"Spotkanie z Ambrożym Kleksem"
Zapraszamy dzieci wraz z rodzicami na niezwykłe widowisko pełne magii, muzyki i dobrej zabawy! Podczas spektaklu „Spotkanie z Ambrożym Kleksem” przeniesiemy się do świata znanego z najpiękniejszych polskich bajek i wierszy, gdzie wyobraźnia nie zna granic, a każda chwila może zamienić się w przygodę.
W magicznym klimacie rozpoczniemy od piosenki „Witajcie w naszej bajce”, a następnie spotkamy się z samym profesorem Ambrożym Kleksem, który zaprosi dzieci do niezwykłej Akademii. Wspólnie wyruszymy w fantastyczną podróż na Wyspy Bergamuty, gdzie czekają bajkowe postacie i mnóstwo niespodzianek.
Podczas widowiska dzieci spotkają m.in. Koziołka Matołka, zatańczą razem z Panem Kleksem, rozwiążą bajkowe zagadki i wezmą udział w wesołych animacjach. Nie zabraknie również quizów z nagrodami, magicznych sztuczek, tanecznych zabaw oraz spotkań z bohaterami znanymi z wierszy Jana Brzechwy i Juliana Tuwima.
Na uczestników czeka także mnóstwo atrakcji: bajkowe ZOO, zabawy rodzinne, poszukiwanie tajemniczego guzika doktora Pai Chi Wo, kaczy taniec z Kaczką Dziwaczką i warzywno-owocowe zagadki ze straganu.
To spektakl, który łączy teatr, animację i wspólną zabawę z publicznością. Dzieci nie tylko oglądają – stają się częścią bajkowej historii!
Zapraszamy całe rodziny do wspólnego odkrywania świata wyobraźni, śmiechu i magii. Przyjdźcie i przekonajcie się, że w Akademii Pana Kleksa każdy może zostać bohaterem bajki!
Orientacyjny czas trwania spektaklu to około 70 minut.
W magicznym klimacie rozpoczniemy od piosenki „Witajcie w naszej bajce”, a następnie spotkamy się z samym profesorem Ambrożym Kleksem, który zaprosi dzieci do niezwykłej Akademii. Wspólnie wyruszymy w fantastyczną podróż na Wyspy Bergamuty, gdzie czekają bajkowe postacie i mnóstwo niespodzianek.
Podczas widowiska dzieci spotkają m.in. Koziołka Matołka, zatańczą razem z Panem Kleksem, rozwiążą bajkowe zagadki i wezmą udział w wesołych animacjach. Nie zabraknie również quizów z nagrodami, magicznych sztuczek, tanecznych zabaw oraz spotkań z bohaterami znanymi z wierszy Jana Brzechwy i Juliana Tuwima.
Na uczestników czeka także mnóstwo atrakcji: bajkowe ZOO, zabawy rodzinne, poszukiwanie tajemniczego guzika doktora Pai Chi Wo, kaczy taniec z Kaczką Dziwaczką i warzywno-owocowe zagadki ze straganu.
To spektakl, który łączy teatr, animację i wspólną zabawę z publicznością. Dzieci nie tylko oglądają – stają się częścią bajkowej historii!
Zapraszamy całe rodziny do wspólnego odkrywania świata wyobraźni, śmiechu i magii. Przyjdźcie i przekonajcie się, że w Akademii Pana Kleksa każdy może zostać bohaterem bajki!
Orientacyjny czas trwania spektaklu to około 70 minut.
AMAZOMANIA | MDAG 2026
[PL]
W 1996 roku brazylijski urzędnik i szwedzki dziennikarz wyruszają w głąb Amazonii, by spotkać żyjące z dala od współczesnej cywilizacji plemię Korubo. Dochodzi do tzw. pierwszego kontaktu, a nagrania z wyprawy stają się sensacją – ukazują świat, którego wcześniej nikt nie widział. Dekady później materiał powraca, stawiając pytania o moralność wyprawy i relacje białego człowieka z kulturami rdzennych mieszkańców. Szwedzki dziennikarz wraca do tej społeczności po 30 latach, ale nie wszystko przebiega zgodnie z planem: Korubo domagają się odszkodowania i żądają prawa do opowiedzenia własnej historii.
[ENG]
In 1996, a Brazilian official and a Swedish journalist journeyed into the Amazon to meet the Korubo tribe, isolated from contemporary civilization. The so-called first contact was documented, and the footage became a sensation, showing a world previously unseen. Decades later, the material resurfaces, raising questions about the morality of the expedition and the relationship of white outsiders to Indigenous cultures. When the Swedish journalist returns after 30 years, not everything goes as planned: the Korubo tribe demands compensation and insists on the right to tell their own story.
W 1996 roku brazylijski urzędnik i szwedzki dziennikarz wyruszają w głąb Amazonii, by spotkać żyjące z dala od współczesnej cywilizacji plemię Korubo. Dochodzi do tzw. pierwszego kontaktu, a nagrania z wyprawy stają się sensacją – ukazują świat, którego wcześniej nikt nie widział. Dekady później materiał powraca, stawiając pytania o moralność wyprawy i relacje białego człowieka z kulturami rdzennych mieszkańców. Szwedzki dziennikarz wraca do tej społeczności po 30 latach, ale nie wszystko przebiega zgodnie z planem: Korubo domagają się odszkodowania i żądają prawa do opowiedzenia własnej historii.
[ENG]
In 1996, a Brazilian official and a Swedish journalist journeyed into the Amazon to meet the Korubo tribe, isolated from contemporary civilization. The so-called first contact was documented, and the footage became a sensation, showing a world previously unseen. Decades later, the material resurfaces, raising questions about the morality of the expedition and the relationship of white outsiders to Indigenous cultures. When the Swedish journalist returns after 30 years, not everything goes as planned: the Korubo tribe demands compensation and insists on the right to tell their own story.
AMERYKAŃSKI DOKTOR | MDAG 2026
[PL]
Trzej amerykańscy lekarze – Palestyńczyk, Żyd i zaratusztrianin – wjeżdżają do Gazy, by ratować życie, lecz szybko znajdują się na granicy medycyny i polityki. W obliczu nasilających się ataków i zrujnowanej infrastruktury medycznej podejmują dramatyczne decyzje dotyczące segregacji rannych, opiekują się cierpiącymi dziećmi i pracują w warunkach nieustannego zagrożenia. Choć różnią się pochodzeniem, doświadczeniem i temperamentem, łączy ich silne poczucie zawodowego i moralnego obowiązku. Ratują pacjentów, a zarazem – jako obywatele Stanów Zjednoczonych – domagają się reakcji własnego rządu, mierząc się z politycznym wymiarem konfliktu. Od szpitalnych sal w Gazie po korytarze amerykańskiej władzy film ukazuje walkę o ludzkie życie i prawdę. To poruszający film o odwadze, etyce i odpowiedzialności w czasie wojny.
[ENG]
As attacks intensify and medical infrastructure lies in ruins, the doctors must make critical triage decisions, tend to suffering children, and work under constant threat. Despite differences in background, experience, and temperament, they are united by a strong sense of professional and moral duty. While saving patients, they also hold the U.S. government accountable, navigating the political dimensions of the conflict. From Gaza’s hospital wards to the halls of American power, the film depicts the struggle for human life and truth. This moving documentary explores courage, ethics, and responsibility in wartime, asking whether humanity itself can become a form of resistance against violence.
Trzej amerykańscy lekarze – Palestyńczyk, Żyd i zaratusztrianin – wjeżdżają do Gazy, by ratować życie, lecz szybko znajdują się na granicy medycyny i polityki. W obliczu nasilających się ataków i zrujnowanej infrastruktury medycznej podejmują dramatyczne decyzje dotyczące segregacji rannych, opiekują się cierpiącymi dziećmi i pracują w warunkach nieustannego zagrożenia. Choć różnią się pochodzeniem, doświadczeniem i temperamentem, łączy ich silne poczucie zawodowego i moralnego obowiązku. Ratują pacjentów, a zarazem – jako obywatele Stanów Zjednoczonych – domagają się reakcji własnego rządu, mierząc się z politycznym wymiarem konfliktu. Od szpitalnych sal w Gazie po korytarze amerykańskiej władzy film ukazuje walkę o ludzkie życie i prawdę. To poruszający film o odwadze, etyce i odpowiedzialności w czasie wojny.
[ENG]
As attacks intensify and medical infrastructure lies in ruins, the doctors must make critical triage decisions, tend to suffering children, and work under constant threat. Despite differences in background, experience, and temperament, they are united by a strong sense of professional and moral duty. While saving patients, they also hold the U.S. government accountable, navigating the political dimensions of the conflict. From Gaza’s hospital wards to the halls of American power, the film depicts the struggle for human life and truth. This moving documentary explores courage, ethics, and responsibility in wartime, asking whether humanity itself can become a form of resistance against violence.
ANDRE JEST IDIOTĄ | MDAG 2026
[PL]
Zaskakujący i bezwzględnie szczery film o chorobie, który okazuje się szaloną odą do życia. Dokumentalna komedia o klarowności, która pojawia się, gdy czas nagle staje się skończony. André Ricciardi to samozwańczy „idiota”, który zlekceważył kolonoskopię. Mogła uratować mu życie, ale już jest za późno. Postanawia zamienić swój ostatni rozdział w eksperyment pełen humoru i ciekawości świata. Przez całe życie był dyrektorem kreatywnym w branży reklamowej. Lubił prowokować i nigdy nie wybierał konwencjonalnych dróg. Z własną śmiertelnością postanawia zmierzyć się dokładnie w taki sam sposób.
[ENG]
Unexpected, irreverent, and defiantly heartfelt, the film is a wildly life-affirming film about death and about the strange clarity that arrives when time suddenly becomes finite. When André Ricciardi, a self-proclaimed “idiot” for skipping the colonoscopy that could have saved him, learns he is dying, he turns his final chapter into an experiment in radical honesty, humor, and curiosity. A lifelong iconoclast and ad-industry provocateur, André has never done anything the conventional way, and confronting mortality proves no different.
Zaskakujący i bezwzględnie szczery film o chorobie, który okazuje się szaloną odą do życia. Dokumentalna komedia o klarowności, która pojawia się, gdy czas nagle staje się skończony. André Ricciardi to samozwańczy „idiota”, który zlekceważył kolonoskopię. Mogła uratować mu życie, ale już jest za późno. Postanawia zamienić swój ostatni rozdział w eksperyment pełen humoru i ciekawości świata. Przez całe życie był dyrektorem kreatywnym w branży reklamowej. Lubił prowokować i nigdy nie wybierał konwencjonalnych dróg. Z własną śmiertelnością postanawia zmierzyć się dokładnie w taki sam sposób.
[ENG]
Unexpected, irreverent, and defiantly heartfelt, the film is a wildly life-affirming film about death and about the strange clarity that arrives when time suddenly becomes finite. When André Ricciardi, a self-proclaimed “idiot” for skipping the colonoscopy that could have saved him, learns he is dying, he turns his final chapter into an experiment in radical honesty, humor, and curiosity. A lifelong iconoclast and ad-industry provocateur, André has never done anything the conventional way, and confronting mortality proves no different.
ANIMATOR BEZ SELEKCJI | KONKURS POLSKICH FILMÓW ANIMOWANYCH
Animator bez selekcji to rozgrzewka przed Festiwalem Animator. Podczas wydarzenia publiczność obejrzy filmy krótkometrażowe, które, chociaż niewiele brakowało, nie dostały się do Konkursu Polskich Filmów Animowanych. Po pokazach oceni wszystkie wyświetlane produkcje. Te, które dostaną najwyższe noty, dołączą do pokazów podczas 19. MFFA Animator i zawalczą o główną nagrodę festiwalu!
Program:
1. Remote PE / Zdalny w-f, reż./dir. Zuzanna Kalinowska, 4'19'', Polska/Poland
2. Szarawo: Fan Daniel Nowak, reż./dir. Igor Warias, 9'04'', Polska/Poland
3. End Story / Koniec bajka, reż./dir. Zuzanna Zofia Heller, 3'09'', Polska/Poland
4. The BluToots Maria Mazan, reż./dir. Aleksandra Kostrzewska, 5'45'', Polska/Poland
5. Territory, reż./dir. Barbara Synak, 6', Polska/Poland
6. Of A Detective, Lightning And Unsolved Things / O detektywie, piorunie i rzeczach niewyjaśnionych, reż./dir. Jimena Zarauz-Piłacik, 6'19'', Polska/Poland
7. Process, reż./dir. Barbara Szczerbanowska, 2'35'', Polska/Poland
8. Chill Out / Wychilluj, reż./dir. Magdalena Joanna Botor, 10'43'', Polska/Poland
9. The Cleaner, reż./dir. Paweł Homma, Tomasz Konop, 10'32'', Polska/Poland
10. Last Winter / Ostatnia zima, reż./dir. Maria Anna Majkowska, 5'28'', Polska/Poland
Program:
1. Remote PE / Zdalny w-f, reż./dir. Zuzanna Kalinowska, 4'19'', Polska/Poland
2. Szarawo: Fan Daniel Nowak, reż./dir. Igor Warias, 9'04'', Polska/Poland
3. End Story / Koniec bajka, reż./dir. Zuzanna Zofia Heller, 3'09'', Polska/Poland
4. The BluToots Maria Mazan, reż./dir. Aleksandra Kostrzewska, 5'45'', Polska/Poland
5. Territory, reż./dir. Barbara Synak, 6', Polska/Poland
6. Of A Detective, Lightning And Unsolved Things / O detektywie, piorunie i rzeczach niewyjaśnionych, reż./dir. Jimena Zarauz-Piłacik, 6'19'', Polska/Poland
7. Process, reż./dir. Barbara Szczerbanowska, 2'35'', Polska/Poland
8. Chill Out / Wychilluj, reż./dir. Magdalena Joanna Botor, 10'43'', Polska/Poland
9. The Cleaner, reż./dir. Paweł Homma, Tomasz Konop, 10'32'', Polska/Poland
10. Last Winter / Ostatnia zima, reż./dir. Maria Anna Majkowska, 5'28'', Polska/Poland
ANIMATOR BEZ SELEKCJI | MIĘDZYNARODOWY KONKURS FILMÓW KRÓTKOMETRAŻOWYCH
Animator bez selekcji to rozgrzewka przed Festiwalem Animator. Podczas wydarzenia publiczność obejrzy filmy krótkometrażowe, które, chociaż niewiele brakowało, nie dostały się do Międzynarodowego Konkursu Filmów Krótkometrażowych. Po pokazach oceni wszystkie wyświetlane produkcje. Te, które dostaną najwyższe noty dołączą do pokazów podczas 19. MFFA Animator i zawalczą o główne nagrody festiwalu, w tym o skróconą drogę do nominacji oscarowej®!
Program:
1. Hunting Qui part à la chasse, reż./dir. Lea Favre, 10'50'', Switzerland/Szwajcaria
2. Moving Mountains, reż./dir. Jessica Poon, 5'55'', Germany/Niemcy
3. Supersilly, reż./dir. Veronica Martinadonna, 9' France/Francja
4. Skin Flick, reż./dir. Louise Bailly, Daniela del Castello, Alice Levy, Bruno de Mendonca, Elifsu Meric, Joey Quoc Tran, 8'05'', France
5. Closing Hour, reż./dir. Tim Smink, 8'34'', Netherlands
6. VISTA MARE VISTA MARE, reż./dir. Nicola Bartoleschi, Nicoletta Busto, Emanuele Ricciardi, 5', Italy/Włochy
7. Poltergeists, reż./dir. Alicia Brown, 0'54'', United Kingdom/Wielka Brytania
8. Bougainvillea, reż./dir. Neda Sangtarash, 3'15'', Iran
9. Wormwood & Copper, 4'11'', Sweden/Szwecja
10. The Scariest Skeleton, reż./dir. Mali Elfman, Pete Scalzitti, 6'36'', USA
11. WHALE 52 – Suite For Man, Boy And Whale, reż./dir. Daniel Neiden, 11'15'', USA
Program:
1. Hunting Qui part à la chasse, reż./dir. Lea Favre, 10'50'', Switzerland/Szwajcaria
2. Moving Mountains, reż./dir. Jessica Poon, 5'55'', Germany/Niemcy
3. Supersilly, reż./dir. Veronica Martinadonna, 9' France/Francja
4. Skin Flick, reż./dir. Louise Bailly, Daniela del Castello, Alice Levy, Bruno de Mendonca, Elifsu Meric, Joey Quoc Tran, 8'05'', France
5. Closing Hour, reż./dir. Tim Smink, 8'34'', Netherlands
6. VISTA MARE VISTA MARE, reż./dir. Nicola Bartoleschi, Nicoletta Busto, Emanuele Ricciardi, 5', Italy/Włochy
7. Poltergeists, reż./dir. Alicia Brown, 0'54'', United Kingdom/Wielka Brytania
8. Bougainvillea, reż./dir. Neda Sangtarash, 3'15'', Iran
9. Wormwood & Copper, 4'11'', Sweden/Szwecja
10. The Scariest Skeleton, reż./dir. Mali Elfman, Pete Scalzitti, 6'36'', USA
11. WHALE 52 – Suite For Man, Boy And Whale, reż./dir. Daniel Neiden, 11'15'', USA
BARBARA FOREVER | MDAG 2026
[PL]
Pełnometrażowy debiut dokumentalny Brydie O’Connor, reżyserki związanej z narracjami queer i women-driven, oparty jest na dogłębnej eksploracji archiwów oraz twórczości Barbary Hammer – pionierskiej, eksperymentalnej filmowczyni lesbijsko-queerowej. Wykorzystując ponad sto filmów, niezliczone godziny niepublikowanych materiałów, zdjęcia, listy, szkice oraz głos samej Hammer, O’Connor ukazuje życie, twórczość i trwały wpływ artystki na kino queer i sztukę eksperymentalną. Hammer przez całe życie dokumentowała własne doświadczenia, ciało i tożsamość, tworząc narrację osobistą i społeczną, będącą próbą „trwania wiecznie”. Jej prace stały się inspiracją i fundamentem dla kolejnych pokoleń twórczyń queer, kształtując przyszłość queer kina. Film powstał na bazie wcześniejszego krótkometrażowego projektu „Love Barbara” (2022).
