nowa ekranizacja jednej z najwybitniejszych francuskich powieści XX wieku autorstwa Alberta Camusa. François Ozon opowiada historię Meursaulta, skromnego, niepozornego urzędnika, którego codziennej rutyny nie przerywa nawet śmierć matki. Do czasu, gdy pewnego gorącego dnia na plaży dochodzi do tragicznego zdarzenia. Adaptacja Ozona, która miała premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Wenecji, to niezwykle aktualna opowieść o poszukiwaniu sensu w świecie, w którym wszelki sens został zagubiony. Oszczędne dialogi i piękne czarno-białe zdjęcia, stanowiące hołd dla klasycznego kina, budują wyjątkową atmosferę filmu.
OJCZYZNA
„Ojczyzna” opowiada o relacji między Thomasem Mannem (Hanns Zischler), laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego córką Eriką (Sandra Hüller) – aktorką i pisarką. Akcja rozgrywa się w szczytowym okresie zimnej wojny. Ojciec i córka wyruszają w trudną, pełną emocji podróż czarnym Buickiem przez zrujnowane Niemcy – z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru pod wpływem sowieckim. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Mann wraca do swojej ojczyzny, po tym jak podjął wcześniej trudną decyzję o emigracji do Stanów Zjednoczonych.
ORŁY REPUBLIKI
„Orły republiki” to ostatnia część głośnej trylogii kairskiej Tarika Saleha, na którą składają się jeszcze „Morderstwo w hotelu Hilton” (2017) oraz „Chłopiec z niebios” (2022). Każdy z filmów pokazuje z innej perspektywy ostrą krytykę autorytarnego reżimu. W przypadku ostatniej części, ujętej w formę widowiskowego politycznego thrillera, Saleh zastanawia się nad rolą sztuki w służbie propagandy. W roli głównej Fares Fares.
George Fahmy (w tej roli Fares Fares) to największa gwiazda egipskiego kina. Zwany jest “faraonem ekranu”. Zwraca na niego uwagę sam prezydent Egiptu Abd al-Fattah as Sisi, który życzy sobie, aby gwiazdor zagrał główną rolę w filmie biograficznym, gloryfikującym prezydenta. Okazuje się, że jest to propozycja nie do odrzucenia – władza szantażem wymusza na aktorze jej przyjęcie.
Początkowo, jak przystało na gwiazdę, bohater liczy na to, że będzie miał sporo do powiedzenia, zarówno w sprawie swojej roli, jak i kształtu całego filmu. Szybko jednak zostaje sprowadzony na ziemię. Głównie za sprawą obecnego na planie tajemniczego doktora Manssoura, który sprawuje pieczę nad produkcją i jej odpowiednim, propagandowym tonem. Sytuację dodatkowo komplikuje romans, w jaki Fahmy wdaje się z żoną jednego z wysoko postawionych generałów. To moment, w którym fikcja i rzeczywistość zaczynają się niebezpiecznie przenikać.
George Fahmy (w tej roli Fares Fares) to największa gwiazda egipskiego kina. Zwany jest “faraonem ekranu”. Zwraca na niego uwagę sam prezydent Egiptu Abd al-Fattah as Sisi, który życzy sobie, aby gwiazdor zagrał główną rolę w filmie biograficznym, gloryfikującym prezydenta. Okazuje się, że jest to propozycja nie do odrzucenia – władza szantażem wymusza na aktorze jej przyjęcie.
Początkowo, jak przystało na gwiazdę, bohater liczy na to, że będzie miał sporo do powiedzenia, zarówno w sprawie swojej roli, jak i kształtu całego filmu. Szybko jednak zostaje sprowadzony na ziemię. Głównie za sprawą obecnego na planie tajemniczego doktora Manssoura, który sprawuje pieczę nad produkcją i jej odpowiednim, propagandowym tonem. Sytuację dodatkowo komplikuje romans, w jaki Fahmy wdaje się z żoną jednego z wysoko postawionych generałów. To moment, w którym fikcja i rzeczywistość zaczynają się niebezpiecznie przenikać.
OSIEM I PÓŁ | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
Federico Fellini zaprasza widzów do wnętrza swojej wyobraźni - barwnej, pełnej humoru, nostalgii i magii. „Osiem i pół” to portret artysty, który w chwili twórczego kryzysu gubi się między rzeczywistością a marzeniami. Guido (Marcello Mastroianni) szuka pomysłu na swój nowy film, lecz zamiast scenariusza znajduje labirynt wspomnień, kobiet i snów, które układają się w obraz jego własnego życia.
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny (1964) i Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe Piero Gherardi, a także 3 nominacje do Oscara: Najlepszy reżyser, Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe i Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny (1964) i Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe Piero Gherardi, a także 3 nominacje do Oscara: Najlepszy reżyser, Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe i Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz
POCZTA GŁOSOWA | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL.
Baptiste ma talent do naśladowania głosów, ale nie potrafi się z tego utrzymać. Pewnego dnia kontaktuje się z nim Pierre Chozène, znany, ale skromny pisarz, nękany przez natrętów, naciągaczy, osoby z wyższych sfer i niepożądanych gości. Pierre potrzebuje spokoju, aby ukończyć swoją najbardziej ambitną i osobistą powieść, proponuje więc Baptiste’owi, by ten stał się jego głosem i odbierał za niego telefon. Baptiste przyjmuje rolę „poczty głosowej” na dobre i na złe…
Baptiste ma talent do naśladowania głosów, ale nie potrafi się z tego utrzymać. Pewnego dnia kontaktuje się z nim Pierre Chozène, znany, ale skromny pisarz, nękany przez natrętów, naciągaczy, osoby z wyższych sfer i niepożądanych gości. Pierre potrzebuje spokoju, aby ukończyć swoją najbardziej ambitną i osobistą powieść, proponuje więc Baptiste’owi, by ten stał się jego głosem i odbierał za niego telefon. Baptiste przyjmuje rolę „poczty głosowej” na dobre i na złe…
POWODZENIA, LEO GRANDE | SENIOR W MUZIE
Wracamy do filmu reżyserki „MÓW MI JIMPA”, nominowanego do nagrody BAFTA w 4 kategoriach (w tym najlepszy film brytyjski)! Emma Thompson w roli Nancy decyduje się na przeżycie przygody z czarującym pracownikiem seksualnym. Wcześniej miała tylko jednego partnera – swojego niedawno zmarłego męża. Spotkanie w pokoju hotelowym z Leo Grande daje jej możliwość zaakceptowania swojego ciała i długo skrywanych potrzeb.
PRZEŻYJ TO SAM | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL i ENG
Poruszająca i szczera opowieść o dorastaniu, w którym nic nie jest tak proste, jak się wszystkim wydaje –zwłaszcza dorosłym. Paryż, lata 80. Dwunastoletni chłopiec próbuje odnaleźć się w świecie pełnym sprzeczności - między skłóconymi rodzicami a starszym bratem, który coraz bardziej się oddala. Pierwsze przyjaźnie, pierwsze uczucia i pytania, na które nikt nie chce odpowiedzieć, prowadzą go ku odkryciu, że dorośli wcale nie mają wszystkiego pod kontrolą.