[ENG]
Brydie O’Connor’s feature debut examines the life and work of Barbara Hammer, a pioneering queer experimental filmmaker. Drawing on over a hundred films, countless hours of unpublished material, photographs, letters, sketches, and Hammer’s own voice, the film explores her life, artistry, and lasting impact on queer cinema and experimental art. It shows how Hammer documented her body, identity, and experiences throughout her life, creating both a personal and social narrative aimed at “lasting forever.” Her work has inspired and laid the foundation for subsequent generations of queer filmmakers, shaping the future of queer cinema. The film builds on O’Connor’s earlier short project, Love Barbara (2022).
Pełnometrażowy debiut dokumentalny Brydie O’Connor, reżyserki związanej z narracjami queer i women-driven, oparty jest na dogłębnej eksploracji archiwów oraz twórczości Barbary Hammer – pionierskiej, eksperymentalnej filmowczyni lesbijsko-queerowej. Wykorzystując ponad sto filmów, niezliczone godziny niepublikowanych materiałów, zdjęcia, listy, szkice oraz głos samej Hammer, O’Connor ukazuje życie, twórczość i trwały wpływ artystki na kino queer i sztukę eksperymentalną. Hammer przez całe życie dokumentowała własne doświadczenia, ciało i tożsamość, tworząc narrację osobistą i społeczną, będącą próbą „trwania wiecznie”. Jej prace stały się inspiracją i fundamentem dla kolejnych pokoleń twórczyń queer, kształtując przyszłość queer kina. Film powstał na bazie wcześniejszego krótkometrażowego projektu „Love Barbara” (2022).
[ENG]
Brydie O’Connor’s feature debut examines the life and work of Barbara Hammer, a pioneering queer experimental filmmaker. Drawing on over a hundred films, countless hours of unpublished material, photographs, letters, sketches, and Hammer’s own voice, the film explores her life, artistry, and lasting impact on queer cinema and experimental art. It shows how Hammer documented her body, identity, and experiences throughout her life, creating both a personal and social narrative aimed at “lasting forever.” Her work has inspired and laid the foundation for subsequent generations of queer filmmakers, shaping the future of queer cinema. The film builds on O’Connor’s earlier short project, Love Barbara (2022).
BEZ KOŃCA | MDAG 2026
[PL]
Daniel nie słyszał, jak jego szesnastoletni syn Krzysztof wychodzi nad ranem z domu. Nie wiedział, co zaciągnęło chłopaka na most nad Wisłą – wiedział tylko, że to tam widziano go po raz ostatni. Kamera CCTV uchwyciła go, a potem, między jednym jej obrotem a drugim, Krzysiek zniknął. Możliwości są dwie: albo skoczył do rzeki, albo ukradkiem zszedł z mostu. Od tamtej pory Daniel i jego żona Agnieszka żyją w stanie zawieszenia: między rozpaczliwą nadzieją a paraliżującym strachem. Daniel nie potrafi biernie czekać na coraz mniej prawdopodobny przełom w policyjnym śledztwie, buduje więc łódź wyposażoną w kamery i drony z zamiarem samodzielnego zbadania mrocznych głębin rzeki. To początek poszukiwań, które pochłoną go w całości. Dzień po dniu przeczesuje Wisłę, nieustannie rozwijając nowe narzędzia i techniki poszukiwawcze. Zaczynają odzywać się do niego inne rodziny uwięzione w tej samej otchłani niepewności i bez końca poszukujące odpowiedzi. Długie, samotne godziny spędzone na łodzi stają się dla Daniela szansą na rozliczenie z życiem sprzed zniknięcia Krzysztofa. Wraz z mijaniem kolejnych miesięcy jego ból tylko się pogłębia; ojciec zmaga się z ciągłym napięciem między niesłabnącym pędem do dalszych poszukiwań a bolesną rzeczywistością, w której nieodwracalna strata odmieni jego życie raz na zawsze.
[ENG]
Daniel did not hear his son Krzysiek leaving the house and heading to the bridge over the Vistula, where he was last seen. A camera captured him — and then he disappeared: either he jumped into the river or walked off the bridge. Since then, Daniel and his wife have lived suspended between hope and fear. Unable to wait for a breakthrough in the investigation, the father builds a boat equipped with cameras and drones to search the river himself. The search consumes him. The lonely hours spent on the boat become a chance for him to reckon with his life so far.
Daniel nie słyszał, jak jego szesnastoletni syn Krzysztof wychodzi nad ranem z domu. Nie wiedział, co zaciągnęło chłopaka na most nad Wisłą – wiedział tylko, że to tam widziano go po raz ostatni. Kamera CCTV uchwyciła go, a potem, między jednym jej obrotem a drugim, Krzysiek zniknął. Możliwości są dwie: albo skoczył do rzeki, albo ukradkiem zszedł z mostu. Od tamtej pory Daniel i jego żona Agnieszka żyją w stanie zawieszenia: między rozpaczliwą nadzieją a paraliżującym strachem. Daniel nie potrafi biernie czekać na coraz mniej prawdopodobny przełom w policyjnym śledztwie, buduje więc łódź wyposażoną w kamery i drony z zamiarem samodzielnego zbadania mrocznych głębin rzeki. To początek poszukiwań, które pochłoną go w całości. Dzień po dniu przeczesuje Wisłę, nieustannie rozwijając nowe narzędzia i techniki poszukiwawcze. Zaczynają odzywać się do niego inne rodziny uwięzione w tej samej otchłani niepewności i bez końca poszukujące odpowiedzi. Długie, samotne godziny spędzone na łodzi stają się dla Daniela szansą na rozliczenie z życiem sprzed zniknięcia Krzysztofa. Wraz z mijaniem kolejnych miesięcy jego ból tylko się pogłębia; ojciec zmaga się z ciągłym napięciem między niesłabnącym pędem do dalszych poszukiwań a bolesną rzeczywistością, w której nieodwracalna strata odmieni jego życie raz na zawsze.
[ENG]
Daniel did not hear his son Krzysiek leaving the house and heading to the bridge over the Vistula, where he was last seen. A camera captured him — and then he disappeared: either he jumped into the river or walked off the bridge. Since then, Daniel and his wife have lived suspended between hope and fear. Unable to wait for a breakthrough in the investigation, the father builds a boat equipped with cameras and drones to search the river himself. The search consumes him. The lonely hours spent on the boat become a chance for him to reckon with his life so far.
BEZ ZNIECZULENIA | WAJDA: RE-WIZJE
Przygnębiający obraz polskiej rzeczywistości politycznej i społecznej drugiej połowy lat 70., a zarazem krytyczna diagnoza postaw w czasie nieufności i opresji ze strony systemu. Z kolejnej dziennikarskiej wyprawy do Polski wraca popularny reporter – wzorowany na postaci Ryszarda Kapuścińskiego. Z zaskoczeniem przyjmuje, że staje się – bez żadnego wyjaśnienia – obiektem zorganizowanej nagonki. W pracy zostaje zaszczuty przez młodszego kolegę, w środowisku oskarżany jest o koniunkturalizm i oportunizm, w domu żona składa pozew o rozwód. Dotychczas człowiek sukcesu, nagle opuszczony przez wszystkich, postawiony jest w sytuacji Kafkowskiej, tracąc wiarę w jakiekolwiek wartości, a nawet sens życia.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
Znakomita interpretacja Zbigniewa Zapasiewicza nadała postaci Jerzego tragizm, ale także pewną niejednoznaczność. Bohater niegdyś korzystał z benefitów systemu, który najpierw niewidzialnym mechanizmem dopuszczał do apanaży, by bez zapowiedzi bezwzględnie niszczyć dawnych luminarzy. Mało który film tak brutalnie pokazał mechanizm komunistycznego totalitaryzmu, aparat hipokryzji, oportunizmu, środowiskowej zawiści, promocji miernot i kuszenia awansem. Niewiele też filmów okazało się tak profetycznych i wciąż aktualnych, opisując świat degradacji wartości, uprzedmiotowienia ludzi, kłamstwa i manipulacji.
[ENG]
A bleak portrait of Poland’s political and social reality in the late 1970s, the film offers a sharp diagnosis of attitudes shaped by mistrust and systemic oppression. A popular reporter—modeled on the figure of Ryszard Kapuściński—returns home from another foreign assignment only to discover, to his astonishment, that he has become the target of a coordinated smear campaign, launched without explanation. At work he is harassed by a younger colleague, within his professional circle he is accused of opportunism and careerism, and at home his wife files for divorce. Once a man of success, suddenly abandoned by everyone, he finds himself in a Kafkaesque situation that strips him of faith in values, relationships, and even the meaning of life itself.
Zbigniew Zapasiewicz’s outstanding performance lends the character of Jerzy both tragic depth and moral ambiguity. The protagonist had once benefited from the very system that now turns against him—a system that silently grants privileges only to destroy its former favourites without warning. Few films have exposed so brutally the mechanisms of communist totalitarianism: its hypocrisy, opportunism, professional envy, promotion of mediocrity, and the temptations of advancement. Even fewer have proven so prophetic and enduringly relevant, depicting a world of eroded values, the objectification of individuals, and the pervasive reign of lies and manipulation.
BIBLIOTEKARKI | MDAG 2026
[PL]
Przejmujący obraz współczesnej Ameryki, przypominającej dystopię rodem z „451 stopni Fahrenheita”. Historia bibliotekarek, zwykłych obywatelek małych miasteczek w Stanach Zjednoczonych, które niespodziewanie stają się nieoczywistymi bohaterkami naszych czasów – jednymi z najważniejszych obrończyń demokracji. W obliczu narastającej polaryzacji politycznej i bezprecedensowej fali zakazywania książek w Stanach Zjednoczonych, zapoczątkowanej w Teksasie i na Florydzie, a następnie obejmującej kolejne stany, to właśnie bibliotekarki są w centrum politycznego konfliktu. Atakowane, zastraszane i poddawane presji, ryzykują pracę i bezpieczeństwo, by bronić prawa do wolności słowa, dostępu do wiedzy i pluralizmu myśli. Stając się strażniczkami wolności, łączą siły ponad podziałami i stają razem w obronie fundamentalnych wartości demokracji. Film stawia pytania o granice wolności oraz znaczenie obywatelskiej odwagi i odpowiedzialności jednostki wobec społeczności. Pokazuje rolę instytucji publicznych w dobie głębokich podziałów oraz cenę, jaką trzeba zapłacić za wolność w świecie narastających ideologicznych napięć i sporów.
[ENG]
A powerful portrait of contemporary America, evoking the dystopia of “Fahrenheit 451”. The film follows the story of librarians – ordinary citizens from small towns across the United States – who unexpectedly become some of the most important defenders of democracy today. Amid growing political polarization and an unprecedented wave of book banning that began in Texas and Florida before spreading nationwide, librarians find themselves at the center of a political conflict. Targeted, intimidated, and pressured, they risk their jobs and personal safety to defend freedom of speech, access to knowledge, and pluralism of thought. Becoming guardians of freedom, they unite across divisions to stand up for the fundamental values of democracy. The film raises questions about the limits of freedom, the meaning of civic courage, and the responsibility of individuals toward their communities, revealing the role of public institutions in times of deep division and the price of freedom in a world of escalating ideological tension.
Przejmujący obraz współczesnej Ameryki, przypominającej dystopię rodem z „451 stopni Fahrenheita”. Historia bibliotekarek, zwykłych obywatelek małych miasteczek w Stanach Zjednoczonych, które niespodziewanie stają się nieoczywistymi bohaterkami naszych czasów – jednymi z najważniejszych obrończyń demokracji. W obliczu narastającej polaryzacji politycznej i bezprecedensowej fali zakazywania książek w Stanach Zjednoczonych, zapoczątkowanej w Teksasie i na Florydzie, a następnie obejmującej kolejne stany, to właśnie bibliotekarki są w centrum politycznego konfliktu. Atakowane, zastraszane i poddawane presji, ryzykują pracę i bezpieczeństwo, by bronić prawa do wolności słowa, dostępu do wiedzy i pluralizmu myśli. Stając się strażniczkami wolności, łączą siły ponad podziałami i stają razem w obronie fundamentalnych wartości demokracji. Film stawia pytania o granice wolności oraz znaczenie obywatelskiej odwagi i odpowiedzialności jednostki wobec społeczności. Pokazuje rolę instytucji publicznych w dobie głębokich podziałów oraz cenę, jaką trzeba zapłacić za wolność w świecie narastających ideologicznych napięć i sporów.
[ENG]
A powerful portrait of contemporary America, evoking the dystopia of “Fahrenheit 451”. The film follows the story of librarians – ordinary citizens from small towns across the United States – who unexpectedly become some of the most important defenders of democracy today. Amid growing political polarization and an unprecedented wave of book banning that began in Texas and Florida before spreading nationwide, librarians find themselves at the center of a political conflict. Targeted, intimidated, and pressured, they risk their jobs and personal safety to defend freedom of speech, access to knowledge, and pluralism of thought. Becoming guardians of freedom, they unite across divisions to stand up for the fundamental values of democracy. The film raises questions about the limits of freedom, the meaning of civic courage, and the responsibility of individuals toward their communities, revealing the role of public institutions in times of deep division and the price of freedom in a world of escalating ideological tension.
BROKEN ENGLISH | MDAG 2026
[PL]
Ministerstwo Niezapominania pod kierownictwem Tildy Swinton prowadzi pierwszą sprawę: Marianne Faithfull. Artystka była nie tylko muzą Rolling Stonesów – była twarzą i głosem pokolenia '68. Oczerniana przez media, niedoceniana przez branżę muzyczną, przeżyła atak serca i uzależnienie od narkotyków. Mimo trudności wydała 35 płyt, ciągle wymyślając siebie na nowo. Podobnie jak biografia bohaterki, tak i forma tego filmu jest wyjątkowa. Film stwarza własną przestrzeń – gdzieś pomiędzy pamięcią i wyobraźnią, faktami i mitami, ukazując wiele twarzy oraz talentów Marianne Faithfull.
[ENG]
"Broken English” is a bold documentary portrait of the inimitable singer, songwriter and icon Marianne Faithfull. The film is an intimate and unflinching exploration of a fractured yet unbreakable life shaped by fame, creativity and relentless public scrutiny.
Ministerstwo Niezapominania pod kierownictwem Tildy Swinton prowadzi pierwszą sprawę: Marianne Faithfull. Artystka była nie tylko muzą Rolling Stonesów – była twarzą i głosem pokolenia '68. Oczerniana przez media, niedoceniana przez branżę muzyczną, przeżyła atak serca i uzależnienie od narkotyków. Mimo trudności wydała 35 płyt, ciągle wymyślając siebie na nowo. Podobnie jak biografia bohaterki, tak i forma tego filmu jest wyjątkowa. Film stwarza własną przestrzeń – gdzieś pomiędzy pamięcią i wyobraźnią, faktami i mitami, ukazując wiele twarzy oraz talentów Marianne Faithfull.
[ENG]
"Broken English” is a bold documentary portrait of the inimitable singer, songwriter and icon Marianne Faithfull. The film is an intimate and unflinching exploration of a fractured yet unbreakable life shaped by fame, creativity and relentless public scrutiny.
BRZEZINA | WAJDA: RE-WIZJE
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
[ENG]
Suffering from tuberculosis, Staś arrives at the home of his older brother, and their reunion is marked by the presence of death. Though dying, Staś longs to savour every moment of his final days, embracing life with intensity and sensual joy. His brother Bolesław, physically healthy, sinks ever deeper into mourning after the loss of his wife. Staś begins an affair with a village girl, plays lively melodies on the piano, and tries to live each hour to the fullest, while Bolesław descends into depression, mistreats his daughter, rejects all signs of happiness, and not only seeks suffering for himself but demands it of others.
In this sensually beautiful adaptation of a short story by Jarosław Iwaszkiewicz, the bonds between Eros and Thanatos define the meaning of human existence. Life and death, sexuality and corporeal stillness are brought together in perfect balance. Wajda created one of his most visually striking films, drawing on landscape painting and turn-of-the-century symbolism, and offering a masterful cinematic interpretation of Jacek Malczewski’s painting Death in one unforgettable scene. Made initially for television, the film did not enjoy wide distribution at first, but when it reached Western audiences a decade later, it was embraced as one of the greatest masterpieces of the director’s career.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
[ENG]
Suffering from tuberculosis, Staś arrives at the home of his older brother, and their reunion is marked by the presence of death. Though dying, Staś longs to savour every moment of his final days, embracing life with intensity and sensual joy. His brother Bolesław, physically healthy, sinks ever deeper into mourning after the loss of his wife. Staś begins an affair with a village girl, plays lively melodies on the piano, and tries to live each hour to the fullest, while Bolesław descends into depression, mistreats his daughter, rejects all signs of happiness, and not only seeks suffering for himself but demands it of others.
In this sensually beautiful adaptation of a short story by Jarosław Iwaszkiewicz, the bonds between Eros and Thanatos define the meaning of human existence. Life and death, sexuality and corporeal stillness are brought together in perfect balance. Wajda created one of his most visually striking films, drawing on landscape painting and turn-of-the-century symbolism, and offering a masterful cinematic interpretation of Jacek Malczewski’s painting Death in one unforgettable scene. Made initially for television, the film did not enjoy wide distribution at first, but when it reached Western audiences a decade later, it was embraced as one of the greatest masterpieces of the director’s career.
BYŁ SOBIE ŚNIEG | MDAG 2026
[PL]
Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż do miejsc, gdzie śnieg i lód kształtują warunki ludzkiej egzystencji – od Japonii i Kanady, przez Islandię i Alpy, aż po Antarktydę. Ludzie pracujący w tych rejonach opowiadają o tym, jak zmienia się ich świat. Szerokie, statyczne kadry oraz spektakularne ujęcia z dronów ukazują tysiące form śniegu i lodu oraz ich barwy – nie ma dwóch identycznych płatków śniegu. Film balansuje między zachwytem a melancholią, pokazując nieuchronną utratę tego świata. Reżyser traktuje te obrazy jako „pamięć przyszłości”. Na powierzchni krajobrazy wydają się majestatyczne i piękne, lecz pod tą fasadą trwają nieuchronne procesy topnienia lodu i śniegu. Nawet armatki śnieżne na stokach narciarskich są tylko przedłużeniem tej iluzji.
[ENG]
Nikolaus Geyrhalter takes viewers on a meditative journey through the snowy and icy landscapes of Japan, Canada, Iceland, the Alps, and Antarctica. The film explores environmental changes, thousands of forms of snow and ice, and balances between awe and the melancholy of a world in flux. Geyrhalter guides viewers through these frozen landscapes, where people share how their world is changing. The film showcases thousands of snow and ice formations, their colors, and the majesty of the landscapes. It shifts between wonder and the melancholy of inevitable loss, revealing the processes of melting and the illusion of artificial snow. Through wide, static shots and spectacular drone footage, the film captures the unique textures and patterns of snow and ice – experts note that no two snowflakes are alike. The film oscillates between admiration and melancholy, portraying the inevitable disappearance of this world and human experiences within it. The director envisions these images as a “memory of the future.” On the surface, the landscapes appear majestic and beautiful, yet beneath this facade, the ice and snow are undergoing inevitable melting. Even the snow cannons on ski slopes serve only to extend this illusion.
Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż do miejsc, gdzie śnieg i lód kształtują warunki ludzkiej egzystencji – od Japonii i Kanady, przez Islandię i Alpy, aż po Antarktydę. Ludzie pracujący w tych rejonach opowiadają o tym, jak zmienia się ich świat. Szerokie, statyczne kadry oraz spektakularne ujęcia z dronów ukazują tysiące form śniegu i lodu oraz ich barwy – nie ma dwóch identycznych płatków śniegu. Film balansuje między zachwytem a melancholią, pokazując nieuchronną utratę tego świata. Reżyser traktuje te obrazy jako „pamięć przyszłości”. Na powierzchni krajobrazy wydają się majestatyczne i piękne, lecz pod tą fasadą trwają nieuchronne procesy topnienia lodu i śniegu. Nawet armatki śnieżne na stokach narciarskich są tylko przedłużeniem tej iluzji.
[ENG]
Nikolaus Geyrhalter takes viewers on a meditative journey through the snowy and icy landscapes of Japan, Canada, Iceland, the Alps, and Antarctica. The film explores environmental changes, thousands of forms of snow and ice, and balances between awe and the melancholy of a world in flux. Geyrhalter guides viewers through these frozen landscapes, where people share how their world is changing. The film showcases thousands of snow and ice formations, their colors, and the majesty of the landscapes. It shifts between wonder and the melancholy of inevitable loss, revealing the processes of melting and the illusion of artificial snow. Through wide, static shots and spectacular drone footage, the film captures the unique textures and patterns of snow and ice – experts note that no two snowflakes are alike. The film oscillates between admiration and melancholy, portraying the inevitable disappearance of this world and human experiences within it. The director envisions these images as a “memory of the future.” On the surface, the landscapes appear majestic and beautiful, yet beneath this facade, the ice and snow are undergoing inevitable melting. Even the snow cannons on ski slopes serve only to extend this illusion.
C'mon c'mon
Wielki powrót Mike’a Millsa, twórcy niezapomnianych „Debiutantów”, a także spektakularny powrót na ekrany Joaquina Phoenixa, który w „C’mon C’mon” zagrał swoją pierwszą od czasów „Jokera” rolę, zaskakując i całkowicie redefiniując swój wizerunek. Jego bohater – Johnny, dziennikarz radiowy – uczy się uważnie słuchać, budować trwałe więzi, naprawiać błędy przeszłości i… przytulać. Kameralny, przepełniony czułością czarno-biały film Millsa buduje mosty pomiędzy pokoleniami, dodaje otuchy i przykleja plastry na nasze najdotkliwsze rany.Phoenix wciela się w „C’mon C’mon” w nowojorskiego singla, uroczego, ciepłego dziennikarza, który przemierza Amerykę z mikrofonem, pytając dzieciaki i młodzież o ich życie, marzenia, supermoce i plany na przyszłość. Po drodze reporter odwiedza mieszkającą w Los Angeles siostrę (Gaby Hoffman), z którą nie rozmawiał od lat, a która teraz potrzebuje jego pomocy. Żeby wesprzeć ją w opiece nad dziewięcioletnim synkiem (Woody Norman), Johnny zabiera go ze sobą do Nowego Jorku. Wspólna podróż okaże się lekcją cierpliwości, odpowiedzialności i zwyczajnie: dorosłości, której dziennikarz dotąd unikał. Pozwoli mu także zrozumieć, że prawdziwe supermoce to te, którymi władają matki.
CO UKRYWA ELON MUSK? | MDAG 2026
[PL]
Rok 2014. Elon Musk ogłasza światu ambitną wizję samochodu autonomicznego. Niewielu konsumentów zdaje sobie jednak sprawę, że funkcja „autopilota” w Teslach jest wciąż daleka od pełnej gotowości, a nowi właściciele samochodów stają się nieświadomymi uczestnikami jej testowania. Śmiertelny wypadek na Florydzie uruchamia wieloletnią batalię sądową, mającą na celu pociągnięcie Tesli do odpowiedzialności – i okazuje się, że nie był to odosobniony przypadek. Archiwalne nagrania pokazują pojazdy Tesli, które bez ostrzeżenia hamują lub gwałtownie przyspieszają, prowadząc do kolejnych kolizji. Pracownik firmy ujawnia tysiące wewnętrznych dokumentów zawierających skargi użytkowników. Film śledzi błyskawiczny wzrost potęgi i majątku Elona Muska, a także jego polityczną ewolucję w stronę wspierania Donalda Trumpa – zwolennika deregulacji i prymatu interesów biznesu nad bezpieczeństwem publicznym. Poprzez poruszające wywiady z ofiarami i ich rodzinami, a także rozmowy z dziennikarzami śledczymi i byłymi pracownikami Tesli, dokument obnaża system, w którym niedokończony produkt trafia na rynek, a przestrzeń publiczna staje się śmiertelnie niebezpiecznym poligonem doświadczalnym.
[ENG]
It is 2014. Elon Musk announces an ambitious vision of autonomous driving. Few consumers are aware, however, that Tesla’s Autopilot remains unfinished, turning new owners into unwitting test subjects. A deadly crash in Florida sets off years of litigation seeking to hold Tesla responsible – and reveals that the case is far from unique. Archival footage shows Tesla vehicles braking without warning or accelerating abruptly, leading to further collisions. A company employee leaks thousands of internal documents containing customer complaints. The film traces the meteoric rise of Elon Musk’s power and wealth, as well as his political evolution toward supporting Donald Trump – a proponent of deregulation and the prioritization of business interests over public safety. Through moving interviews with victims and their families, alongside conversations with investigative journalists and former Tesla employees, the documentary exposes a system in which an unfinished product is released onto the market, turning public space into a dangerously lethal testing ground.
Rok 2014. Elon Musk ogłasza światu ambitną wizję samochodu autonomicznego. Niewielu konsumentów zdaje sobie jednak sprawę, że funkcja „autopilota” w Teslach jest wciąż daleka od pełnej gotowości, a nowi właściciele samochodów stają się nieświadomymi uczestnikami jej testowania. Śmiertelny wypadek na Florydzie uruchamia wieloletnią batalię sądową, mającą na celu pociągnięcie Tesli do odpowiedzialności – i okazuje się, że nie był to odosobniony przypadek. Archiwalne nagrania pokazują pojazdy Tesli, które bez ostrzeżenia hamują lub gwałtownie przyspieszają, prowadząc do kolejnych kolizji. Pracownik firmy ujawnia tysiące wewnętrznych dokumentów zawierających skargi użytkowników. Film śledzi błyskawiczny wzrost potęgi i majątku Elona Muska, a także jego polityczną ewolucję w stronę wspierania Donalda Trumpa – zwolennika deregulacji i prymatu interesów biznesu nad bezpieczeństwem publicznym. Poprzez poruszające wywiady z ofiarami i ich rodzinami, a także rozmowy z dziennikarzami śledczymi i byłymi pracownikami Tesli, dokument obnaża system, w którym niedokończony produkt trafia na rynek, a przestrzeń publiczna staje się śmiertelnie niebezpiecznym poligonem doświadczalnym.
[ENG]
It is 2014. Elon Musk announces an ambitious vision of autonomous driving. Few consumers are aware, however, that Tesla’s Autopilot remains unfinished, turning new owners into unwitting test subjects. A deadly crash in Florida sets off years of litigation seeking to hold Tesla responsible – and reveals that the case is far from unique. Archival footage shows Tesla vehicles braking without warning or accelerating abruptly, leading to further collisions. A company employee leaks thousands of internal documents containing customer complaints. The film traces the meteoric rise of Elon Musk’s power and wealth, as well as his political evolution toward supporting Donald Trump – a proponent of deregulation and the prioritization of business interests over public safety. Through moving interviews with victims and their families, alongside conversations with investigative journalists and former Tesla employees, the documentary exposes a system in which an unfinished product is released onto the market, turning public space into a dangerously lethal testing ground.
CZŁOWIEK Z MARMURU | WAJDA: RE-WIZJE
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
Ale to właśnie dzięki m.in. niemu powstało jedno z arcydzieł kina polskiego. W scenariuszu opartym na narracji Obywatela Kane’a Orsona Wellesa Wajda opowiedział o epoce stalinowskiej, o ofiarach i beneficjentach władzy, o wykorzystywaniu i niszczeniu jednostki, o budzeniu się świadomości przedstawicieli proletariatu. W głównej roli obsadził debiutującą na ekranie Krystynę Jandę, której towarzyszył początkujący Jerzy Radziwiłowicz. Opisał przeszłość przez pryzmat pokontestacyjnej, zbuntowanej nowoczesności, którą podkreślił energiczną kompozycją Andrzeja Korzyńskiego. Nie spodziewał się jednak, że tym filmem zainicjuje trylogię filmów o robotnikach. Podczas gdy Człowiek z marmuru był jednym z nielicznych obrazów stalinizmu zrealizowanych w dobie PRL-u, tak nagrodzony Złotą Palmą w Cannes sequel, Człowiek z żelaza, był dziełem zamówionym przez stoczniowców i stanowił symbol czasów Solidarności. Razem z Człowiekiem z nadziei stworzył trylogię o buncie proletariatu i mądrości rewolucjonistów, którzy wiedzieli, że najgorsze dla Polski są kłótnie i przelew krwi.
[ENG]
Agnieszka (a dazzling debut by Krystyna Janda), a young, sharp-tongued film director, decides to make a film about the Stalinist model worker Mateusz Birkut (Jerzy Radziwiłowicz). Her attention is drawn not only to a marble statue of the young man abandoned in museum storage, but also to an archival film showing his portrait being torn down from a wall. As Agnieszka traces the tangled fate of Birkut, she uncovers the private stories of people entangled in—and destroyed by—the communist system. Her investigation leads her to those closest to him: friends, co-workers, secret police officers, journalists, and his former wife. She enters a world of manipulation, false hopes, propaganda, and lies, where one can be celebrated as a hero of the people one day and condemned to censorship-driven oblivion the next. Totalitarianism emerges as a system in which fame and erasure are separated by a single political decision.
Aleksander Ścibor-Rylski wrote the screenplay in the early 1960s, and Wajda spent years unsuccessfully trying to bring the project to the screen, at one point hoping to cast Agnieszka Osiecka in the lead role. Only a change at the highest levels of power—when the more liberal Józef Tejchma, personally involved in the construction of Nowa Huta, became Minister of Culture—made the film’s production possible. The communist party apparatus reacted with unease: the film was released, but without any promotion, barred from the Cannes competition (where it nonetheless received the FIPRESCI Prize out of competition), and Tejchma soon paid for his decision with the loss of his position.
Yet thanks in part to this support, one of the masterpieces of Polish cinema came into being. Drawing on a Citizen Kane–inspired narrative structure, Wajda told a story about the Stalinist era, its victims and beneficiaries, the exploitation and destruction of the individual, and the awakening of class consciousness among workers. He cast the screen-debuting Krystyna Janda opposite the young Jerzy Radziwiłowicz, framing the past through the lens of post-1968 rebellious modernity and underscoring it with Andrzej Korzyński’s dynamic score. Wajda did not anticipate that the film would inaugurate a trilogy about the working class: while Man of Marble was one of the very few portrayals of Stalinism made during the People’s Republic of Poland, its sequel, Man of Iron—awarded the Palme d’Or at Cannes—became a symbol of the Solidarity era, and together with Man of Hope formed a triptych about proletarian revolt and the hard-won wisdom that internal conflict and bloodshed are the greatest dangers facing Poland.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
Ale to właśnie dzięki m.in. niemu powstało jedno z arcydzieł kina polskiego. W scenariuszu opartym na narracji Obywatela Kane’a Orsona Wellesa Wajda opowiedział o epoce stalinowskiej, o ofiarach i beneficjentach władzy, o wykorzystywaniu i niszczeniu jednostki, o budzeniu się świadomości przedstawicieli proletariatu. W głównej roli obsadził debiutującą na ekranie Krystynę Jandę, której towarzyszył początkujący Jerzy Radziwiłowicz. Opisał przeszłość przez pryzmat pokontestacyjnej, zbuntowanej nowoczesności, którą podkreślił energiczną kompozycją Andrzeja Korzyńskiego. Nie spodziewał się jednak, że tym filmem zainicjuje trylogię filmów o robotnikach. Podczas gdy Człowiek z marmuru był jednym z nielicznych obrazów stalinizmu zrealizowanych w dobie PRL-u, tak nagrodzony Złotą Palmą w Cannes sequel, Człowiek z żelaza, był dziełem zamówionym przez stoczniowców i stanowił symbol czasów Solidarności. Razem z Człowiekiem z nadziei stworzył trylogię o buncie proletariatu i mądrości rewolucjonistów, którzy wiedzieli, że najgorsze dla Polski są kłótnie i przelew krwi.
[ENG]
Agnieszka (a dazzling debut by Krystyna Janda), a young, sharp-tongued film director, decides to make a film about the Stalinist model worker Mateusz Birkut (Jerzy Radziwiłowicz). Her attention is drawn not only to a marble statue of the young man abandoned in museum storage, but also to an archival film showing his portrait being torn down from a wall. As Agnieszka traces the tangled fate of Birkut, she uncovers the private stories of people entangled in—and destroyed by—the communist system. Her investigation leads her to those closest to him: friends, co-workers, secret police officers, journalists, and his former wife. She enters a world of manipulation, false hopes, propaganda, and lies, where one can be celebrated as a hero of the people one day and condemned to censorship-driven oblivion the next. Totalitarianism emerges as a system in which fame and erasure are separated by a single political decision.
Aleksander Ścibor-Rylski wrote the screenplay in the early 1960s, and Wajda spent years unsuccessfully trying to bring the project to the screen, at one point hoping to cast Agnieszka Osiecka in the lead role. Only a change at the highest levels of power—when the more liberal Józef Tejchma, personally involved in the construction of Nowa Huta, became Minister of Culture—made the film’s production possible. The communist party apparatus reacted with unease: the film was released, but without any promotion, barred from the Cannes competition (where it nonetheless received the FIPRESCI Prize out of competition), and Tejchma soon paid for his decision with the loss of his position.