Poruszająca i szczera opowieść o dorastaniu, w którym nic nie jest tak proste, jak się wszystkim wydaje –zwłaszcza dorosłym. Paryż, lata 80. Dwunastoletni chłopiec próbuje odnaleźć się w świecie pełnym sprzeczności - między skłóconymi rodzicami a starszym bratem, który coraz bardziej się oddala. Pierwsze przyjaźnie, pierwsze uczucia i pytania, na które nikt nie chce odpowiedzieć, prowadzą go ku odkryciu, że dorośli wcale nie mają wszystkiego pod kontrolą.
PUCIO | DZIECIAKI, DO KINA!
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:
Pucio nie wie, w co się bawić – reż. Anna Błaszczyk
Pucio i zguba – reż. Dominik Litwiniak
Pucio i nowa grzechotka Bobo – reż. Marta Stróżycka
Pucio i Wróżka Zębuszka – reż. Anna Błaszczyk
Pucio i konfitury babci – reż. Marta Stróżycka
Pucio i pożegnanie pieluszki – reż. Anna Błaszczyk
Pucio i krokodyl – reż. Marta Stróżycka
Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:
Pucio nie wie, w co się bawić – reż. Anna Błaszczyk
Pucio i zguba – reż. Dominik Litwiniak
Pucio i nowa grzechotka Bobo – reż. Marta Stróżycka
Pucio i Wróżka Zębuszka – reż. Anna Błaszczyk
Pucio i konfitury babci – reż. Marta Stróżycka
Pucio i pożegnanie pieluszki – reż. Anna Błaszczyk
Pucio i krokodyl – reż. Marta Stróżycka
ROMERÍA
Przejmująca, osobista podróż do własnych korzeni, film, który choć rozgrywa się w kręgu jednej rodziny, zrywa ze zbiorowym wstydem i wyparciem. Carla Simón tym razem zabiera nas do hiszpańskiej Galicji, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości. 17-letnia Marina przyjeżdża do miasteczka Vigo po dokument, niezbędny, by dostała studenckie stypendium. Pozornie błahy, biurokratyczny wymóg wydobywa na jaw rodzinną tajemnicę, jest świadectwem ukrywanej przez lata prawdy, przerwaniem zmowy milczenia. Simón jest mistrzynią w portretowaniu rodziny: jej ukrytej struktury, wrażliwych miejsc, rytuałów, maskarad. Pojawienie się Mariny, brakującego ogniwa w łańcuchu wspomnień i pokoleń, aktywuje wypartą przeszłość i wewnętrzne konflikty. Kanty dramatu obyczajowego łagodzi poetycki, niesłychanie zmysłowy język Romeríi, w której spotykają się różne plany czasowe, przeszłość – dosłownie – ożywa, a w fikcję wplecione zostały materiały z prywatnego archiwum.
SARNIE ŻNIWO, CZYLI POKUSA STATUETKOWEGO SZLAKU | NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH
Kultowa produkcja w reżyserii Bartosza Walaszka
Pan Andrzej, drobny przemytnik z wielkimi ambicjami, wchodzi w posiadanie tajemniczych statuetek, które podobno dają władzę absolutną. Problem w tym, że na ten sam trop wpada cała plejada typów spod ciemnej gwiazdy: od Wściekłego Węża po Tytanowego Janusza. Zaczyna się wyścig, w którym każdy chce przejąć artefakty, a droga do celu prowadzi przez bijatyki, zdrady i decyzje złe, ale podejmowane z pełnym przekonaniem.
„Sarnie żniwo” to esencja studia filmowego ZF Skurcz: tanio, szybko, bez hamulców i z pomysłami, które nie powinny działać - a jednak działają. To kino, które parodiuje filmy akcji, a jednocześnie buduje własny, kompletnie absurdalny świat, gdzie Bruce Lee sąsiaduje z polskim blokiem, a epicka przygoda zaczyna się od podejrzanej transakcji. Dialogi lecą jak z karabinu, humor jest bezczelny, a całość ma tempo, które nie pozwala pytać „dlaczego?” - tylko „co oni jeszcze zrobią?”.
Za wszystkim stoi ekipa ZF Skurcz, która z amatorskiego DIY zrobiła pełnoprawny fenomen kulturowy. Z kaset VHS, pirackich kopii i internetu wyrosło uniwersum, które wychowało całe pokolenie widzów na absurdzie i totalnej wolności twórczej. Reżyserem filmu jest Bartosz Walaszek - twórca, który od lat konsekwentnie buduje własny, natychmiast rozpoznawalny styl, znany także z produkcji takich jak Blok Ekipa czy Kapitan Bomba.
Pan Andrzej, drobny przemytnik z wielkimi ambicjami, wchodzi w posiadanie tajemniczych statuetek, które podobno dają władzę absolutną. Problem w tym, że na ten sam trop wpada cała plejada typów spod ciemnej gwiazdy: od Wściekłego Węża po Tytanowego Janusza. Zaczyna się wyścig, w którym każdy chce przejąć artefakty, a droga do celu prowadzi przez bijatyki, zdrady i decyzje złe, ale podejmowane z pełnym przekonaniem.
„Sarnie żniwo” to esencja studia filmowego ZF Skurcz: tanio, szybko, bez hamulców i z pomysłami, które nie powinny działać - a jednak działają. To kino, które parodiuje filmy akcji, a jednocześnie buduje własny, kompletnie absurdalny świat, gdzie Bruce Lee sąsiaduje z polskim blokiem, a epicka przygoda zaczyna się od podejrzanej transakcji. Dialogi lecą jak z karabinu, humor jest bezczelny, a całość ma tempo, które nie pozwala pytać „dlaczego?” - tylko „co oni jeszcze zrobią?”.
Za wszystkim stoi ekipa ZF Skurcz, która z amatorskiego DIY zrobiła pełnoprawny fenomen kulturowy. Z kaset VHS, pirackich kopii i internetu wyrosło uniwersum, które wychowało całe pokolenie widzów na absurdzie i totalnej wolności twórczej. Reżyserem filmu jest Bartosz Walaszek - twórca, który od lat konsekwentnie buduje własny, natychmiast rozpoznawalny styl, znany także z produkcji takich jak Blok Ekipa czy Kapitan Bomba.
SŁODKIE ŻYCIE | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Słodkie życie” to dzieło, którym Federico Fellini otwiera na oścież drzwi do własnego wielkiego teatru nowoczesności. Stolica Włoch nie jest tu już tylko miastem, lecz labiryntem pragnień, perwersji, plotek, fleszy, procesji i spektakularnych przyjęć. Marcello Rubini (w tej roli Marcello Mastroianni) dryfuje przez kolejne nieprzespane noce i środowiska - arystokratów, gwiazd filmowych, intelektualistów, dziennikarzy, ludzi Kościoła i ludzi skandalu.