Yet thanks in part to this support, one of the masterpieces of Polish cinema came into being. Drawing on a Citizen Kane–inspired narrative structure, Wajda told a story about the Stalinist era, its victims and beneficiaries, the exploitation and destruction of the individual, and the awakening of class consciousness among workers. He cast the screen-debuting Krystyna Janda opposite the young Jerzy Radziwiłowicz, framing the past through the lens of post-1968 rebellious modernity and underscoring it with Andrzej Korzyński’s dynamic score. Wajda did not anticipate that the film would inaugurate a trilogy about the working class: while Man of Marble was one of the very few portrayals of Stalinism made during the People’s Republic of Poland, its sequel, Man of Iron—awarded the Palme d’Or at Cannes—became a symbol of the Solidarity era, and together with Man of Hope formed a triptych about proletarian revolt and the hard-won wisdom that internal conflict and bloodshed are the greatest dangers facing Poland.
DZIKIE SZALEŃSTWO | MDAG 2026
[PL]
Franta i Ondra to bliźniacy. Spędzają dnie ze swoimi kurami i krowami. Kłócą się, palą jointy, śpią pod gołym niebem i podzielają tę samą życiową filozofię. To magiczna opowieść o tym, co pozostaje, gdy to, co nas łączy, zaczyna zanikać. Ich harmonijny świat zaczyna pękać. Franta tęskni za wolnością i zmianą a Ondra trzyma się wypracowanej stabilizacji. Czy można spędzić życie w jednym miejscu? Ich dwoista egzystencja pęka jak lustro – ten sam wygląd, odmienne pragnienia. W cichym uścisku natury rozgrywa się kruchy dramat rozstania, pojednania, a może nawet ponownego zjednoczenia. Film oparty jest na książce autorstwa Aleša Palána i Jana Šibíka.
[ENG]
Franta and Ondra are twins. They spend their days with their chickens and cows. They argue, smoke joints, sleep under the open sky, and share their philosophy of life. It is a magical story about what remains when the bond that connects us begins to fade. Are the brothers eccentric madmen and storytellers? Their world bears marks of absurdity. Yet their harmonious world begins to fracture. Franta longs for freedom and change, while Ondra holds on to the safety of staying the same. Can a person spend a whole life in one place? Their dual existence cracks like a mirror—identical in appearance, yet driven by different desires. In the quiet embrace of nature, a fragile drama of separation, reconciliation, and perhaps even reunion unfolds. The film is based on a book by Aleš Palán and Jan Šibík.
Franta i Ondra to bliźniacy. Spędzają dnie ze swoimi kurami i krowami. Kłócą się, palą jointy, śpią pod gołym niebem i podzielają tę samą życiową filozofię. To magiczna opowieść o tym, co pozostaje, gdy to, co nas łączy, zaczyna zanikać. Ich harmonijny świat zaczyna pękać. Franta tęskni za wolnością i zmianą a Ondra trzyma się wypracowanej stabilizacji. Czy można spędzić życie w jednym miejscu? Ich dwoista egzystencja pęka jak lustro – ten sam wygląd, odmienne pragnienia. W cichym uścisku natury rozgrywa się kruchy dramat rozstania, pojednania, a może nawet ponownego zjednoczenia. Film oparty jest na książce autorstwa Aleša Palána i Jana Šibíka.
[ENG]
Franta and Ondra are twins. They spend their days with their chickens and cows. They argue, smoke joints, sleep under the open sky, and share their philosophy of life. It is a magical story about what remains when the bond that connects us begins to fade. Are the brothers eccentric madmen and storytellers? Their world bears marks of absurdity. Yet their harmonious world begins to fracture. Franta longs for freedom and change, while Ondra holds on to the safety of staying the same. Can a person spend a whole life in one place? Their dual existence cracks like a mirror—identical in appearance, yet driven by different desires. In the quiet embrace of nature, a fragile drama of separation, reconciliation, and perhaps even reunion unfolds. The film is based on a book by Aleš Palán and Jan Šibík.
EFEKT ARCHITEKTURY | MDAG 2026
[PL]
Czy architektura może odpowiadać na wyzwania współczesnego świata? Od pustyń po delty rzek, od dżungli po miejskie ulice – czteroodcinkowy serial zabiera nas do Chile, Nowego Orleanu, Tajlandii i Wiednia, gdzie architekci na nowo definiują zasady projektowania. Przekształcają suche krajobrazy w zielone linie życia i opracowują innowacyjne rozwiązania problemów klimatycznych oraz niedoboru mieszkań. W Chile powstaje architektura dla równości. Jorge Lobos i Nina Jensen tworzą zielone przestrzenie na pustyniach, aby przeciwdziałać nierównościom społecznym, niedoborom wody i zaniedbaniu odległych terenów. W Nowym Orleanie architektura staje się sposobem na nowy start – Jonathan Tate buduje mieszkania dla weteranów, byłych więźniów i osób o ograniczonych możliwościach finansowych, tworząc inkluzywne i wspierające społeczności. W Tajlandii architektura łączy potrzeby ludzi i zwierząt. W „Wiosce Słoni” Boonserm Premthada projektuje wspólne przestrzenie w duchu spokoju, uważności i harmonii. Wszyscy pokazują, że kreatywność w architekturze może iść w parze z wartościami humanitarnymi, czyniąc z niej narzędzie społecznej i ekologicznej zmiany.
[ENG]
Can architecture respond to the challenges of the modern world? From deserts to river deltas, from jungles to city streets, the series takes us to Chile, New Orleans, Thailand, and Vienna, where architects are redefining the rules of design. They transform arid landscapes into green lifelines and develop innovative solutions to climate problems and housing shortages. In Chile, architecture is used to promote equality: Jorge Lobos and Nina Jensen create green spaces in the deserts to combat social inequality, water scarcity, and the neglect of remote areas. In New Orleans, architecture becomes a means for a fresh start – Jonathan Tate builds housing for veterans, former prisoners, and people with limited financial resources, creating inclusive and supportive communities. In Thailand, architecture bridges the needs of humans and animals. In the “Elephant Village,” Boonserm Premthada designs shared spaces in a spirit of calm, mindfulness, and harmony. All of them show that creativity in architecture can go hand in hand with humanitarian values, making it a tool for social and ecological change.
Czy architektura może odpowiadać na wyzwania współczesnego świata? Od pustyń po delty rzek, od dżungli po miejskie ulice – czteroodcinkowy serial zabiera nas do Chile, Nowego Orleanu, Tajlandii i Wiednia, gdzie architekci na nowo definiują zasady projektowania. Przekształcają suche krajobrazy w zielone linie życia i opracowują innowacyjne rozwiązania problemów klimatycznych oraz niedoboru mieszkań. W Chile powstaje architektura dla równości. Jorge Lobos i Nina Jensen tworzą zielone przestrzenie na pustyniach, aby przeciwdziałać nierównościom społecznym, niedoborom wody i zaniedbaniu odległych terenów. W Nowym Orleanie architektura staje się sposobem na nowy start – Jonathan Tate buduje mieszkania dla weteranów, byłych więźniów i osób o ograniczonych możliwościach finansowych, tworząc inkluzywne i wspierające społeczności. W Tajlandii architektura łączy potrzeby ludzi i zwierząt. W „Wiosce Słoni” Boonserm Premthada projektuje wspólne przestrzenie w duchu spokoju, uważności i harmonii. Wszyscy pokazują, że kreatywność w architekturze może iść w parze z wartościami humanitarnymi, czyniąc z niej narzędzie społecznej i ekologicznej zmiany.
[ENG]
Can architecture respond to the challenges of the modern world? From deserts to river deltas, from jungles to city streets, the series takes us to Chile, New Orleans, Thailand, and Vienna, where architects are redefining the rules of design. They transform arid landscapes into green lifelines and develop innovative solutions to climate problems and housing shortages. In Chile, architecture is used to promote equality: Jorge Lobos and Nina Jensen create green spaces in the deserts to combat social inequality, water scarcity, and the neglect of remote areas. In New Orleans, architecture becomes a means for a fresh start – Jonathan Tate builds housing for veterans, former prisoners, and people with limited financial resources, creating inclusive and supportive communities. In Thailand, architecture bridges the needs of humans and animals. In the “Elephant Village,” Boonserm Premthada designs shared spaces in a spirit of calm, mindfulness, and harmony. All of them show that creativity in architecture can go hand in hand with humanitarian values, making it a tool for social and ecological change.
Estrada Stage Pop Up #3: Stara Rzeka | koncert w Łazędze Poznańskiej
ESTRADA STAGE POP UP to cykl koncertów, wychodzących poza ramy jednej lokalizacji, jednego gatunku i jednego czasu. W ramach projektu usłyszymy zespoły, reprezentujące różnorodne nurty muzyczne: od alternatywy, przez elektronikę, jazz i eksperyment, po muzykę gitarową i formy hybrydowe, wymykające się prostym definicjom. Różnorodność to najważniejsza definicja tego projektu. Koncerty będą odbywać się w różnych przestrzeniach miasta. W miejscach tych znanych i mniej nieoczywistych. We wnętrzach i w plenerze. Każda lokalizacja stanie się tymczasową sceną, a każda sytuacja unikalnym kontekstem dla muzycznego spotkania. Projekt pozostaje w dialogu z miastem, jego architekturą, rytmem i codziennością.
LOKALIZACJA #02: ATELIER STOWARZYSZENIE ŁAZĘGA POZNAŃSKA
Kolejny przystanek cyklu Estrada Stage Pop Up to przestrzeń absolutnie wyjątkowa. Łazęga Poznańska, prowadzona przez Macieja Krajewskiego, to żywe archiwum poznańskich historii, pracownia fotograficzna i dom kultury w wersji mikro. Zlokalizowana w podwórzu kamienicy przy ul. Święty Marcin 75, Łazęga łączy w sobie surowość dawnego atelier fotograficznego z intymnością miejsca spotkań lokalnej bohemy. To przestrzeń, która promuje kulturę „uważnego łazęgowania” – zatrzymania się w miejskim biegu, by dostrzec to, co nieoczywiste. Idealne tło dla dźwięków, które wymagają skupienia i bliskości.
STARA RZEKA
Stara Rzeka to solowy projekt Jakuba Ziołka, który ponad dziesięć lat temu powstał jako
wynik inspiracji muzyką drone oraz pięknem i tajemniczą atmosferą Borów Tucholskich. Osadzony w tak różnych stylistykach gatunkowych jak amerykański prymitywizm, krautrock, czy black metal.
INFORMACJE ORGANIZACYJNE
Data: 14.05.2026 (czwartek)
Godzina: 19:00
Miejsce: Stowarzyszenie Łazęga Poznańska, Św. Marcin 75, Poznań
Wiek uczestników: bez ograniczeń
BILETY
Liczba miejsc jest ściśle ograniczona. Miejsca siedzące są nienumerowane.
I PULA (do 8.05): 40 zł
II PULA (od 09.05 do dnia koncertu): 50 zł
Dostępne na bilety24.pl, w Kinie Muza oraz na miejscu przed koncertem.
Do lokalu prowadzi sześć stopni. Jeśli potrzebujesz pomocy w ich pokonaniu, obsługa wydarzenia chętnie Ci pomoże. Wewnątrz przestrzeń jest jednopoziomowa i pozbawiona barier architektonicznych.
Podczas występu nie będziemy używać świateł stroboskopowych ani dymu. Teksty utworów są wolne od treści wrażliwych, co czyni koncert bezpiecznym dla osób w każdym wieku i o dużej wrażliwości sensorycznej.
Organizator: Estrada Poznańska
Identyfikacja wizualna: Julia Fukiet
LOKALIZACJA #02: ATELIER STOWARZYSZENIE ŁAZĘGA POZNAŃSKA
Kolejny przystanek cyklu Estrada Stage Pop Up to przestrzeń absolutnie wyjątkowa. Łazęga Poznańska, prowadzona przez Macieja Krajewskiego, to żywe archiwum poznańskich historii, pracownia fotograficzna i dom kultury w wersji mikro. Zlokalizowana w podwórzu kamienicy przy ul. Święty Marcin 75, Łazęga łączy w sobie surowość dawnego atelier fotograficznego z intymnością miejsca spotkań lokalnej bohemy. To przestrzeń, która promuje kulturę „uważnego łazęgowania” – zatrzymania się w miejskim biegu, by dostrzec to, co nieoczywiste. Idealne tło dla dźwięków, które wymagają skupienia i bliskości.
STARA RZEKA
Stara Rzeka to solowy projekt Jakuba Ziołka, który ponad dziesięć lat temu powstał jako
wynik inspiracji muzyką drone oraz pięknem i tajemniczą atmosferą Borów Tucholskich. Osadzony w tak różnych stylistykach gatunkowych jak amerykański prymitywizm, krautrock, czy black metal.
INFORMACJE ORGANIZACYJNE
Data: 14.05.2026 (czwartek)
Godzina: 19:00
Miejsce: Stowarzyszenie Łazęga Poznańska, Św. Marcin 75, Poznań
Wiek uczestników: bez ograniczeń
BILETY
Liczba miejsc jest ściśle ograniczona. Miejsca siedzące są nienumerowane.
I PULA (do 8.05): 40 zł
II PULA (od 09.05 do dnia koncertu): 50 zł
Dostępne na bilety24.pl, w Kinie Muza oraz na miejscu przed koncertem.
Do lokalu prowadzi sześć stopni. Jeśli potrzebujesz pomocy w ich pokonaniu, obsługa wydarzenia chętnie Ci pomoże. Wewnątrz przestrzeń jest jednopoziomowa i pozbawiona barier architektonicznych.
Podczas występu nie będziemy używać świateł stroboskopowych ani dymu. Teksty utworów są wolne od treści wrażliwych, co czyni koncert bezpiecznym dla osób w każdym wieku i o dużej wrażliwości sensorycznej.
Organizator: Estrada Poznańska
Identyfikacja wizualna: Julia Fukiet
FREAK SHOW | MDAG 2026
[PL]
Co się dzieje, gdy „dziwolągi” przejmują scenę? Grupa młodych artystów z niepełnosprawnościami, zaproszona przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, przygotowuje prowokacyjny „freak show” na otwarcie nowej siedziby muzeum. Wspólnie chcą zaprezentować własną interpretację pokazu dziwolągów — taką, która podważy normy, zakwestionuje kanony estetyczne oraz skonfrontuje widzów z samotnością i stygmatyzacją, jakich doświadcza społeczność osób z niepełnosprawnościami. Premiera odbywa się w Halloween – noc oswajania strachu. Towarzyszymy bohaterom w procesie budowania wspólnoty, poznajemy ich motywacje i wątpliwości, a także aspiracje, by zapoczątkować bezprecedensowy ruch. Obserwując tych, którzy ze swoimi wyjątkowymi ciałami żyją cały czas, film zadaje pytanie o naturę naszego lęku. Niepełnosprawność nie musi być wyrokiem – przeciwnie, może stać się przestrzenią inkluzywności i uniwersalnego doświadczenia.
[ENG]
What happens when the so-called “freaks” take over the stage? A group of young artists with disabilities set out to create a different social narrative for themselves. Invited by the Museum of Modern Art in Warsaw, they prepare a provocative “freak show” for the opening of the museum’s new space. Together, they create their own interpretation of the performance – one that challenges social norms, questions aesthetic standards, and addresses the stigma experienced by people with disabilities. The premiere takes place on Halloween, a night traditionally associated with fear and the confrontation of hidden anxieties. The story follows the process of building a community: their motivations and doubts, as well as their shared ambition to spark an unprecedented movement. By observing those who live with unique bodies, we are invited to reflect on the nature of fear itself. Ultimately, it conveys that disability does not have to be a sentence; on the contrary, it can be inclusive and universal.
Co się dzieje, gdy „dziwolągi” przejmują scenę? Grupa młodych artystów z niepełnosprawnościami, zaproszona przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, przygotowuje prowokacyjny „freak show” na otwarcie nowej siedziby muzeum. Wspólnie chcą zaprezentować własną interpretację pokazu dziwolągów — taką, która podważy normy, zakwestionuje kanony estetyczne oraz skonfrontuje widzów z samotnością i stygmatyzacją, jakich doświadcza społeczność osób z niepełnosprawnościami. Premiera odbywa się w Halloween – noc oswajania strachu. Towarzyszymy bohaterom w procesie budowania wspólnoty, poznajemy ich motywacje i wątpliwości, a także aspiracje, by zapoczątkować bezprecedensowy ruch. Obserwując tych, którzy ze swoimi wyjątkowymi ciałami żyją cały czas, film zadaje pytanie o naturę naszego lęku. Niepełnosprawność nie musi być wyrokiem – przeciwnie, może stać się przestrzenią inkluzywności i uniwersalnego doświadczenia.
[ENG]
What happens when the so-called “freaks” take over the stage? A group of young artists with disabilities set out to create a different social narrative for themselves. Invited by the Museum of Modern Art in Warsaw, they prepare a provocative “freak show” for the opening of the museum’s new space. Together, they create their own interpretation of the performance – one that challenges social norms, questions aesthetic standards, and addresses the stigma experienced by people with disabilities. The premiere takes place on Halloween, a night traditionally associated with fear and the confrontation of hidden anxieties. The story follows the process of building a community: their motivations and doubts, as well as their shared ambition to spark an unprecedented movement. By observing those who live with unique bodies, we are invited to reflect on the nature of fear itself. Ultimately, it conveys that disability does not have to be a sentence; on the contrary, it can be inclusive and universal.