Tytułowe „słodkie życie” ma u Felliniego gorzki smak zmęczenia i deziluzji. To nie jest prosta satyra na rozwijającą się wówczas socjetę boomu ekonomicznego, dekadencję ani moralitet o zepsuciu elit. Reżyser pokazuje świat kuszący, piękny i błyszczący, ale podszyty duchową pustką. Słynna scena w fontannie di Trevi ze zjawiskową Anitą Ekberg i Marcello Mastroiannim należy do najbardziej zmysłowych obrazów w historii kina, lecz nawet ona nie prowadzi do spełnienia - jest raczej snem, który rozpływa się o świcie, zanim zdąży stać się czymś prawdziwym.
Film Felliniego zdobył Złotą Palmę w Cannes i na zawsze zmienił język kina i popkultury. To właśnie od nazwiska fotografa Paparazzo wzięło się popularne określenie „paparazzi” - jeden z wielu dowodów na to, jak mocno „Słodkie życie” przeniknęło do naszej codzienności.
Nagrody: Złota Palma - Najlepszy film, David di Donatello - Najlepszy reżyser Federico Fellini,
Oscar - Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe Piero Gherardi (1962), Oscar (nominacje) - Najlepszy reżyser Federico Fellini, Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe Piero Gherardi, Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Brunello Rondi, Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
Tytułowe „słodkie życie” ma u Felliniego gorzki smak zmęczenia i deziluzji. To nie jest prosta satyra na rozwijającą się wówczas socjetę boomu ekonomicznego, dekadencję ani moralitet o zepsuciu elit. Reżyser pokazuje świat kuszący, piękny i błyszczący, ale podszyty duchową pustką. Słynna scena w fontannie di Trevi ze zjawiskową Anitą Ekberg i Marcello Mastroiannim należy do najbardziej zmysłowych obrazów w historii kina, lecz nawet ona nie prowadzi do spełnienia - jest raczej snem, który rozpływa się o świcie, zanim zdąży stać się czymś prawdziwym.
Film Felliniego zdobył Złotą Palmę w Cannes i na zawsze zmienił język kina i popkultury. To właśnie od nazwiska fotografa Paparazzo wzięło się popularne określenie „paparazzi” - jeden z wielu dowodów na to, jak mocno „Słodkie życie” przeniknęło do naszej codzienności.
Nagrody: Złota Palma - Najlepszy film, David di Donatello - Najlepszy reżyser Federico Fellini,
Oscar - Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe Piero Gherardi (1962), Oscar (nominacje) - Najlepszy reżyser Federico Fellini, Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe Piero Gherardi, Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Brunello Rondi, Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
WAŁKONIE | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Wałkonie” Federica Felliniego to film, który zaczyna się jak lekka opowieść o paczce próżniaków z prowincjonalnego miasteczka, a po chwili okazuje się jednym z najczulszych portretów młodości, która nie potrafi - albo po prostu nie chce - dorosnąć. Bohaterowie włóczą się po kawiarniach, plażach i salach balowych, uciekając przed pracą, odpowiedzialnością i decyzjami, które mogłyby bezpowrotnie odmienić ich życie. Fellini nie osądza ich jednak surowo. Patrzy na nich z ironią, ale też z melancholią, jakby wiedział, że za każdą maską beztroski kryje się przede wszystkim strach.
W „Wałkoniach” nie trzeba wielkich dramatów, by poczuć ciężar niespełnienia - wystarczy nocny spacer po sennym miasteczku, karnawałowy żart czy spojrzenie granego przez Franca Interlenghiego Moralda, który zaczyna rozumieć, że pozostanie w tym miejscu może być najcichszą formą klęski. Warto zobaczyć ten film właśnie dla tej mieszaniny czułości i goryczy, dla Felliniego jeszcze „ziemskiego”, bliskiego zwykłym ludziom i ich tylko pozornie błahym sprawom.
„Wałkonie” zachwyciły wielu twórców światowego formatu, w tym Martina Scorsesego, który inspirował się dziełem Włocha przy „Ulicach nędzy” (1973). Trudno się dziwić: w obu filmach pulsuje podobna energia grupy młodych mężczyzn, którzy śmiechem zagłuszają lęk przed dorosłością.
Co ciekawe, Federico Fellini obsadził w filmie swojego brata: Riccardo Fellini wciela się w jednego z tytułowych bohaterów.
Nagrody: Srebrny Lew - Zwycięzca Federico Fellini, Oscar (nominacja) - Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
W „Wałkoniach” nie trzeba wielkich dramatów, by poczuć ciężar niespełnienia - wystarczy nocny spacer po sennym miasteczku, karnawałowy żart czy spojrzenie granego przez Franca Interlenghiego Moralda, który zaczyna rozumieć, że pozostanie w tym miejscu może być najcichszą formą klęski. Warto zobaczyć ten film właśnie dla tej mieszaniny czułości i goryczy, dla Felliniego jeszcze „ziemskiego”, bliskiego zwykłym ludziom i ich tylko pozornie błahym sprawom.
„Wałkonie” zachwyciły wielu twórców światowego formatu, w tym Martina Scorsesego, który inspirował się dziełem Włocha przy „Ulicach nędzy” (1973). Trudno się dziwić: w obu filmach pulsuje podobna energia grupy młodych mężczyzn, którzy śmiechem zagłuszają lęk przed dorosłością.
Co ciekawe, Federico Fellini obsadził w filmie swojego brata: Riccardo Fellini wciela się w jednego z tytułowych bohaterów.
Nagrody: Srebrny Lew - Zwycięzca Federico Fellini, Oscar (nominacja) - Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
Warsztaty Ręko-Dzielni - czerwiec 2026
Ręko-dzielnia to warsztaty tkania, filcowania, haftu, szydełka, makramy i innych technik rękodzielniczych.
Jeśli chcesz nauczyć się tworzyć rzeczy piękne i użyteczne, a jednocześnie zająć ręce i dać głowie odpocząć, zapraszamy do nas! Krok po kroku poznasz tajniki rękodzieła w nowoczesnej odsłonie. Warsztaty prowadzone są w cyklach – każdą technikę poznajemy od podstaw przez kilka kolejnych zajęć. Dzierganie jest modne i wygodne! Uwaga – to wciąga!
Wiek: od lat 10 do 100
Koszt pojedynczych zajęć razem z materiałami wykorzystywanymi podczas zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 50zł
– poza karnetem – 80zł
Zapisy pod numerem telefonu 530 378 800.
Ilość miejsc ograniczona.
Jeśli chcesz nauczyć się tworzyć rzeczy piękne i użyteczne, a jednocześnie zająć ręce i dać głowie odpocząć, zapraszamy do nas! Krok po kroku poznasz tajniki rękodzieła w nowoczesnej odsłonie. Warsztaty prowadzone są w cyklach – każdą technikę poznajemy od podstaw przez kilka kolejnych zajęć. Dzierganie jest modne i wygodne! Uwaga – to wciąga!
Wiek: od lat 10 do 100
Koszt pojedynczych zajęć razem z materiałami wykorzystywanymi podczas zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 50zł
– poza karnetem – 80zł
Zapisy pod numerem telefonu 530 378 800.
Ilość miejsc ograniczona.
Warsztaty teatralne 4-6 lat
CZYM JEST TEATR KIDS?
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
Warsztaty teatralne dla klas I-III
CZYM JEST TEATR KIDS?
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
WERDYKT
90 minut czystego napięcia. Werdykt to fikcyjny proces inspirowany prawdziwą, nierozstrzygniętą sprawą brutalnego morderstwa w Irlandii. Czy dziennikarz Ian Bailey rzeczywiście zabił producentkę Sophie Toscan du Plantier? Dwunastu przysięgłych, sprzeczne dowody i emocje, które mogą zmienić wszystko. Każdy argument ma znaczenie, a ostateczna decyzja należy do widza. Film Jima Sheridana, sześciokrotnie nominowanego do Oscara twórcy W imię ojca, oraz Davida Merrimana to mistrzowski dramat sądowy oparty na klasycznej konwencji Dwunastu gniewnych ludzi. Znakomite kreacje aktorskie Vicky Krieps (Nić widmo, W gorsecie), Colma Meaneya (Przekładaniec, Con Air) i Aidana Gillena (Gra o Tron, Mroczny Rycerz powstaje) wrzucają nas w sam środek emocjonującej batalii o prawdę, winę i odpowiedzialność.
WERDYKT | SENIOR W MUZIE
Odpowiedź wybitnego irlandzkiego reżysera Jima Sheridana na „12 GNIEWNYCH LUDZI”. Jego film opowiada o fikcyjnym procesie w sprawie zabójstwa producentki filmowej w Irlandii w 1996 roku. Skoncentrowany na obradach ławy przysięgłych, przedstawia emocjonującą próbę o dojście do prawdy, choć osąd nieustannie mącą sprzeczne dowody i uprzedzenia.
WĘDRÓWKA NA PÓŁNOC | FILOZOFICZNA ŚRODA Z GUTEK FILM
„Wędrówka na północ” to filmowa pochwała pieszej podróży, podczas której wysiłek wynagradzają oszałamiające widoki, życie nabiera właściwej perspektywy, a drogi, które się rozeszły, po latach mają szansę znów się skrzyżować.
Chris (Bart Harder) i Lluis (Carles Pulido), kiedyś bardzo sobie bliscy, nie widzieli się 10 lat. Przyjaciele postanawiają – jak za starych dobrych czasów – wyruszyć pieszo szkockimi West Highland Way i The Cape Wrath Trail. Trzydziestodniowa wędrówka jednymi z najpiękniejszych, ale i najtrudniejszych tras w Wielkiej Brytanii, okazuje się sprawdzianem męskiej przyjaźni. Dzika natura, strome podejścia, zacinające deszcze i roje meszek stanowią prawdziwe wyzwanie dla niedoświadczonych podróżników. Ale równie trudno jest dotrzeć do siebie nawzajem, sprawić, by milczenie nie stało się najcięższym bagażem, z perspektywy spojrzeć na to, co zostało z bliskiej relacji i na własne życiowe wybory.
Podczas gdy Chris nie może uwolnić się od telefonów z pracy, Lluis marzy o wyprawie z mapą zamiast GPS-u. Jednemu się spieszy, drugi chciałby pokonać 600 kilometrów w swoim tempie. Liczy się cel czy droga? – każdy z nich będzie musiał odpowiedzieć sobie na to pytanie. „Wędrówka na północ” uważnie przygląda się młodym mężczyznom, temu, jak radzą sobie ze stresem, gniewem i smutkiem. Kim są, kiedy schodzą z utartego szlaku ról i kariery, co zgubili po drodze, czy potrafią się zatrzymać, czy wciąż mogą liczyć na siebie nawzajem.
„Wędrówka na północ” to fabularny film zrealizowany w oszałamiających pięknem naturalnych plenerach podczas wielotygodniowej pieszej wędrówki kilkuosobowej filmowej ekipy. Projekt, który powstał z pasji, niewielkim nakładem środków, stał się sensacją europejskich kin. Prawa kinowe zostały sprzedane na cały świat, w tym do Stanów Zjednoczonych. W maju 2026 film otrzymał główną nagrodę festiwalu w Trento, najstarszego i jednego z najważniejszych na świecie wydarzeń filmowych poświęconych górom i naturze.
Chris (Bart Harder) i Lluis (Carles Pulido), kiedyś bardzo sobie bliscy, nie widzieli się 10 lat. Przyjaciele postanawiają – jak za starych dobrych czasów – wyruszyć pieszo szkockimi West Highland Way i The Cape Wrath Trail. Trzydziestodniowa wędrówka jednymi z najpiękniejszych, ale i najtrudniejszych tras w Wielkiej Brytanii, okazuje się sprawdzianem męskiej przyjaźni. Dzika natura, strome podejścia, zacinające deszcze i roje meszek stanowią prawdziwe wyzwanie dla niedoświadczonych podróżników. Ale równie trudno jest dotrzeć do siebie nawzajem, sprawić, by milczenie nie stało się najcięższym bagażem, z perspektywy spojrzeć na to, co zostało z bliskiej relacji i na własne życiowe wybory.
Podczas gdy Chris nie może uwolnić się od telefonów z pracy, Lluis marzy o wyprawie z mapą zamiast GPS-u. Jednemu się spieszy, drugi chciałby pokonać 600 kilometrów w swoim tempie. Liczy się cel czy droga? – każdy z nich będzie musiał odpowiedzieć sobie na to pytanie. „Wędrówka na północ” uważnie przygląda się młodym mężczyznom, temu, jak radzą sobie ze stresem, gniewem i smutkiem. Kim są, kiedy schodzą z utartego szlaku ról i kariery, co zgubili po drodze, czy potrafią się zatrzymać, czy wciąż mogą liczyć na siebie nawzajem.
„Wędrówka na północ” to fabularny film zrealizowany w oszałamiających pięknem naturalnych plenerach podczas wielotygodniowej pieszej wędrówki kilkuosobowej filmowej ekipy. Projekt, który powstał z pasji, niewielkim nakładem środków, stał się sensacją europejskich kin. Prawa kinowe zostały sprzedane na cały świat, w tym do Stanów Zjednoczonych. W maju 2026 film otrzymał główną nagrodę festiwalu w Trento, najstarszego i jednego z najważniejszych na świecie wydarzeń filmowych poświęconych górom i naturze.
WIELKI ŁUK | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRACUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL i ENG.
W 1982 roku Francois Mitterrand zaszokował świat ogłaszając wyniki największego konkursu architektonicznego ostatnich dekad – na projekt „nowego Łuku Triumfalnego”, symbolu postępu, braterstwa i rodzącej się ery pokoju. Wybrał projekt anonimowego Duńczyka w średnim wieku – Johanna Otto von Spreckelsena, który od zgiełku wielkiego miasta zawsze wolał w spokoju łowić ryby. Teraz skromny wykładowca na oczach całego świata będzie wykuwał swoje magnum opus. Na jego drodze stanie jednak nie tylko własna bezkompromisowość i perfekcjonizm, ale także polityczne naciski i biurokratyczna machina.