GIULIETTA I DUCHY | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Giulietta i duchy” to pierwszy pełnometrażowy kolorowy film Federica Felliniego i zarazem jedno z jego najbardziej osobistych spotkań z kobiecą psyche. Grana przez Giuliettę Masinę tytułowa protagonistka żyje w pozornie uporządkowanym świecie mieszczańskiego małżeństwa, lecz pod powierzchnią eleganckiego domu i towarzyskich rytuałów narasta w kobiecie niepokój. Podejrzenie zdrady męża staje się dla Giulietty początkiem podróży w głąb siebie - w przestrzeń wspomnień, intymnych fantazji, lęków i pragnień, których nie da się już dłużej uciszyć. Tam, gdzie wcześniejszy Fellini często opowiadał o mężczyznach uciekających przed dorosłością, tutaj przygląda się kobiecie, która musi odnaleźć własny głos w świecie zbudowanym z cudzych oczekiwań.
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
Nagrody: Oscary (nominacje) - Najlepsza scenografia - filmy kolorowe Piero Gherardi, Najlepsze kostiumy - filmy kolorowe Piero Gherardi, Złoty Glob - Najlepszy film zagraniczny, David di Donatello - Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Giulietta Masina
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
Nagrody: Oscary (nominacje) - Najlepsza scenografia - filmy kolorowe Piero Gherardi, Najlepsze kostiumy - filmy kolorowe Piero Gherardi, Złoty Glob - Najlepszy film zagraniczny, David di Donatello - Najlepsza aktorka pierwszoplanowa Giulietta Masina
GŁOS Z KSIĘŻYCA | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Głos z księżyca” to ostatni pełnometrażowy film Federica Felliniego i jedno z najważniejszych dzieł jego późnego okresu. Film rozwija krytykę społeczeństwa spektaklu obecną wcześniej w „Ginger i Fred” (1986), ale przenosi ją z poziomu telewizyjnego widowiska na poziom wyobraźni i codzienności. Centralnym symbolem jest tu księżyc, tradycyjnie kojarzony z kobiecością, magią, mistyką i nieuchwytną energią. U Felliniego to ciało niebieskie zostaje jednak „ściągnięte na ziemię” i zamienione w element widowiska oraz politycznej manipulacji. Miasteczko pełne anten i billboardów przypomina przestrzeń, w której telewizja przejęła funkcję nowego bóstwa.
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
Nagrody: David di Donatello - Najlepszy aktor pierwszoplanowy Paolo Villaggio, Najlepsza scenografia Dante Ferretti, Najlepszy montaż Nino Baragli
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
Nagrody: David di Donatello - Najlepszy aktor pierwszoplanowy Paolo Villaggio, Najlepsza scenografia Dante Ferretti, Najlepszy montaż Nino Baragli
HABIBI HUSSEIN | MDAG 2026
[PL]
Hussein Darbi przez 40 lat pracował w kinie w Jenin. Gdy niemiecka organizacja pozarządowa podjęła się odbudowy zrujnowanego budynku, jego doświadczenie okazało się niezbędne. Z czasem jednak przestał być potrzebny. Film jest przestrogą przed kolonializmem kulturowym i alegorią czegoś znacznie większego niż samo kino. Podczas gdy Marcus Vetter w „Cinema Jenin” (2012) wychwalał proces odbudowy, „Habibi Hussein” pokazuje ten temat z perspektywy Palestyńczyka. To zupełnie inna opowieść – odsłaniająca ignorancję, brak planowania i niedostatek szacunku wobec drugiego człowieka. Tylko Hussein wiedział, jak obsługiwać kinowy projektor. Mimo to podczas uroczystego otwarcia nie usłyszy nawet słowa podziękowania.
[ENG]
Hussein Darbi worked at a cinema in Jenin for 40 years. When a German non-governmental organization undertook the reconstruction of the ruined building, his experience proved indispensable. Over time, however, he was no longer needed. The film is a warning against cultural colonialism and an allegory of something far greater than cinema itself. While Marcus Vetter in “Cinema Jenin” (2012) praised the reconstruction process, “Habibi Hussein” presents the subject from a Palestinian perspective. It is a very different story – one that reveals ignorance, lack of planning, and a shortage of respect for another human being. Only Hussein knew how to operate the cinema projector. Yet at the official reopening, he would not even receive a word of thanks.
Hussein Darbi przez 40 lat pracował w kinie w Jenin. Gdy niemiecka organizacja pozarządowa podjęła się odbudowy zrujnowanego budynku, jego doświadczenie okazało się niezbędne. Z czasem jednak przestał być potrzebny. Film jest przestrogą przed kolonializmem kulturowym i alegorią czegoś znacznie większego niż samo kino. Podczas gdy Marcus Vetter w „Cinema Jenin” (2012) wychwalał proces odbudowy, „Habibi Hussein” pokazuje ten temat z perspektywy Palestyńczyka. To zupełnie inna opowieść – odsłaniająca ignorancję, brak planowania i niedostatek szacunku wobec drugiego człowieka. Tylko Hussein wiedział, jak obsługiwać kinowy projektor. Mimo to podczas uroczystego otwarcia nie usłyszy nawet słowa podziękowania.
[ENG]
Hussein Darbi worked at a cinema in Jenin for 40 years. When a German non-governmental organization undertook the reconstruction of the ruined building, his experience proved indispensable. Over time, however, he was no longer needed. The film is a warning against cultural colonialism and an allegory of something far greater than cinema itself. While Marcus Vetter in “Cinema Jenin” (2012) praised the reconstruction process, “Habibi Hussein” presents the subject from a Palestinian perspective. It is a very different story – one that reveals ignorance, lack of planning, and a shortage of respect for another human being. Only Hussein knew how to operate the cinema projector. Yet at the official reopening, he would not even receive a word of thanks.
IDŹ Z DUSZĄ NA DŁONI | MDAG 2026
[PL]
Fatma Hassona – 24-letnia palestyńska fotoreporterka i główna bohaterka filmu, zginęła wraz z siedmioma członkami swojej rodziny 15 kwietnia 2025 roku w Strefie Gazy w wyniku zbombardowania jej domu przez Izrael. Film jest zapisem jej losów w sercu piekła mieszkańców Strefy Gazy, w czasie gdy Izrael dokonywał tam ludobójstwa. Reżyserka, znana z dokumentowania konfliktów w Iranie („Teheran bez autoryzacji”, „Czerwona róża”, „Syrena”) za pomocą telefonu komórkowego rejestruje rok codziennego życia młodej Palestynki pod izraelską okupacją, jej zmagania o przetrwanie, ucieczki z miasta do miasta, bombardowania i relacje o popełnionych zbrodniach. Między kobietami rodzi się niemal matczyna więź. Każda sekunda filmu przybliża nas do nieuchronnej i zbliżającej się śmierci Fatmy, a jej relacje są nie tylko dojmującym świadectwem ludobójstwa na Palestyńczykach, ale nabierają kluczowego znaczenia dla historii. Fatma dzień przed śmiercią dowiedziała się, że film został zakwalifikowany do konkursu Festiwalu Filmowego w Cannes.
[ENG]
An intimate window into life in Gaza amidst Israeli bombardment, captured through video calls with photojournalist Fatima Hassouna.
Fatma Hassona – 24-letnia palestyńska fotoreporterka i główna bohaterka filmu, zginęła wraz z siedmioma członkami swojej rodziny 15 kwietnia 2025 roku w Strefie Gazy w wyniku zbombardowania jej domu przez Izrael. Film jest zapisem jej losów w sercu piekła mieszkańców Strefy Gazy, w czasie gdy Izrael dokonywał tam ludobójstwa. Reżyserka, znana z dokumentowania konfliktów w Iranie („Teheran bez autoryzacji”, „Czerwona róża”, „Syrena”) za pomocą telefonu komórkowego rejestruje rok codziennego życia młodej Palestynki pod izraelską okupacją, jej zmagania o przetrwanie, ucieczki z miasta do miasta, bombardowania i relacje o popełnionych zbrodniach. Między kobietami rodzi się niemal matczyna więź. Każda sekunda filmu przybliża nas do nieuchronnej i zbliżającej się śmierci Fatmy, a jej relacje są nie tylko dojmującym świadectwem ludobójstwa na Palestyńczykach, ale nabierają kluczowego znaczenia dla historii. Fatma dzień przed śmiercią dowiedziała się, że film został zakwalifikowany do konkursu Festiwalu Filmowego w Cannes.
[ENG]
An intimate window into life in Gaza amidst Israeli bombardment, captured through video calls with photojournalist Fatima Hassouna.
IRVINE WELSH. RZECZYWISTOŚĆ TO ZA MAŁO | MDAG 2026
[PL]
Film ukazuje autora „Trainspotting” jako równie zabawnego, bystrego i bezkompromisowego w dzieciństwie w Leith, jak i później – w czasach sławy, podczas podróży oraz halucynogennych przygód w Kanadzie. Irvine Welsh dobrze bawi się zarówno w Los Angeles, jak i na międzynarodowych festiwalach literackich. Nie mówi wiele o warsztacie pisarskim ani nie chwali się świadomością autora, jak wielu mniej utalentowanych pisarzy. Film pokazuje go jako osobę, która z pasją kocha muzykę i sport, uważając je za równie ważne jak literaturę. W tym intymnym portrecie poznajemy cenionego pisarza na rozdrożu życia – świadomego swojej śmiertelności, akceptującego, że jego hedonistyczne dni dobiegają końca, ale też otwartego na dalszy odkrywanie nowych ścieżek.
[ENG]
The film presents the author of “Trainspotting” as a sharp, uncompromising artist with a deep passion for music and sports. We encounter a writer fully aware of his mortality, accepting the end of his hedonistic days, yet still devoted to creativity and exploring new paths. It traces Irvine Welsh’s life from his childhood in Leith through fame and travels, including hallucinogenic adventures in Canada. He enjoys himself both in Los Angeles and at international literary festivals. Welsh rarely speaks about the craft of writing, nor does he boast like many lesser talents; instead, the film highlights his enthusiasm for music and sport, which he regards as equally important as literature. In this intimate portrait, we meet a celebrated writer at a crossroads – playful, sharp, and uncompromising as in his youth – fully aware of the passage of time, accepting that his hedonistic days are ending, yet still committed to discovering new creative avenues.
Film ukazuje autora „Trainspotting” jako równie zabawnego, bystrego i bezkompromisowego w dzieciństwie w Leith, jak i później – w czasach sławy, podczas podróży oraz halucynogennych przygód w Kanadzie. Irvine Welsh dobrze bawi się zarówno w Los Angeles, jak i na międzynarodowych festiwalach literackich. Nie mówi wiele o warsztacie pisarskim ani nie chwali się świadomością autora, jak wielu mniej utalentowanych pisarzy. Film pokazuje go jako osobę, która z pasją kocha muzykę i sport, uważając je za równie ważne jak literaturę. W tym intymnym portrecie poznajemy cenionego pisarza na rozdrożu życia – świadomego swojej śmiertelności, akceptującego, że jego hedonistyczne dni dobiegają końca, ale też otwartego na dalszy odkrywanie nowych ścieżek.
[ENG]
The film presents the author of “Trainspotting” as a sharp, uncompromising artist with a deep passion for music and sports. We encounter a writer fully aware of his mortality, accepting the end of his hedonistic days, yet still devoted to creativity and exploring new paths. It traces Irvine Welsh’s life from his childhood in Leith through fame and travels, including hallucinogenic adventures in Canada. He enjoys himself both in Los Angeles and at international literary festivals. Welsh rarely speaks about the craft of writing, nor does he boast like many lesser talents; instead, the film highlights his enthusiasm for music and sport, which he regards as equally important as literature. In this intimate portrait, we meet a celebrated writer at a crossroads – playful, sharp, and uncompromising as in his youth – fully aware of the passage of time, accepting that his hedonistic days are ending, yet still committed to discovering new creative avenues.
ISTOTY CZUJĄCE | MDAG 2026
[PL]
Film zabiera nas za zamknięte drzwi laboratoriów, w których naukowcy eksperymentują na zwierzętach. Dla niektórych są oni bohaterami, dla innych – potworami. Wielu jednak nawiązuje prawdziwą więź ze zwierzętami i zmaga się z etycznym ciężarem tzw. „kompleksu opieki i zabijania”. Film zadaje pytanie, czy krzywdzenie zwierząt w imię nauki można usprawiedliwić i przedstawia dowody, argumenty oraz emocje obu stron debaty. Obserwujemy nagrania z laboratoriów, słuchamy sprzecznych głosów przeciwników i zwolenników eksperymentów, w tym wypowiedzi badaczy, którzy doświadczyli traumy z powodu tego, co widzieli i robili.
[ENG]
The film takes viewers behind the closed doors of animal laboratories, uncovering the hidden world of scientists who experiment on animals. For some, they are heroes; for others, monsters. Many form genuine bonds with the animals and grapple with the ethical weight of the so-called “care-kill complex.” The film questions whether harming animals in the name of science can be justified, presenting evidence, arguments, and emotions from both sides of the debate. Viewers see footage from laboratories and hear the conflicting voices of opponents and supporters of animal testing, including researchers traumatized by what they witnessed and did. Does any scientific necessity give us the moral right to experiment on animals?
Film zabiera nas za zamknięte drzwi laboratoriów, w których naukowcy eksperymentują na zwierzętach. Dla niektórych są oni bohaterami, dla innych – potworami. Wielu jednak nawiązuje prawdziwą więź ze zwierzętami i zmaga się z etycznym ciężarem tzw. „kompleksu opieki i zabijania”. Film zadaje pytanie, czy krzywdzenie zwierząt w imię nauki można usprawiedliwić i przedstawia dowody, argumenty oraz emocje obu stron debaty. Obserwujemy nagrania z laboratoriów, słuchamy sprzecznych głosów przeciwników i zwolenników eksperymentów, w tym wypowiedzi badaczy, którzy doświadczyli traumy z powodu tego, co widzieli i robili.
[ENG]
The film takes viewers behind the closed doors of animal laboratories, uncovering the hidden world of scientists who experiment on animals. For some, they are heroes; for others, monsters. Many form genuine bonds with the animals and grapple with the ethical weight of the so-called “care-kill complex.” The film questions whether harming animals in the name of science can be justified, presenting evidence, arguments, and emotions from both sides of the debate. Viewers see footage from laboratories and hear the conflicting voices of opponents and supporters of animal testing, including researchers traumatized by what they witnessed and did. Does any scientific necessity give us the moral right to experiment on animals?
JAK GŁĘBOKA JEST TWOJA MIŁOŚĆ? | MDAG 2026
[PL]
Młodzi naukowcy wyruszają na Pacyfik, żeby badać tajemnice głębin morskich i odkrywać nieznane dotąd formy życia. Ich badania mogą pomóc ocalić ocean przed nadmierną eksploatacją minerałów. Czy ich entuzjazm wygra z biznesem? Praca na statku to nie tylko nauka, lecz także wzajemne poznawanie się i refleksja nad miejscem człowieka w świecie. Głębinowe ekosystemy, ostatnie nieodkryte przestrzenie Ziemi, ukazują delikatność natury. Jak bardzo kochamy naszą planetę? Czy żałujemy, że wkrótce stracimy na zawsze wiele gatunków fauny i flory? Obserwacja naukowców korzystających z robota w ciemnościach głębin staje się metaforą zgłębiania ludzkiej podświadomości.
[ENG]
Young scientists embark on a journey across the Pacific to explore the mysteries of the ocean depths and discover previously unknown life forms. Their research could help protect the ocean from mineral exploitation. Will their enthusiasm overcome commercial interests? Life on the ship is not only about science but also about getting to know one another and reflecting on humanity’s place in the world. The deep-sea ecosystems, the last unexplored spaces on Earth, reveal the fragility of nature and raise questions about our care for the planet and the future of endangered species. How much do we love our planet? Will we regret losing so many species of flora and fauna forever? The film’s melancholic tone encourages reflection, and observing scientists operating the Isis robot in the dark depths becomes a metaphor for exploring the human subconscious.
Młodzi naukowcy wyruszają na Pacyfik, żeby badać tajemnice głębin morskich i odkrywać nieznane dotąd formy życia. Ich badania mogą pomóc ocalić ocean przed nadmierną eksploatacją minerałów. Czy ich entuzjazm wygra z biznesem? Praca na statku to nie tylko nauka, lecz także wzajemne poznawanie się i refleksja nad miejscem człowieka w świecie. Głębinowe ekosystemy, ostatnie nieodkryte przestrzenie Ziemi, ukazują delikatność natury. Jak bardzo kochamy naszą planetę? Czy żałujemy, że wkrótce stracimy na zawsze wiele gatunków fauny i flory? Obserwacja naukowców korzystających z robota w ciemnościach głębin staje się metaforą zgłębiania ludzkiej podświadomości.