W 1982 roku Francois Mitterrand zaszokował świat ogłaszając wyniki największego konkursu architektonicznego ostatnich dekad – na projekt „nowego Łuku Triumfalnego”, symbolu postępu, braterstwa i rodzącej się ery pokoju. Wybrał projekt anonimowego Duńczyka w średnim wieku – Johanna Otto von Spreckelsena, który od zgiełku wielkiego miasta zawsze wolał w spokoju łowić ryby. Teraz skromny wykładowca na oczach całego świata będzie wykuwał swoje magnum opus. Na jego drodze stanie jednak nie tylko własna bezkompromisowość i perfekcjonizm, ale także polityczne naciski i biurokratyczna machina.
WINDĄ NA SZAFOT | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL.
Debiut fabularny Louisa Malle’a i kamień milowy, który przetarł szlaki dla francuskiej Nowej Fali. Legendarne dzieło niepokornego twórcy znad Sekwany to stylowy kryminał noir, w którym melancholijna atmosfera paryskich ulic być może jest nawet ważniejsza od fabularnej intrygi. W centrum historii jest zbrodnia popełniona przez Juliana Taverniera na mężu swojej kochanki. Może to morderstwo byłoby doskonałe, gdyby nie „drobny” szczegół, który powoduje, że Julian musi wrócić na miejsce zbrodni.
Debiut fabularny Louisa Malle’a i kamień milowy, który przetarł szlaki dla francuskiej Nowej Fali. Legendarne dzieło niepokornego twórcy znad Sekwany to stylowy kryminał noir, w którym melancholijna atmosfera paryskich ulic być może jest nawet ważniejsza od fabularnej intrygi. W centrum historii jest zbrodnia popełniona przez Juliana Taverniera na mężu swojej kochanki. Może to morderstwo byłoby doskonałe, gdyby nie „drobny” szczegół, który powoduje, że Julian musi wrócić na miejsce zbrodni.
WOLNOŚĆ PO WŁOSKU
„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
WSZYSTKIE GŁOSY MARCA SILCA | ANIMATOR 2026
Johnny Bravo, excerpts, 10'
Klipy z kreskówki Johnny Bravo oraz fragment talk-showu Johnny’ego Bravo.
Johnny Bravo Cartoon video clips & excerpt from Johnny Bravo talk show.
Scooby-Doo, excerpts, 2’
Klipy wideo ze Scoobym i Shaggym.
Scooby and Shaggy video clips.
Danger Mouse s02e22: Dark Side of the Mouse, reż./dir. Robert Cullen, Wielka Brytania/United Kingdom 2014, 22’
Dzielna Mysz potrzebuje pomocy Crumhorna, aby powstrzymać Dudleya Poisona i Macka the Forka przed opublikowaniem kompromitujących nagrań wideo. Oczywiście wszystko jest częścią planu Crumhorna, by uciec. Teraz Dzielna Mysz musi poprosić o pomoc innych arcyzłoczyńców, aby ocalić Ziemię.
Danger Mouse needs Crumhorn's help to stop Dudley Poison and Mack the Fork from releasing embarrassing videos. Naturally it's all part of Crumhorn's plan to escape. Now Danger Mouse has to enlist other arch villains to help him save the Earth.
Danger Mouse s02e23: The Scare Mouse Project, reż./dir. Robert Cullen, Wielka Brytania/United Kingdom 2014, 11’
Dzielna Mysz w końcu poznaje znaczenie strachu, gdy Headless Postman powraca, by zemścić się na potomku Ichaboda Mouse’a. Czy Dzielna Mysz będzie się chować, czy stanie do walki?
Danger Mouse finally discovers the meaning of fear when the Headless Postman comes for revenge on Ichabod Mouse's descendant. Will Danger Mouse cower or fight?
Strange Hill High s02e07: Mitchell Who?, Chris Tichborne, Geoff Walker, Wielka Brytania/United Kingdom 2014, 22’
Mitchell przypadkowo wymazuje siebie z historii, usuwając swój szkolny transkrypt. Początkowo anonimowość wydaje się zabawna, ale gdy przyjaciele o nim zapominają, a on sam zaczyna znikać, zwraca się do Samii, jedynej osoby, która go pamięta, o pomoc w zresetowaniu swojego istnienia.
Mitchell accidentally erases himself from history after deleting his school record. At first his anonymity is fun but when his friends forget him and he starts to disappear, he calls on Samia, the one person who can remember him, to help reboot his existence.
[PL]
Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Markiem Silkiem.
Marc Silk – jeden z najbardziej znanych brytyjskich aktorów głosowych. Współpracował z George’em Lucasem przy „Star Wars Episode I”, gdzie użyczył głosu senatorowi Aks Moe. Znany jest przede wszystkim jako głos Johnny’ego Bravo dla Cartoon Network UK oraz Boba Budowniczego w USA i Kanadzie. Występował m.in. w produkcjach BBC i Nexflix. Brał udział w „Go Jetters”, „Roary The Racing Car”, „Teenage Mutant Ninja Turtles”, „Strange Hill High”, „Danger Mouse”, „LEGO City” czy „7 Bears”. Marka Silka można również usłyszeć w grach komputerowych. Jest m.in. narratorem gry o Harrym Potterze oraz ożywia postacie w „Labyrinth” i „Black & White”.
[ENG]
The screening will be accompanied by a meeting with Marc Silk.
Marc Silk – one of the most recognizable British voice actors. He worked with George Lucas on “Star Wars Episode I,” voicing Senator Aks Moe. He is best known as the voice of Johnny Bravo for Cartoon Network UK and Bob the Builder in the U.S. and Canada. He has appeared in productions for BBC and Netflix, including “Go Jetters,” “Roary the Racing Car,” “Teenage Mutant Ninja Turtles,” “Strange Hill High,” “Danger Mouse,” “LEGO City,” and “7 Bears.” He can also be heard in video games, including as narrator in a Harry Potter game and as characters in “Labyrinth” and “Black & White.”
Klipy z kreskówki Johnny Bravo oraz fragment talk-showu Johnny’ego Bravo.
Johnny Bravo Cartoon video clips & excerpt from Johnny Bravo talk show.
Scooby-Doo, excerpts, 2’
Klipy wideo ze Scoobym i Shaggym.
Scooby and Shaggy video clips.
Danger Mouse s02e22: Dark Side of the Mouse, reż./dir. Robert Cullen, Wielka Brytania/United Kingdom 2014, 22’
Dzielna Mysz potrzebuje pomocy Crumhorna, aby powstrzymać Dudleya Poisona i Macka the Forka przed opublikowaniem kompromitujących nagrań wideo. Oczywiście wszystko jest częścią planu Crumhorna, by uciec. Teraz Dzielna Mysz musi poprosić o pomoc innych arcyzłoczyńców, aby ocalić Ziemię.
Danger Mouse needs Crumhorn's help to stop Dudley Poison and Mack the Fork from releasing embarrassing videos. Naturally it's all part of Crumhorn's plan to escape. Now Danger Mouse has to enlist other arch villains to help him save the Earth.
Danger Mouse s02e23: The Scare Mouse Project, reż./dir. Robert Cullen, Wielka Brytania/United Kingdom 2014, 11’
Dzielna Mysz w końcu poznaje znaczenie strachu, gdy Headless Postman powraca, by zemścić się na potomku Ichaboda Mouse’a. Czy Dzielna Mysz będzie się chować, czy stanie do walki?
Danger Mouse finally discovers the meaning of fear when the Headless Postman comes for revenge on Ichabod Mouse's descendant. Will Danger Mouse cower or fight?
Strange Hill High s02e07: Mitchell Who?, Chris Tichborne, Geoff Walker, Wielka Brytania/United Kingdom 2014, 22’
Mitchell przypadkowo wymazuje siebie z historii, usuwając swój szkolny transkrypt. Początkowo anonimowość wydaje się zabawna, ale gdy przyjaciele o nim zapominają, a on sam zaczyna znikać, zwraca się do Samii, jedynej osoby, która go pamięta, o pomoc w zresetowaniu swojego istnienia.
Mitchell accidentally erases himself from history after deleting his school record. At first his anonymity is fun but when his friends forget him and he starts to disappear, he calls on Samia, the one person who can remember him, to help reboot his existence.
[PL]
Pokazowi będzie towarzyszyć spotkanie z Markiem Silkiem.
Marc Silk – jeden z najbardziej znanych brytyjskich aktorów głosowych. Współpracował z George’em Lucasem przy „Star Wars Episode I”, gdzie użyczył głosu senatorowi Aks Moe. Znany jest przede wszystkim jako głos Johnny’ego Bravo dla Cartoon Network UK oraz Boba Budowniczego w USA i Kanadzie. Występował m.in. w produkcjach BBC i Nexflix. Brał udział w „Go Jetters”, „Roary The Racing Car”, „Teenage Mutant Ninja Turtles”, „Strange Hill High”, „Danger Mouse”, „LEGO City” czy „7 Bears”. Marka Silka można również usłyszeć w grach komputerowych. Jest m.in. narratorem gry o Harrym Potterze oraz ożywia postacie w „Labyrinth” i „Black & White”.
[ENG]
The screening will be accompanied by a meeting with Marc Silk.
Marc Silk – one of the most recognizable British voice actors. He worked with George Lucas on “Star Wars Episode I,” voicing Senator Aks Moe. He is best known as the voice of Johnny Bravo for Cartoon Network UK and Bob the Builder in the U.S. and Canada. He has appeared in productions for BBC and Netflix, including “Go Jetters,” “Roary the Racing Car,” “Teenage Mutant Ninja Turtles,” “Strange Hill High,” “Danger Mouse,” “LEGO City,” and “7 Bears.” He can also be heard in video games, including as narrator in a Harry Potter game and as characters in “Labyrinth” and “Black & White.”
WSZYSTKO NA SPRZEDAŻ | WAJDA: RE-WIZJE
W trakcie realizacji pewnego filmu aktor grający w nim główną rolę opuszcza plan filmowy i nie wraca na zdjęcia. Reżyser (Andrzej Łapicki) organizuje dalszą pracę nad filmem, jeździ samochodem po Warszawie i jej okolicach, spotyka się kolejno z żoną (Beata Tyszkiewicz), dawną partnerką Aktora (Elżbieta Czyżewska) oraz przyjacielem (Daniel Olbrychski), próbując zrozumieć przyczyny ucieczki i jednocześnie znaleźć sposób na dokończenie filmu. Coraz bardziej zagubiony i bezradny, czuje coraz większą obcość względem środowiskowych koterii, towarzyskich animozji i kłamstwa, w którym pławią się członkowie ekipy. Nad ranem dociera do bohaterów informacja o tragicznej śmierci aktora. Film trzeba jednak kręcić dalej.
Wszystko na sprzedaż to autotematyczna opowieść o utracie przyjaciela i wielkiego aktora. W tym bardzo osobistym filmie, do którego Wajda po raz pierwszy samodzielnie napisał oryginalny scenariusz, reżyser snuje refleksję nad fenomenem Zbigniewa Cybulskiego, portretuje rodzime środowisko filmowe oraz – jedyny raz w tak bezpośredni sposób – mówi o samym sobie. W alter ego Wajdy wcielił się Andrzej Łapicki, a pozostali aktorzy nasycają swoje postaci własnymi doświadczeniami i cechami charakterów. Dzięki temu Wszystko na sprzedaż staje się intymną, ale zarazem brawurowo nakręconą, ekspresyjną i najbardziej modernistyczną w karierze Wajdy odpowiedzią na słowa, które o reżyserze miał wygłosić niedługo przed śmiercią Cybulski: „powiedzcie mu, że jeszcze za mną zatęskni”.
[ENG]
During the film production, the actor playing the leading role suddenly leaves the set and never returns. The director (Andrzej Łapicki) tries to keep the project alive, driving through Warsaw and its surroundings and meeting, one after another, the actor’s wife (Beata Tyszkiewicz), his former partner (Elżbieta Czyżewska), and a close friend (Daniel Olbrychski), attempting both to understand the reasons for the disappearance and to find a way to complete the film. Increasingly lost and helpless, he feels ever more alienated from the cliques, social rivalries, and pervasive lies of the film community. By dawn, news reaches the characters of the actor’s tragic death—but the film must go on.
Everything for Sale is a self-reflective story about the loss of a friend and a great actor. In this deeply personal work, for which Wajda wrote an original screenplay on his own for the first time, the director considers the phenomenon of Zbigniew Cybulski, portrays the Polish film milieu, and—more directly than ever before—speaks about himself. Wajda’s alter ego is played by Andrzej Łapicki, while the remaining actors infuse their roles with their own experiences and personality traits. As a result, Everything for Sale becomes an intimate yet boldly shot, expressive, and the most overtly modernist film of Wajda’s career—a cinematic response to the words Cybulski was said to have uttered shortly before his death: “Tell him he’ll miss me yet.”
Wszystko na sprzedaż to autotematyczna opowieść o utracie przyjaciela i wielkiego aktora. W tym bardzo osobistym filmie, do którego Wajda po raz pierwszy samodzielnie napisał oryginalny scenariusz, reżyser snuje refleksję nad fenomenem Zbigniewa Cybulskiego, portretuje rodzime środowisko filmowe oraz – jedyny raz w tak bezpośredni sposób – mówi o samym sobie. W alter ego Wajdy wcielił się Andrzej Łapicki, a pozostali aktorzy nasycają swoje postaci własnymi doświadczeniami i cechami charakterów. Dzięki temu Wszystko na sprzedaż staje się intymną, ale zarazem brawurowo nakręconą, ekspresyjną i najbardziej modernistyczną w karierze Wajdy odpowiedzią na słowa, które o reżyserze miał wygłosić niedługo przed śmiercią Cybulski: „powiedzcie mu, że jeszcze za mną zatęskni”.
[ENG]
During the film production, the actor playing the leading role suddenly leaves the set and never returns. The director (Andrzej Łapicki) tries to keep the project alive, driving through Warsaw and its surroundings and meeting, one after another, the actor’s wife (Beata Tyszkiewicz), his former partner (Elżbieta Czyżewska), and a close friend (Daniel Olbrychski), attempting both to understand the reasons for the disappearance and to find a way to complete the film. Increasingly lost and helpless, he feels ever more alienated from the cliques, social rivalries, and pervasive lies of the film community. By dawn, news reaches the characters of the actor’s tragic death—but the film must go on.