[ENG]
Young scientists embark on a journey across the Pacific to explore the mysteries of the ocean depths and discover previously unknown life forms. Their research could help protect the ocean from mineral exploitation. Will their enthusiasm overcome commercial interests? Life on the ship is not only about science but also about getting to know one another and reflecting on humanity’s place in the world. The deep-sea ecosystems, the last unexplored spaces on Earth, reveal the fragility of nature and raise questions about our care for the planet and the future of endangered species. How much do we love our planet? Will we regret losing so many species of flora and fauna forever? The film’s melancholic tone encourages reflection, and observing scientists operating the Isis robot in the dark depths becomes a metaphor for exploring the human subconscious.
JAK ZROBIĆ FILM O BETONIE | MDAG 2026
[PL]
Znany z serialu HBO John Wilson zaprasza na zabawną podróż po fascynującym świecie… betonu. W pełnym zwrotów akcji i celnych żartów filmie opowiada o tym, jak to jest być współcześnie filmowcem, którego pomysły niekoniecznie podobają się producentom. Beton – najbardziej rozpowszechniony materiał budowlany na świecie – staje się punktem wyjścia do zabawnych, nieoczekiwanych i refleksyjnych obserwacji życia, miasta i ludzkiej kreatywności. Towarzyszymy reżyserowi w konwencjach branżowych, gdzie uczy się, jak produkować komedia romantyczne dla kablówki, podróżujemy do Rzymu – kolebki starożytnego betonu, zwiedzamy zapomniane ulice w Stanach ze starymi betonowymi nawierzchniami, w tym najstarszą betonową drogę w Ohio. Spotykamy niezwykłe postaci i nietypowe instytucje powiązane z betonem: od operatora usuwającego gumę z nowojorskich chodników po firmę zajmującą się konserwacją tatuaży po zmarłych bliskich. Film ujawnia absurd współczesnego życia i struktur społecznych.
[ENG]
A documentary journey through the world of concrete and everyday life in New York City. Concrete – the most widely used building material in the world – becomes a starting point for humorous, unexpected, and reflective observations of life, the city, and human creativity. We accompany the director at industry conventions, travel to Rome – the cradle of ancient concrete – explore forgotten streets in the United States with old concrete surfaces, including the oldest concrete road in Ohio. We meet extraordinary individuals and unusual institutions connected to concrete: from a worker removing gum from New York sidewalks to a company preserving tattoos of deceased loved ones. Through humorous, observational shots and unexpected digressions, the film reveals the absurdity of contemporary life and social structures. Concrete – a metaphor for durability and decay – becomes a symbol of human creativity, impermanence, and the ongoing search for meaning.
Znany z serialu HBO John Wilson zaprasza na zabawną podróż po fascynującym świecie… betonu. W pełnym zwrotów akcji i celnych żartów filmie opowiada o tym, jak to jest być współcześnie filmowcem, którego pomysły niekoniecznie podobają się producentom. Beton – najbardziej rozpowszechniony materiał budowlany na świecie – staje się punktem wyjścia do zabawnych, nieoczekiwanych i refleksyjnych obserwacji życia, miasta i ludzkiej kreatywności. Towarzyszymy reżyserowi w konwencjach branżowych, gdzie uczy się, jak produkować komedia romantyczne dla kablówki, podróżujemy do Rzymu – kolebki starożytnego betonu, zwiedzamy zapomniane ulice w Stanach ze starymi betonowymi nawierzchniami, w tym najstarszą betonową drogę w Ohio. Spotykamy niezwykłe postaci i nietypowe instytucje powiązane z betonem: od operatora usuwającego gumę z nowojorskich chodników po firmę zajmującą się konserwacją tatuaży po zmarłych bliskich. Film ujawnia absurd współczesnego życia i struktur społecznych.
[ENG]
A documentary journey through the world of concrete and everyday life in New York City. Concrete – the most widely used building material in the world – becomes a starting point for humorous, unexpected, and reflective observations of life, the city, and human creativity. We accompany the director at industry conventions, travel to Rome – the cradle of ancient concrete – explore forgotten streets in the United States with old concrete surfaces, including the oldest concrete road in Ohio. We meet extraordinary individuals and unusual institutions connected to concrete: from a worker removing gum from New York sidewalks to a company preserving tattoos of deceased loved ones. Through humorous, observational shots and unexpected digressions, the film reveals the absurdity of contemporary life and social structures. Concrete – a metaphor for durability and decay – becomes a symbol of human creativity, impermanence, and the ongoing search for meaning.
JANE ELLIOT KONTRA RESZTA ŚWIATA | MDAG 2026
[PL]
Filmowy portret Jane Elliott – amerykańskiej nauczycielki i edukatorki antyrasistowskiej, która stała się narodowym głosem w walce z uprzedzeniami. Dokument śledzi jej osobistą i zawodową drogę – od przełomowego eksperymentu z 1968 roku w klasie w Iowa, gdzie podzieliła uczniów na „lepszych” i „gorszych” według koloru oczu, po wieloletnie zaangażowanie w debaty o nierówności, tożsamości i władzy. Mimo 90 lat, Elliott pozostaje przykładem niezłomnego i szczerego głosu w czasach intensywnych napięć społecznych, pokazując, jak uczciwie mierzyć się z historią, by nie powtarzać jej błędów. Film przekonuje, że edukacja o uprzedzeniach to nie tylko przeszłość, lecz konieczność także obecnie i w przyszłości.
[ENG]
A film portrait of Jane Elliott, an American teacher and anti-racist educator who has become a national voice in the fight against prejudice. The documentary traces her personal and professional path – from the groundbreaking 1968 classroom experiment in Iowa, where she divided students into “better” and “worse” groups based on eye color, to decades of engagement in debates on inequality, identity, and power. At 90, Elliott remains an example of an uncompromising and honest voice in times of intense social tension, showing how to confront history responsibly to avoid repeating its mistakes. The film emphasizes that education about prejudice is not only about the past but a vital necessity for the present and the future.
Filmowy portret Jane Elliott – amerykańskiej nauczycielki i edukatorki antyrasistowskiej, która stała się narodowym głosem w walce z uprzedzeniami. Dokument śledzi jej osobistą i zawodową drogę – od przełomowego eksperymentu z 1968 roku w klasie w Iowa, gdzie podzieliła uczniów na „lepszych” i „gorszych” według koloru oczu, po wieloletnie zaangażowanie w debaty o nierówności, tożsamości i władzy. Mimo 90 lat, Elliott pozostaje przykładem niezłomnego i szczerego głosu w czasach intensywnych napięć społecznych, pokazując, jak uczciwie mierzyć się z historią, by nie powtarzać jej błędów. Film przekonuje, że edukacja o uprzedzeniach to nie tylko przeszłość, lecz konieczność także obecnie i w przyszłości.
[ENG]
A film portrait of Jane Elliott, an American teacher and anti-racist educator who has become a national voice in the fight against prejudice. The documentary traces her personal and professional path – from the groundbreaking 1968 classroom experiment in Iowa, where she divided students into “better” and “worse” groups based on eye color, to decades of engagement in debates on inequality, identity, and power. At 90, Elliott remains an example of an uncompromising and honest voice in times of intense social tension, showing how to confront history responsibly to avoid repeating its mistakes. The film emphasizes that education about prejudice is not only about the past but a vital necessity for the present and the future.
KANDYDACI ŚMIERCI | MDAG 2026
[PL]
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi. „Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
[ENG]
Over a dozen years ago, Maciej took his son and two of his young friends on vacation, during which they filmed an amateur horror movie together. Little did he know then that it would turn into one of the greatest adventures of his life, lasting over a decade.'Candidates of Death' is a film about the power of great friendship, growing up, the changes we go through, our fears, dreams, and plans, set against the backdrop of a grand cinematic adventure spanning decades.
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi. „Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
[ENG]
Over a dozen years ago, Maciej took his son and two of his young friends on vacation, during which they filmed an amateur horror movie together. Little did he know then that it would turn into one of the greatest adventures of his life, lasting over a decade.'Candidates of Death' is a film about the power of great friendship, growing up, the changes we go through, our fears, dreams, and plans, set against the backdrop of a grand cinematic adventure spanning decades.
KARNET FILMOWY 19. MFFA ANIMATOR
Idealny dla każdego, kto kocha oglądać filmy!
Karnet obejmuje:
1) 10 wejść na wszystkie seanse, spotkania z gośćmi oraz doświadczenia VR. Po wykorzystaniu 10 wejść, karnetowiczom przysługują bilety w promocyjnych cenach.
2) Gadżet festiwalowy w pakiecie.
Karnet nie obejmuje wydarzeń PRO (skierowanych dla branży).
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
Karnet obejmuje:
1) 10 wejść na wszystkie seanse, spotkania z gośćmi oraz doświadczenia VR. Po wykorzystaniu 10 wejść, karnetowiczom przysługują bilety w promocyjnych cenach.
2) Gadżet festiwalowy w pakiecie.
Karnet nie obejmuje wydarzeń PRO (skierowanych dla branży).
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
KARNET PRO + KARNET FILMOWY 19. MFFA ANIMATOR
Animator PRO odbędzie się w ramach Festiwalu Animator w dniach 7-10 lipca.
Idealny dla osób tworzących lub chcących pracować zawodowo w świecie animacji i filmu, a także dla ogromnych kinomaniaków.
Karnet obejmuje:
1) 10 wejść na wszystkie seanse, spotkania z gośćmi oraz doświadczenia VR. Po wykorzystaniu 10 wejść, karnetowiczom przysługują bilety w promocyjnych cenach.
2) Masterlass bez ograniczeń – spotkania z twórcami nie wliczają się w limit 10 wejść ze zwykłego karnetu!
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
4) Gadżet festiwalowy w pakiecie.
5) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
Idealny dla osób tworzących lub chcących pracować zawodowo w świecie animacji i filmu, a także dla ogromnych kinomaniaków.
Karnet obejmuje:
1) 10 wejść na wszystkie seanse, spotkania z gośćmi oraz doświadczenia VR. Po wykorzystaniu 10 wejść, karnetowiczom przysługują bilety w promocyjnych cenach.
2) Masterlass bez ograniczeń – spotkania z twórcami nie wliczają się w limit 10 wejść ze zwykłego karnetu!
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
4) Gadżet festiwalowy w pakiecie.
5) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
KARNET PRO 19. MFFA ANIMATOR
Animator PRO odbędzie się w ramach Festiwalu Animator w dniach 7-10 lipca.
Polecamy szczególnie osobom z branży, które chcą posłuchać inspirujących wystąpień, wymienić się doświadczeniami i zdobyć nowe kontakty.
Karnet obejmuje:
1) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
2) Wstęp na wszystkie masterclass.
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
Polecamy szczególnie osobom z branży, które chcą posłuchać inspirujących wystąpień, wymienić się doświadczeniami i zdobyć nowe kontakty.
Karnet obejmuje:
1) Wszystkie dni wydarzeń PRO wraz z małym poczęstunkiem.
2) Wstęp na wszystkie masterclass.
3) Jeden wskazany w harmonogramie dzień VR.
Międzynarodowy Festiwalu Filmów Animowanych Animator to największy festiwal animacji w tej części Europy oraz festiwal kwalifikujący do Oscara®. W jego programie można znaleźć premiery, pokazy filmów konkursowych i klasyków animacji, spotkania z twórcami i twórczyniami, koncerty i warsztaty. 19. edycja odbędzie się między 4 a 12 lipca pod hasłem „to be human”. Kuratorem programu związanego z hasłem jest Tim Allen, wybitny brytyjski animator, stały współpracownik Guillerma del Toro i Wesa Andersona.
KŁOPOTLIWY NIEDŹWIEDŹ | MDAG 2026
[PL]
Niedźwiedź polarny zmuszony jest poruszać się w świecie turystów, strażników przyrody i myśliwych w małej kanadyjskiej miejscowości. Bywa postrzegany jako utrapienie, a granice tego, kto naprawdę należy do wspólnego krajobrazu, stają się niejasne. Churchill w Manitobie, pieszczotliwie nazywane „Światową Stolicą Niedźwiedzi Polarnych”, staje się tłem dla filmu, który ukazuje napiętą koegzystencję ludzi i niedźwiedzi. Narracja prowadzona jest oczami inuickiego narratora, którego obserwacje trudno sprowadzić do prostych wniosków. Podważając konwencje tradycyjnych filmów przyrodniczych i stawiając konfrontację ponad moralizowanie, obraz skłania do ponownego przemyślenia roli dzikiej przyrody w roli widowiska.
[ENG]
The polar bear is forced to navigate a world of tourists, conservation officers, and hunters in a small Canadian town. Often perceived as a nuisance, the boundaries of who truly belongs in this shared landscape become unclear. Churchill, Manitoba, affectionately known as the “Polar Bear Capital of the World,” provides the backdrop for a film depicting the tense coexistence of humans and bears. The story unfolds through the eyes of an Inuit narrator, whose observations resist easy conclusions. By challenging conventional nature documentaries and placing confrontation above moralizing, the film encourages a reconsideration of wildlife’s role as spectacle.
Niedźwiedź polarny zmuszony jest poruszać się w świecie turystów, strażników przyrody i myśliwych w małej kanadyjskiej miejscowości. Bywa postrzegany jako utrapienie, a granice tego, kto naprawdę należy do wspólnego krajobrazu, stają się niejasne. Churchill w Manitobie, pieszczotliwie nazywane „Światową Stolicą Niedźwiedzi Polarnych”, staje się tłem dla filmu, który ukazuje napiętą koegzystencję ludzi i niedźwiedzi. Narracja prowadzona jest oczami inuickiego narratora, którego obserwacje trudno sprowadzić do prostych wniosków. Podważając konwencje tradycyjnych filmów przyrodniczych i stawiając konfrontację ponad moralizowanie, obraz skłania do ponownego przemyślenia roli dzikiej przyrody w roli widowiska.
[ENG]
The polar bear is forced to navigate a world of tourists, conservation officers, and hunters in a small Canadian town. Often perceived as a nuisance, the boundaries of who truly belongs in this shared landscape become unclear. Churchill, Manitoba, affectionately known as the “Polar Bear Capital of the World,” provides the backdrop for a film depicting the tense coexistence of humans and bears. The story unfolds through the eyes of an Inuit narrator, whose observations resist easy conclusions. By challenging conventional nature documentaries and placing confrontation above moralizing, the film encourages a reconsideration of wildlife’s role as spectacle.
KRAJOBRAZ PO BITWIE | WAJDA: RE-WIZJE
Apendyks do Polskiej Szkoły Filmowej. Nakręcony po latach powrót Andrzeja Wajdy do tematyki II wojny światowej, opisujący tym razem trudną do wyleczenia traumę po niedawnej tragedii. W wyzwolonym przez armię amerykańską obozie koncentracyjnym poznajemy grupkę Polaków, próbujących po wielu latach niewoli nauczyć się od nowa normalności. Grany przez Daniela Olbrychskiego Tadeusz (postać oparta na osobie pisarza Tadeusza Borowskiego) nie zdejmuje pasiaka, snuje się między barakami przekształconymi przez Amerykanów w obóz dla uchodźców i poznaje piękną Żydówkę Ninę (debiut Stanisławy Celińskiej). Piętno śmierci nie pozwala bohaterom żyć i kochać, prześladuje ich bez końca i prowadzi do nieuchronnej tragedii.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.
KRONIKA WYPADKÓW MIŁOSNYCH | WAJDA: RE-WIZJE
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
[ENG]
The Vilnius region on the eve of World War II. Against a vivid panorama of the multicultural world of the Second Polish Republic, a tender love story unfolds between Witek, a sensitive high school student, and Alina, the daughter of an army officer. As Witek wanders through the countryside in pursuit of love, he passes through a world on the brink of disappearance: a landed gentry manor, cavalrymen preparing for war, a Jewish school, a group of summer visitors from the big city, Orthodox mourners, and a German pastor making plans to emigrate. He moves through these places almost without reflection, focused solely on love, even as the surrounding world quietly braces itself for annihilation.
Chronicle of Love Accidents is one of Andrzej Wajda’s most lyrical and sensual films—joyful, erotic, even flirtatious in tone, yet ultimately imbued with a sense of catastrophe and the end of an era. It is also a masterpiece of nostalgia for the “years of childhood” shared by the novel’s author Tadeusz Konwicki and Wajda himself, who grew up in nearby Suwałki. This vision is heightened by Edward Kłosiński’s exquisite cinematography, capturing the light of a waning summer, and by Wojciech Kilar’s memorable score, structured around two contrasting themes: a military march and a lyrical love motif. Made in the 1980s, the film was not only one of Wajda’s rare autobiographical works, but also a powerful act of remembrance, restoring the erased memory of the multinational Second Polish Republic and offering a quiet yet defiant escape from the bleakness of the Jaruzelski decade.
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
[ENG]
The Vilnius region on the eve of World War II. Against a vivid panorama of the multicultural world of the Second Polish Republic, a tender love story unfolds between Witek, a sensitive high school student, and Alina, the daughter of an army officer. As Witek wanders through the countryside in pursuit of love, he passes through a world on the brink of disappearance: a landed gentry manor, cavalrymen preparing for war, a Jewish school, a group of summer visitors from the big city, Orthodox mourners, and a German pastor making plans to emigrate. He moves through these places almost without reflection, focused solely on love, even as the surrounding world quietly braces itself for annihilation.