Everything for Sale is a self-reflective story about the loss of a friend and a great actor. In this deeply personal work, for which Wajda wrote an original screenplay on his own for the first time, the director considers the phenomenon of Zbigniew Cybulski, portrays the Polish film milieu, and—more directly than ever before—speaks about himself. Wajda’s alter ego is played by Andrzej Łapicki, while the remaining actors infuse their roles with their own experiences and personality traits. As a result, Everything for Sale becomes an intimate yet boldly shot, expressive, and the most overtly modernist film of Wajda’s career—a cinematic response to the words Cybulski was said to have uttered shortly before his death: “Tell him he’ll miss me yet.”
WYPADEK FORTEPIANOWY | 17. PRZEGLĄD NOWEGO KINA FRANCUSKIEGO
Wersja językowa: napisy PL.
Magalie, zwana także Magaloche to neurotyczna influencerka, gwiazda internetu, budująca karierę dzięki publikacji kontrowersyjnych treści. Po „nieszczęśliwym wypadku” z fortepianem na planie kolejnego nagrania usuwa się w cień i izoluje w alpejskiej willi. Towarzyszy jej Patrick Balandras, osobisty asystent. Choć jego relacje z chlebodawczynią lepiej opisywałoby słowo „służący do wszystkiego”. Jednak Magalie nie zazna ciszy i spokoju – stanie się ofiarą dziennikarskiego szantażu. Mistrz francuskiej komedii w szczytowej formie!
Magalie, zwana także Magaloche to neurotyczna influencerka, gwiazda internetu, budująca karierę dzięki publikacji kontrowersyjnych treści. Po „nieszczęśliwym wypadku” z fortepianem na planie kolejnego nagrania usuwa się w cień i izoluje w alpejskiej willi. Towarzyszy jej Patrick Balandras, osobisty asystent. Choć jego relacje z chlebodawczynią lepiej opisywałoby słowo „służący do wszystkiego”. Jednak Magalie nie zazna ciszy i spokoju – stanie się ofiarą dziennikarskiego szantażu. Mistrz francuskiej komedii w szczytowej formie!
ZAWIEŚCIE CZERWONE LATARNIE
Słynne chińskie arcydzieło i jeden z najpiękniejszych filmów lat 90. już 22 maja w polskich kinach, w nowej wersji 4K.
„Zawieście czerwone latarnie” to absolutna perła w bogatym i eklektycznym dorobku Zhanga Yimou („Dom latających sztyletów”, „Żyć”, „Hero”). Adaptacja opowiadania Su Tonga „Żony i konkubiny” przyniosła mu międzynarodowe uznanie i status nowego mistrza światowego kina. Srebrny Lew w Wenecji, nagroda BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz nominacja oscarowa tylko dopełniły sukcesu reżysera. W głównej roli błyszczy natomiast Gong Li („Czerwone sorgo”, „Wyznania gejszy”), która dziewięciokrotnie współpracowała z Zhangiem i szybko stała się ikoną współczesnego kina.
Film zachwyca nowatorskim użyciem koloru, mistrzowską aranżacją zabytkowych XVIII-wiecznych przestrzeni, dramaturgiczną precyzją czy głęboko feministyczną refleksją. Choć chińska cenzura dostrzegła w nim metaforę autorytarnego systemu i opóźniła krajową dystrybucję, nic nie mogło zaszkodzić jego sławie. Z czasem wyrafinowana kostiumowa opowieść zagościła na wielu listach z najlepszymi tytułami w historii kina.
Akcja rozgrywa się w Chinach w latach 20. XX wieku. 19-letnia Songlian zostaje czwartą konkubiną zamożnego pana Chena. Trafia do jego imponującej posiadłości, gdzie obowiązują specyficzne zasady, a każdy aspekt codzienności kształtują wielowiekowe tradycje. Główna bohaterka powoli odkrywa, że w kobiecym gronie, do którego dołączyła, trwa rywalizacja o względy pana domu. Do czego mogą jednak doprowadzić ciągłe erupcje zazdrości, atmosfera wzajemnych oskarżeń i niepewność dotycząca własnej pozycji? Czy niedoświadczona Songlian odnajdzie się w skomplikowanym labiryncie dziedzińców i korytarzy?
Rekonstrukcja filmu w jakości 4K pozwala jeszcze bardziej docenić jego wizualną urodę. Symetryczne malarskie kadry, gra czerwonych świateł oraz zjawiskowe kostiumy i scenografie tworzą niezapomniany estetyczny spektakl.
„Zawieście czerwone latarnie” to absolutna perła w bogatym i eklektycznym dorobku Zhanga Yimou („Dom latających sztyletów”, „Żyć”, „Hero”). Adaptacja opowiadania Su Tonga „Żony i konkubiny” przyniosła mu międzynarodowe uznanie i status nowego mistrza światowego kina. Srebrny Lew w Wenecji, nagroda BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz nominacja oscarowa tylko dopełniły sukcesu reżysera. W głównej roli błyszczy natomiast Gong Li („Czerwone sorgo”, „Wyznania gejszy”), która dziewięciokrotnie współpracowała z Zhangiem i szybko stała się ikoną współczesnego kina.
Film zachwyca nowatorskim użyciem koloru, mistrzowską aranżacją zabytkowych XVIII-wiecznych przestrzeni, dramaturgiczną precyzją czy głęboko feministyczną refleksją. Choć chińska cenzura dostrzegła w nim metaforę autorytarnego systemu i opóźniła krajową dystrybucję, nic nie mogło zaszkodzić jego sławie. Z czasem wyrafinowana kostiumowa opowieść zagościła na wielu listach z najlepszymi tytułami w historii kina.
Akcja rozgrywa się w Chinach w latach 20. XX wieku. 19-letnia Songlian zostaje czwartą konkubiną zamożnego pana Chena. Trafia do jego imponującej posiadłości, gdzie obowiązują specyficzne zasady, a każdy aspekt codzienności kształtują wielowiekowe tradycje. Główna bohaterka powoli odkrywa, że w kobiecym gronie, do którego dołączyła, trwa rywalizacja o względy pana domu. Do czego mogą jednak doprowadzić ciągłe erupcje zazdrości, atmosfera wzajemnych oskarżeń i niepewność dotycząca własnej pozycji? Czy niedoświadczona Songlian odnajdzie się w skomplikowanym labiryncie dziedzińców i korytarzy?
Rekonstrukcja filmu w jakości 4K pozwala jeszcze bardziej docenić jego wizualną urodę. Symetryczne malarskie kadry, gra czerwonych świateł oraz zjawiskowe kostiumy i scenografie tworzą niezapomniany estetyczny spektakl.
ZIEMIA OBIECANA | WAJDA: RE-WIZJE
Brawurowo zrealizowana adaptacja niemal zapomnianej powieści Władysława Reymonta, przedstawiająca na tle gwałtownie rozwijającej się pod koniec XIX wieku Łodzi losy trzech przyjaciół: Niemca Maksa, Żyda Moryca i Polaka Karola. Bohaterowie decydują się założyć w mieście własną fabrykę włókienniczą, co nie jest w smak żydowskiej, niemieckiej i rosyjskiej konkurencji. Po drodze Karol Borowiecki uwodzi Lucy Zuckerową, ponętną żonę starego fabrykanta, wykorzystując romans do zdobycia kapitału, a Moryc Welt prowadzi ryzykowne spekulacje finansowe i handlowe w środowisku żydowskim, balansując na granicy bankructwa i oszustwa. Równolegle Maks Baum negocjuje z niemieckimi przemysłowcami, próbując uratować podupadający rodzinny interes, a wielcy finansiści, Bucholz, Grünspan i Müller, próbują pozyskać młodych i ambitnych do swych interesów. Ostatecznie Borowiecki dla realizacji swych planów decyduje się sprzedać rodzinny majątek, przeprowadzić narzeczoną Ankę do Łodzi i oddać wzniosłe wartości wilczym regułom kapitalizmu.
Ten olśniewający plastycznie, narracyjnie i aktorsko film wygrywa we wszystkich rankingach na najlepszy film w historii polskiej kinematografii. Siła reżyserii Andrzeja Wajdy, zdolność do pomieszczenia w jednym filmie tak wielu wątków i ogromne bogactwo inscenizacyjne zasłużyły na najwyższe laury. Sama sekwencja w teatrze jest dziś postrzegana jako jedno z największych osiągnięć filmowej narracji, w ramach której reżyser, na niewielkiej przestrzeni, zdołał połączyć kilkadziesiąt postaci i wątków. Wśród nagród brakło tylko Oscara, bo choć film był faworytem, to na skutek nieuprawnionych oskarżeń o antysemityzm przegrał walkę o tę statuetkę.
[ENG]
A brilliant adaptation of a now largely forgotten novel by Władysław Reymont, the film traces the intertwined fates of three friends against the backdrop of the rapidly industrializing city of Łódź at the end of the nineteenth century: the German Maks, the Jew Moryc, and the Pole Karol. Determined to establish their own textile factory, they soon find themselves at odds with powerful Jewish, German, and Russian competitors who dominate the local market. Along the way, Karol Borowiecki seduces Lucy Zucker, the alluring wife of an aging industrialist, using the affair to secure capital, while Moryc Welt engages in risky financial and commercial schemes within the Jewish business milieu, constantly teetering on the edge of bankruptcy and fraud. At the same time, Maks Baum negotiates with German manufacturers in an attempt to save his family’s declining enterprise, as influential financiers such as Bucholz, Grünspan, and Müller seek to draw the ambitious young men into their own ruthless ventures. In pursuit of his plans, Borowiecki ultimately chooses to sell his family estate, bring his fiancée Anka to Łódź, and subject lofty ideals to the harsh, predatory rules of capitalism.
Visually dazzling, narratively expansive, and driven by extraordinary performances, the film consistently tops rankings of the greatest works in the history of Polish cinema. Andrzej Wajda’s mis-en-scène, his ability to weave together a multitude of storylines, and the sheer richness of the film’s staging earned it the highest acclaim. The famous theatre sequence alone is now regarded as one of the crowning achievements of cinematic storytelling, compressing dozens of characters and narrative threads into a single, tightly choreographed space. The only major prize missing from its long list of honours was the Academy Award, which the film narrowly lost despite being a frontrunner, amid unfair accusations of antisemitism.
Ten olśniewający plastycznie, narracyjnie i aktorsko film wygrywa we wszystkich rankingach na najlepszy film w historii polskiej kinematografii. Siła reżyserii Andrzeja Wajdy, zdolność do pomieszczenia w jednym filmie tak wielu wątków i ogromne bogactwo inscenizacyjne zasłużyły na najwyższe laury. Sama sekwencja w teatrze jest dziś postrzegana jako jedno z największych osiągnięć filmowej narracji, w ramach której reżyser, na niewielkiej przestrzeni, zdołał połączyć kilkadziesiąt postaci i wątków. Wśród nagród brakło tylko Oscara, bo choć film był faworytem, to na skutek nieuprawnionych oskarżeń o antysemityzm przegrał walkę o tę statuetkę.
[ENG]
A brilliant adaptation of a now largely forgotten novel by Władysław Reymont, the film traces the intertwined fates of three friends against the backdrop of the rapidly industrializing city of Łódź at the end of the nineteenth century: the German Maks, the Jew Moryc, and the Pole Karol. Determined to establish their own textile factory, they soon find themselves at odds with powerful Jewish, German, and Russian competitors who dominate the local market. Along the way, Karol Borowiecki seduces Lucy Zucker, the alluring wife of an aging industrialist, using the affair to secure capital, while Moryc Welt engages in risky financial and commercial schemes within the Jewish business milieu, constantly teetering on the edge of bankruptcy and fraud. At the same time, Maks Baum negotiates with German manufacturers in an attempt to save his family’s declining enterprise, as influential financiers such as Bucholz, Grünspan, and Müller seek to draw the ambitious young men into their own ruthless ventures. In pursuit of his plans, Borowiecki ultimately chooses to sell his family estate, bring his fiancée Anka to Łódź, and subject lofty ideals to the harsh, predatory rules of capitalism.
Visually dazzling, narratively expansive, and driven by extraordinary performances, the film consistently tops rankings of the greatest works in the history of Polish cinema. Andrzej Wajda’s mis-en-scène, his ability to weave together a multitude of storylines, and the sheer richness of the film’s staging earned it the highest acclaim. The famous theatre sequence alone is now regarded as one of the crowning achievements of cinematic storytelling, compressing dozens of characters and narrative threads into a single, tightly choreographed space. The only major prize missing from its long list of honours was the Academy Award, which the film narrowly lost despite being a frontrunner, amid unfair accusations of antisemitism.
ZNAKI PANA ŚLIWKI
Wbrew oczekiwaniom rodziny Karol Śliwka opuszcza wieś i zaczyna studia artystyczne w Warszawie. Postanawia zająć się projektowaniem znaków graficznych. Swoimi pracami wypełnia komunistyczną Polskę i definiuje wizualny krajobraz kraju. Jego znaki nie wiszą w galeriach, ale są obecne w polskich domach, na polskich ulicach, w instytucjach i zakładach pracy. Jednocześnie prowadzi zwyczajne życie rodzinne, które przez lata z pasją dokumentuje. Ten niezwykle utalentowany twórca, do dziś uważany jest za jednego z najważniejszych projektantów znaków na świecie. Film "Znaki Pana Śliwki" to kalejdoskop materiałów archiwalnych, wspomnień odsłaniających fascynujący portret człowieka i epoki, wędrówka przez zmieniającą się Polskę.
ZNAKI PANA ŚLIWKI | SENIOR W MUZIE
Polski film dokumentalny eksplorujący życie Karola Śliwki – cenionego twórcę znaków graficznych. Jego prace zalewają komunistyczną Polskę, trafiając nie do galerii sztuki, a do codziennych przestrzeni. Jednocześnie dokument przedstawia go jako osobę rodzinną. Film Urszuli Morgi i Bartosza Mikołajczyka korzysta z unikatowych materiałów archiwalnych odsłaniających intrygujące życie Pana Śliwki i jego wyjątkową twórczość.