Chronicle of Love Accidents is one of Andrzej Wajda’s most lyrical and sensual films—joyful, erotic, even flirtatious in tone, yet ultimately imbued with a sense of catastrophe and the end of an era. It is also a masterpiece of nostalgia for the “years of childhood” shared by the novel’s author Tadeusz Konwicki and Wajda himself, who grew up in nearby Suwałki. This vision is heightened by Edward Kłosiński’s exquisite cinematography, capturing the light of a waning summer, and by Wojciech Kilar’s memorable score, structured around two contrasting themes: a military march and a lyrical love motif. Made in the 1980s, the film was not only one of Wajda’s rare autobiographical works, but also a powerful act of remembrance, restoring the erased memory of the multinational Second Polish Republic and offering a quiet yet defiant escape from the bleakness of the Jaruzelski decade.
LIS I RÓŻOWY KSIĘŻYC | MDAG 2026
[PL]
16-letnia artystka Soraya Akhalaghi przez pięć lat nagrywała film, rejestrując telefonem komórkowym kluczowe momenty swojego życia. Tworzyła porywające rysunki i rzeźby oraz od pięciu lat próbowała uciec z Iranu od brutalnego męża do matki mieszkającej w Austrii. Reżyser oddaje głos Sorayi, rezygnując z tradycyjnej struktury dokumentalnej na rzecz formy opartej na obrazach, gestach i symbolach. Dzięki temu jest ona jednocześnie bohaterką, współtwórczynią i narratorką własnej historii. Powracające motywy lisa i różowego księżyca – obecne zarówno w filmowych sekwencjach, jak i w twórczości plastycznej Sorayi – budują poetycki język opowieści, w którym fantazja i rzeczywistość przenikają się, tworząc przestrzeń ucieczki i oporu. Film, zbudowany z fragmentów osobistego archiwum bohaterki i wyreżyserowany całkowicie zdalnie, sytuuje się na granicy kina artystycznego i autobiograficznego eseju. Porusza kwestie tożsamości, migracji i wolności, a także potrzeby ekspresji artystycznej jako formy przetrwania. Sztuka staje się tu nie tylko narzędziem opowiadania historii, lecz także znakiem wolności i ucieczki oraz sposobem odzyskiwania sprawczości oraz godności.
[ENG]
For five years, 16-year-old Soraya Akhalaghi filmed key moments of her life on a mobile phone. During this time, she created striking drawings and sculptures while attempting to escape Iran, fleeing a violent husband to join her mother in Austria. The director gives Soraya a voice, abandoning a traditional documentary structure in favor of a form built on images, gestures, and symbols. As a result, she simultaneously becomes the protagonist, co-creator, and narrator of her own story. Recurring motifs of the fox and the pink moon – present both in the film sequences and Soraya’s artwork – construct a poetic language in which fantasy and reality intertwine, creating a space for escape and resistance. Built from fragments of the protagonist’s personal archive and directed entirely remotely, the film sits at the intersection of artistic cinema and autobiographical essay. It explores questions of identity, migration, and freedom, as well as the need for artistic expression as a means of survival. Here, art becomes not only a tool for storytelling but also a symbol of freedom and escape, as well as a way to reclaim agency and dignity.
16-letnia artystka Soraya Akhalaghi przez pięć lat nagrywała film, rejestrując telefonem komórkowym kluczowe momenty swojego życia. Tworzyła porywające rysunki i rzeźby oraz od pięciu lat próbowała uciec z Iranu od brutalnego męża do matki mieszkającej w Austrii. Reżyser oddaje głos Sorayi, rezygnując z tradycyjnej struktury dokumentalnej na rzecz formy opartej na obrazach, gestach i symbolach. Dzięki temu jest ona jednocześnie bohaterką, współtwórczynią i narratorką własnej historii. Powracające motywy lisa i różowego księżyca – obecne zarówno w filmowych sekwencjach, jak i w twórczości plastycznej Sorayi – budują poetycki język opowieści, w którym fantazja i rzeczywistość przenikają się, tworząc przestrzeń ucieczki i oporu. Film, zbudowany z fragmentów osobistego archiwum bohaterki i wyreżyserowany całkowicie zdalnie, sytuuje się na granicy kina artystycznego i autobiograficznego eseju. Porusza kwestie tożsamości, migracji i wolności, a także potrzeby ekspresji artystycznej jako formy przetrwania. Sztuka staje się tu nie tylko narzędziem opowiadania historii, lecz także znakiem wolności i ucieczki oraz sposobem odzyskiwania sprawczości oraz godności.
[ENG]
For five years, 16-year-old Soraya Akhalaghi filmed key moments of her life on a mobile phone. During this time, she created striking drawings and sculptures while attempting to escape Iran, fleeing a violent husband to join her mother in Austria. The director gives Soraya a voice, abandoning a traditional documentary structure in favor of a form built on images, gestures, and symbols. As a result, she simultaneously becomes the protagonist, co-creator, and narrator of her own story. Recurring motifs of the fox and the pink moon – present both in the film sequences and Soraya’s artwork – construct a poetic language in which fantasy and reality intertwine, creating a space for escape and resistance. Built from fragments of the protagonist’s personal archive and directed entirely remotely, the film sits at the intersection of artistic cinema and autobiographical essay. It explores questions of identity, migration, and freedom, as well as the need for artistic expression as a means of survival. Here, art becomes not only a tool for storytelling but also a symbol of freedom and escape, as well as a way to reclaim agency and dignity.
MAM RZEKĘ WE KRWI | MDAG 2026
[PL]
Światowej klasy kajakarka ekstremalna, dwukrotna mistrzyni świata i matka dwójki dzieci Mariann Sæther nieustannie poszukuje przygód. Uprawia kajakarstwo od piętnastego roku życia i przepłynęła kajakiem ponad 50 krajów. Życiowy kryzys zachwiał jej pewnością siebie i zmusił do przewartościowania priorytetów, a po jego pokonaniu zdecydowała się na największe sportowe wyzwanie – pokonanie słynnego wodospadu Aldeyjarfoss na Islandii, co w kajakarstwie ekstremalnym uchodzi za jedno z najbardziej spektakularnych osiągnięć. W miarę, jak rzeka staje się coraz bardziej niebezpieczna, napięcie między ambicją a odpowiedzialnością wrasta, zmuszając do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza dążenie do wielkości – zarówno w życiu sportowca, jak i rodzica. Surowe krajobrazy Islandii stają się świadkiem ludzkiej determinacji i odwagi, a bohaterka filmu inspiruje do przemyśleń o równowadze między pasją a rodziną.
[ENG]
World-class extreme kayaker, two-time world champion, and mother of two, Mariann Sæther is constantly seeking new adventures. She has traveled to over 50 countries with her kayak, a passion she discovered at the age of 15. After a major life crisis that shook her confidence and forced her to reassess her priorities, she set out to face her greatest sporting challenge: navigating the famous and treacherous Aldeyjarfoss waterfall in Iceland, one of the most spectacular feats in extreme kayaking. As the river grows increasingly dangerous, the tension between ambition and responsibility rises, prompting reflection on what it truly means to pursue greatness – both as an athlete and a parent. Iceland’s rugged landscapes become a witness to human determination and courage, and Mariann’s story inspires contemplation on the delicate balance between passion and family.
Światowej klasy kajakarka ekstremalna, dwukrotna mistrzyni świata i matka dwójki dzieci Mariann Sæther nieustannie poszukuje przygód. Uprawia kajakarstwo od piętnastego roku życia i przepłynęła kajakiem ponad 50 krajów. Życiowy kryzys zachwiał jej pewnością siebie i zmusił do przewartościowania priorytetów, a po jego pokonaniu zdecydowała się na największe sportowe wyzwanie – pokonanie słynnego wodospadu Aldeyjarfoss na Islandii, co w kajakarstwie ekstremalnym uchodzi za jedno z najbardziej spektakularnych osiągnięć. W miarę, jak rzeka staje się coraz bardziej niebezpieczna, napięcie między ambicją a odpowiedzialnością wrasta, zmuszając do refleksji nad tym, co naprawdę oznacza dążenie do wielkości – zarówno w życiu sportowca, jak i rodzica. Surowe krajobrazy Islandii stają się świadkiem ludzkiej determinacji i odwagi, a bohaterka filmu inspiruje do przemyśleń o równowadze między pasją a rodziną.
[ENG]
World-class extreme kayaker, two-time world champion, and mother of two, Mariann Sæther is constantly seeking new adventures. She has traveled to over 50 countries with her kayak, a passion she discovered at the age of 15. After a major life crisis that shook her confidence and forced her to reassess her priorities, she set out to face her greatest sporting challenge: navigating the famous and treacherous Aldeyjarfoss waterfall in Iceland, one of the most spectacular feats in extreme kayaking. As the river grows increasingly dangerous, the tension between ambition and responsibility rises, prompting reflection on what it truly means to pursue greatness – both as an athlete and a parent. Iceland’s rugged landscapes become a witness to human determination and courage, and Mariann’s story inspires contemplation on the delicate balance between passion and family.
MARIINKA | MDAG 2026
[PL]
Podczas wojny w Ukrainie obiecująca bokserka zostaje ratowniczką medyczną, a młoda kobieta zajmuje się usługami kurierskimi, przemycając towary przez linię frontu. Jak w greckiej tragedii, dwaj bracia stają po przeciwnych stronach konfliktu, podczas gdy najmłodszy brat żyje bezpiecznie w rodzinie zastępczej w Stanach Zjednoczonych. Poprzez listy, rozmowy wideo i ciche spotkania film bada przynależność, lojalność narodową i linie podziału, które potrafią przeważyć nawet nad więzami krwi. „Mariinka” ma niemal biblijny wydźwięk, ukazując powolne znikanie miasta oraz wytrwałość tych, którzy kiedyś nazywali je domem.
[ENG]
During the war, a promising female boxer becomes a medic, while another young woman works as a courier, smuggling goods across the front line. Like a Greek tragedy, two brothers stand on opposing sides of the conflict, while the youngest brother lives safely in a foster family in the United States. Through letters, video calls, and quiet encounters, the film examines belonging, national loyalty, and divisions that can override even blood ties. “Mariinka” carries an almost biblical resonance, portraying the slow disappearance of a city and the tragic resilience of those who once called it home.
Podczas wojny w Ukrainie obiecująca bokserka zostaje ratowniczką medyczną, a młoda kobieta zajmuje się usługami kurierskimi, przemycając towary przez linię frontu. Jak w greckiej tragedii, dwaj bracia stają po przeciwnych stronach konfliktu, podczas gdy najmłodszy brat żyje bezpiecznie w rodzinie zastępczej w Stanach Zjednoczonych. Poprzez listy, rozmowy wideo i ciche spotkania film bada przynależność, lojalność narodową i linie podziału, które potrafią przeważyć nawet nad więzami krwi. „Mariinka” ma niemal biblijny wydźwięk, ukazując powolne znikanie miasta oraz wytrwałość tych, którzy kiedyś nazywali je domem.
[ENG]
During the war, a promising female boxer becomes a medic, while another young woman works as a courier, smuggling goods across the front line. Like a Greek tragedy, two brothers stand on opposing sides of the conflict, while the youngest brother lives safely in a foster family in the United States. Through letters, video calls, and quiet encounters, the film examines belonging, national loyalty, and divisions that can override even blood ties. “Mariinka” carries an almost biblical resonance, portraying the slow disappearance of a city and the tragic resilience of those who once called it home.
MARLEE MATLIN, NIE JESTEŚ SAMA | MDAG 2026
[PL]
W 1987 roku Marlee Matlin została pierwszą g/Głuchą aktorką nagrodzoną Oscarem® za rolę w filmie „Dzieci gorszego Boga” i w wieku 21 lat znalazła się w centrum uwagi. Dokonała przełomu w historii kina i dla wielu Amerykanów z dnia na dzień stała się symboliczną nieformalną reprezentantką społeczności g/Głuchych w Stanach. Opowiadając swoją historię w amerykańskim języku migowym (ASL), Matlin z niezwykłą szczerością mierzy się z ceną bycia pionierką – presją oczekiwań, stereotypami i samotnością towarzyszącą przełamywaniu barier i przecieraniu nowych szlaków. Film nie tylko dokumentuje jej błyskotliwa i burzliwą karierę oraz życie, lecz staje się też refleksją nad widzialnością, tożsamością i siłą reprezentacji, pokazując, jak jednostkowy sukces może zmienić społeczne postrzeganie całej wspólnoty.
[ENG]
In 1987, Marlee Matlin became the first Deaf actor to win an Academy Award® for her role in “Children of a Lesser God” and, at the age of 21, entered the public eye. She made history in cinema, as for many Americans she was the first Deaf person they had seen on screen, and overnight became the symbolic, unofficial representative of the Deaf community in the United States. Telling her story in American Sign Language (ASL), Matlin confronts with remarkable honesty the cost of being a pioneer – the pressures of expectation, stereotypes, and the loneliness that comes with breaking barriers and charting new paths. The film not only documents her brilliant and turbulent career and life, but also becomes a reflection on visibility, identity, and the power of representation, showing how an individual’s success can change the way an entire community is perceived.
W 1987 roku Marlee Matlin została pierwszą g/Głuchą aktorką nagrodzoną Oscarem® za rolę w filmie „Dzieci gorszego Boga” i w wieku 21 lat znalazła się w centrum uwagi. Dokonała przełomu w historii kina i dla wielu Amerykanów z dnia na dzień stała się symboliczną nieformalną reprezentantką społeczności g/Głuchych w Stanach. Opowiadając swoją historię w amerykańskim języku migowym (ASL), Matlin z niezwykłą szczerością mierzy się z ceną bycia pionierką – presją oczekiwań, stereotypami i samotnością towarzyszącą przełamywaniu barier i przecieraniu nowych szlaków. Film nie tylko dokumentuje jej błyskotliwa i burzliwą karierę oraz życie, lecz staje się też refleksją nad widzialnością, tożsamością i siłą reprezentacji, pokazując, jak jednostkowy sukces może zmienić społeczne postrzeganie całej wspólnoty.
[ENG]
In 1987, Marlee Matlin became the first Deaf actor to win an Academy Award® for her role in “Children of a Lesser God” and, at the age of 21, entered the public eye. She made history in cinema, as for many Americans she was the first Deaf person they had seen on screen, and overnight became the symbolic, unofficial representative of the Deaf community in the United States. Telling her story in American Sign Language (ASL), Matlin confronts with remarkable honesty the cost of being a pioneer – the pressures of expectation, stereotypes, and the loneliness that comes with breaking barriers and charting new paths. The film not only documents her brilliant and turbulent career and life, but also becomes a reflection on visibility, identity, and the power of representation, showing how an individual’s success can change the way an entire community is perceived.
MILCZĄCA PRZYJACIÓŁKA | FILOZOFICZNA ŚRODA Z GUTEK FILM
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
MOI THEMERSONOWIE | MDAG 2026
[PL]
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
[ENG]
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
[ENG]
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
MOJE DZIECKO | MDAG 2026
[PL]
Silne pragnienie macierzyństwa i narastająca presja ze strony najbliższych popychają Alejandrę do desperackiego kroku – zaczyna udawać, że jest w ciąży. Niewinne kłamstwo szybko przeradza się w coraz bardziej skomplikowaną mistyfikację, którą przez wiele miesięcy musi podtrzymywać przed mężem i rodziną. Z każdym dniem Alejandra coraz głębiej pogrąża się w świecie pozorów, który stopniowo zaczyna przejmować kontrolę nad jej życiem. Gdy napięcie rośnie, a rzeczywistość wymyka się spod kontroli, bohaterka staje przed decyzją, która zaciera granicę między prywatną tajemnicą a publicznym skandalem. Film jest poruszającym portretem kobiety uwięzionej w sieci własnych kłamstw, a zarazem opowieścią o samotności, presji społecznej i desperackiej potrzebie spełnienia marzenia o macierzyństwie.
[ENG]
A powerful desire for motherhood and growing pressure from those closest to her push Alejandra to take a desperate step – she begins pretending to be pregnant. An innocent lie quickly evolves into an increasingly complex charade that she must sustain for months before her husband and family. With each passing day, Alejandra sinks deeper into a world of appearances that gradually begins to take control of her life. As tension rises and reality starts slipping away, she faces a decision that blurs the line between a private secret and a public scandal. The film is a moving portrait of a woman trapped in a web of her own lies, and at the same time a story about loneliness, social pressure, and the desperate need to fulfill the dream of motherhood.
Silne pragnienie macierzyństwa i narastająca presja ze strony najbliższych popychają Alejandrę do desperackiego kroku – zaczyna udawać, że jest w ciąży. Niewinne kłamstwo szybko przeradza się w coraz bardziej skomplikowaną mistyfikację, którą przez wiele miesięcy musi podtrzymywać przed mężem i rodziną. Z każdym dniem Alejandra coraz głębiej pogrąża się w świecie pozorów, który stopniowo zaczyna przejmować kontrolę nad jej życiem. Gdy napięcie rośnie, a rzeczywistość wymyka się spod kontroli, bohaterka staje przed decyzją, która zaciera granicę między prywatną tajemnicą a publicznym skandalem. Film jest poruszającym portretem kobiety uwięzionej w sieci własnych kłamstw, a zarazem opowieścią o samotności, presji społecznej i desperackiej potrzebie spełnienia marzenia o macierzyństwie.
[ENG]
A powerful desire for motherhood and growing pressure from those closest to her push Alejandra to take a desperate step – she begins pretending to be pregnant. An innocent lie quickly evolves into an increasingly complex charade that she must sustain for months before her husband and family. With each passing day, Alejandra sinks deeper into a world of appearances that gradually begins to take control of her life. As tension rises and reality starts slipping away, she faces a decision that blurs the line between a private secret and a public scandal. The film is a moving portrait of a woman trapped in a web of her own lies, and at the same time a story about loneliness, social pressure, and the desperate need to fulfill the dream of motherhood.
NAJSTARSZA OSOBA NA ŚWIECIE | MDAG 2026
[PL]
Film, powstały w ciągu dekady podróży reżysera po świecie, ukazuje historię nieustannie zmieniających się rekordzistów – najstarszych osób na Ziemi. Portret długowieczności staje się refleksją nad upływem czasu, przypadkowością losu i radością ze smakowania życia. Wraz z kolejnymi spotkaniami reżysera z najstarszymi ludźmi na naszej planecie, jego fascynacja tytułem splata się z osobistym doświadczeniem lat, radości i trudów życia. Film łączy humor, ciepło i odrobinę melancholii, oferując głębokie i zabawne spojrzenie na sztukę bycia żywym – pełne ironii, szczerości i formalnej lekkości.
Po filmie zapraszamy na dyskusję:
Co się mieści w długowieczności?
Dlaczego długowieczność Dlaczego długowieczność tak nas fascynuje? Co właściwie oznacza długie życie - poza liczbą lat? Przyjrzymy się długowieczności z różnych perspektyw, zastanawiając się, co kryje się za tym pojęciem i jak zmienia się nasze życie wraz z upływem czasu.
Prowadzenie:
Agnieszka Cienciała – edukatorka filmowa, animatorka sztuki i producentka wydarzeń kulturalnych. Certyfikowana Trenerka Familylab Association. Absolwentka Psychologii Dziecka na Uniwersytecie SWPS. Od 2007 roku związana z Kinem Muza w Poznaniu, gdzie realizuje projekty edukacyjne, artystyczne i warsztatowe dla różnych grup wiekowych. Od 2011 roku trenerka certyfikowana przez Pracownię Psychologiczną „Spotkanie”.
Gościnie:
Joanna Zapała - Psycholożka – specjalistka w dziedzinie psychologii klinicznej, certyfikowana psychoterapeutka European Association for Psychotherapy. Certyfikowana psychoonkolog i superwizorka psychoonkologii. Wykładowczyni akademicka oraz współtwórczyni i kierowniczka merytoryczna studiów podyplomowych: „Psychosomatyka i somatopsychologia”, „Psychoonkologia kliniczna” i „Psychologia długowieczności” na Uniwersytecie SWPS. Przez wiele lat związana z działalnością pozarządową. Członkini Komisji Etyki ACBS Polska. Założycielka i Prezeska Centrum Psychoterapii Integralnej w Poznaniu.
Agnieszka Pluto-Prądzyńska - doktork nauk o zdrowiu; praktycznie i naukowo zajmuje się wpływem stylu życia na układ odpornościowy i ogólne zdrowie. Wykładowca akademicki i Kierownik Pracowni Medycyny Stylu Życia w Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. Ambasadorka European Lifestyle Medicine Organization w Polsce. Promuje zdrowy styl życia oparty na praktyce i doświadczeniu, łącząc aktywność fizyczną, edukację zdrowotną i pracę z pacjentem. Organizatorka konferencji naukowej „Medycyna Stylu Życia dla Długowieczności. Blue Zones Inspiracje”.
[ENG]
Developed over a decade of the director’s travels around the world, the film follows the ever-changing record holders – the oldest people on Earth. The portrait of longevity becomes a reflection on the passage of time, the unpredictability of fate, and the joy of savoring life. With each encounter, the director’s fascination with the title merges with his personal experiences of years, joys, and sorrows. The film blends humor, warmth, and a hint of melancholy, providing a profound and playful look at the art of being alive, full of irony, sincerity, and formal lightness.
Film, powstały w ciągu dekady podróży reżysera po świecie, ukazuje historię nieustannie zmieniających się rekordzistów – najstarszych osób na Ziemi. Portret długowieczności staje się refleksją nad upływem czasu, przypadkowością losu i radością ze smakowania życia. Wraz z kolejnymi spotkaniami reżysera z najstarszymi ludźmi na naszej planecie, jego fascynacja tytułem splata się z osobistym doświadczeniem lat, radości i trudów życia. Film łączy humor, ciepło i odrobinę melancholii, oferując głębokie i zabawne spojrzenie na sztukę bycia żywym – pełne ironii, szczerości i formalnej lekkości.
Po filmie zapraszamy na dyskusję:
Co się mieści w długowieczności?
Dlaczego długowieczność Dlaczego długowieczność tak nas fascynuje? Co właściwie oznacza długie życie - poza liczbą lat? Przyjrzymy się długowieczności z różnych perspektyw, zastanawiając się, co kryje się za tym pojęciem i jak zmienia się nasze życie wraz z upływem czasu.
Prowadzenie:
Agnieszka Cienciała – edukatorka filmowa, animatorka sztuki i producentka wydarzeń kulturalnych. Certyfikowana Trenerka Familylab Association. Absolwentka Psychologii Dziecka na Uniwersytecie SWPS. Od 2007 roku związana z Kinem Muza w Poznaniu, gdzie realizuje projekty edukacyjne, artystyczne i warsztatowe dla różnych grup wiekowych. Od 2011 roku trenerka certyfikowana przez Pracownię Psychologiczną „Spotkanie”.
Gościnie:
Joanna Zapała - Psycholożka – specjalistka w dziedzinie psychologii klinicznej, certyfikowana psychoterapeutka European Association for Psychotherapy. Certyfikowana psychoonkolog i superwizorka psychoonkologii. Wykładowczyni akademicka oraz współtwórczyni i kierowniczka merytoryczna studiów podyplomowych: „Psychosomatyka i somatopsychologia”, „Psychoonkologia kliniczna” i „Psychologia długowieczności” na Uniwersytecie SWPS. Przez wiele lat związana z działalnością pozarządową. Członkini Komisji Etyki ACBS Polska. Założycielka i Prezeska Centrum Psychoterapii Integralnej w Poznaniu.
Agnieszka Pluto-Prądzyńska - doktork nauk o zdrowiu; praktycznie i naukowo zajmuje się wpływem stylu życia na układ odpornościowy i ogólne zdrowie. Wykładowca akademicki i Kierownik Pracowni Medycyny Stylu Życia w Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. Ambasadorka European Lifestyle Medicine Organization w Polsce. Promuje zdrowy styl życia oparty na praktyce i doświadczeniu, łącząc aktywność fizyczną, edukację zdrowotną i pracę z pacjentem. Organizatorka konferencji naukowej „Medycyna Stylu Życia dla Długowieczności. Blue Zones Inspiracje”.
[ENG]
Developed over a decade of the director’s travels around the world, the film follows the ever-changing record holders – the oldest people on Earth. The portrait of longevity becomes a reflection on the passage of time, the unpredictability of fate, and the joy of savoring life. With each encounter, the director’s fascination with the title merges with his personal experiences of years, joys, and sorrows. The film blends humor, warmth, and a hint of melancholy, providing a profound and playful look at the art of being alive, full of irony, sincerity, and formal lightness.
NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ | COOL BRITANNIA
NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ to film zupełnie osobny zarówno dla kinematografii brytyjskiej lat siedemdziesiątych, jak i dla stroniącego zazwyczaj od kina grozy londyńczyka Nicolasa Roega. Znany wcześniej z artystycznego PERFORMANCE’U i psychologicznego WALKABOUT reżyser sięgnął bowiem po kompletnie niespodziewane połączenie horroru gotyckiego z włoskim giallo.
W centrum NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ stoi małżeństwo – Laura (Julie Christie) i John (Donald Sutherland) – którzy stracili córeczkę w nieszczęśliwym wypadku. Aby odciąć się od wspomnień, bohaterowie przeprowadzają się do Wenecji, gdzie John podejmuje się zadania renowacji kościoła. Laura poznaje natomiast dwie dziwaczne siostry – jedna z nich, niewidoma Heather, twierdzi, że jest medium i może skontaktować matkę ze zmarłą córką.
Choć Roeg korzysta z repertuaru chwytów kina grozy, potworem w jego horrorze nie jest ani duch, ani charakterystyczny dla filmów giallo zamaskowany morderca, ale żałoba sama w sobie – prezentowana tu jako niepowstrzymana, przerażająca siła niszcząca wszystko, co znajdzie się w jej zasięgu. Dzięki precyzyjnie wykadrowanym zdjęciom Anthony’ego Richmonda i eksperymentalnemu montażowi Graeme Clifforda Wenecja w NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ staje się wielkim, pozbawionym wyjścia gotyckim zamkiem, w którym bohaterowie sami pełnią rolę pozbawionych życia duchów. To ciężkie i przytłaczające, ale wybitnie przemyślane studium żałoby, które – zamiast po prostu straszyć – metodycznie łamie widzowi serce.
W centrum NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ stoi małżeństwo – Laura (Julie Christie) i John (Donald Sutherland) – którzy stracili córeczkę w nieszczęśliwym wypadku. Aby odciąć się od wspomnień, bohaterowie przeprowadzają się do Wenecji, gdzie John podejmuje się zadania renowacji kościoła. Laura poznaje natomiast dwie dziwaczne siostry – jedna z nich, niewidoma Heather, twierdzi, że jest medium i może skontaktować matkę ze zmarłą córką.
Choć Roeg korzysta z repertuaru chwytów kina grozy, potworem w jego horrorze nie jest ani duch, ani charakterystyczny dla filmów giallo zamaskowany morderca, ale żałoba sama w sobie – prezentowana tu jako niepowstrzymana, przerażająca siła niszcząca wszystko, co znajdzie się w jej zasięgu. Dzięki precyzyjnie wykadrowanym zdjęciom Anthony’ego Richmonda i eksperymentalnemu montażowi Graeme Clifforda Wenecja w NIE OGLĄDAJ SIĘ TERAZ staje się wielkim, pozbawionym wyjścia gotyckim zamkiem, w którym bohaterowie sami pełnią rolę pozbawionych życia duchów. To ciężkie i przytłaczające, ale wybitnie przemyślane studium żałoby, które – zamiast po prostu straszyć – metodycznie łamie widzowi serce.
NIEDŹWIEDZICA | MDAG 2026
[PL]
Przez dziesięć lat norweski filmowiec Asgeir Halgestad śledził niezwykłe życie niedźwiedzicy polarnej o imieniu Frost – matki walczącej o wychowanie swoich młodych w szybko zmieniającym się klimacie Arktyki. W tej intymnej opowieści o przetrwaniu, miłości, konfliktach i stracie, Asgeir ukazuje dramatyczne skutki zmian klimatycznych w Svalbardzie – najszybciej ocieplającym się miejscu na Ziemi. Konfrontując się z konsekwencjami działań człowieka, reżyser zastanawia się, czy empatia i zrozumienie mogą zbliżyć ludzi do świata zwierząt, zanim będzie za późno. Ta filmowa historia przetrwania i więzi międzygatunkowej, pełna wyzwań, strat i nadziei, pokazuje zarówno piękno, jak i kruchość życia w Arktyce.
[ENG]
Norwegian director Asgeir Halgestad followed the extraordinary life of a polar bear named Frost for a decade – a mother struggling to raise her cubs in the rapidly changing climate of the Arctic. In this intimate story of survival, love, conflict, and loss, Halgestad reveals the dramatic consequences of climate change in Svalbard – the fastest-warming place on Earth. Confronting the results of human actions, the director reflects on whether empathy and understanding can bring humans closer to the animal world before it is too late. This filmic story of survival and interspecies connection, full of challenges, losses, and hope, shows both the beauty and fragility of life in the Arctic.
Przez dziesięć lat norweski filmowiec Asgeir Halgestad śledził niezwykłe życie niedźwiedzicy polarnej o imieniu Frost – matki walczącej o wychowanie swoich młodych w szybko zmieniającym się klimacie Arktyki. W tej intymnej opowieści o przetrwaniu, miłości, konfliktach i stracie, Asgeir ukazuje dramatyczne skutki zmian klimatycznych w Svalbardzie – najszybciej ocieplającym się miejscu na Ziemi. Konfrontując się z konsekwencjami działań człowieka, reżyser zastanawia się, czy empatia i zrozumienie mogą zbliżyć ludzi do świata zwierząt, zanim będzie za późno. Ta filmowa historia przetrwania i więzi międzygatunkowej, pełna wyzwań, strat i nadziei, pokazuje zarówno piękno, jak i kruchość życia w Arktyce.
[ENG]
Norwegian director Asgeir Halgestad followed the extraordinary life of a polar bear named Frost for a decade – a mother struggling to raise her cubs in the rapidly changing climate of the Arctic. In this intimate story of survival, love, conflict, and loss, Halgestad reveals the dramatic consequences of climate change in Svalbard – the fastest-warming place on Earth. Confronting the results of human actions, the director reflects on whether empathy and understanding can bring humans closer to the animal world before it is too late. This filmic story of survival and interspecies connection, full of challenges, losses, and hope, shows both the beauty and fragility of life in the Arctic.
NOCE CABIRII | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Noce Cabirii” Federica Felliniego to jeden z najpiękniejszych filmów o ludzkiej potrzebie miłości - tej naiwnej, upartej, czasem wręcz rozpaczliwej, ale nigdy śmiesznej. Grana przez Giuliettę Masinę Cabiria jest kobietą, która raz po raz zostaje upokorzona, oszukana i porzucona, a mimo to nie potrafi całkowicie zrezygnować z wiary, że gdzieś istnieje dla niej lepsze życie. Na co dzień trudzi się ona najstarszym zawodem świata. Fellini patrzy na nią z ogromną czułością: nie jako na ofiarę, lecz jako na kogoś, kto w świecie obrzydliwego cynizmu był w stanie zachować zdumiewającą czystość duchową i zdolność do nadziei.
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny, Złota Palma - Najlepsza aktorka Giulietta Masina, David di Donatello - Najlepsza produkcja Dino De Laurentiis, Najlepszy reżyser Federico Fellini, Nagroda Zuluety (MFF w San Sebastián) - Najlepsza aktorka Giulietta Masina
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny, Złota Palma - Najlepsza aktorka Giulietta Masina, David di Donatello - Najlepsza produkcja Dino De Laurentiis, Najlepszy reżyser Federico Fellini, Nagroda Zuluety (MFF w San Sebastián) - Najlepsza aktorka Giulietta Masina
NOMADLAND | DKF KAMERA
Kiedy w prowincjonalnym miasteczku w stanie Nevada zostaje zamknięta kopalnia gipsu, jedna z pracującym tam przez lata kobiet, Fern (Frances McDormand), postanawia spakować cały swój dobytek do vana i wyruszyć w nieznane. Nie wiedząc, dokąd zmierza, nie mając określonego celu, odkrywa w sobie nieznane dotychczas pokłady determinacji, zaradności i nadziei dające jej siłę do zmierzenia się z nowymi doświadczeniami. Podróżując od miejsca do miejsca, Fern każdego dnia poznaje innych koczowników, którzy stają się jej mentorami wśród bezkresnych i zapierających dech w piersiach obrazach amerykańskiego Zachodu.
NURT | MDAG 2026
[PL]
W 1985 roku jedenaście osób w wieku około trzydziestu lat postanowiło dokonać czegoś, czego nikt wcześniej nie osiągnął: całkowicie spłynąć Amazonką, od jej źródła w Andach aż do Oceanu Atlantyckiego. Ta sześciomiesięczna wyprawa, pomyślana jako ostatnia przygoda przed ślubami, karierami i dorosłymi obowiązkami, miała być rytuałem przejścia. Zamiast tego stała się punktem zwrotnym w ich życiu. „Nurt” opowiadany jest głównie poprzez Kate Durrant, lekarkę zespołu i jedyną kobietę w zdominowanej przez mężczyzn grupie. Gdy gwałtowne prądy największej rzeki na świecie, choroby, izolacja i spotkanie z terrorystami wystawiają na próbę ich wytrzymałość, w grupie narastają głębsze napięcia. Zderzające się ambicje, kruche hierarchie, romantyczne uwikłania i eskalująca walka o przywództwo. Rzeka okazuje się niebezpieczna, ale ludzkie ego staje się jeszcze bardziej destabilizującą siłą.
Cztery dekady później intymne wywiady i nowo zdigitalizowane materiały filmowe w formacie 16 mm ujawniają psychologiczną cenę ukrytą pod mitem heroicznej eksploracji. „Natura jest bardziej przewidywalna niż ludzie” – jak stwierdza w „Nurcie” Kate Durrant.
[ENG]
In 1985, eleven people in their thirties decided to do something that no one had ever done before: to travel the entire length of the Amazon River, from its glacial source in the Andes to the Atlantic Ocean. This six-month expedition, conceived as a final adventure before marriage, careers and adult responsibilities, was meant to be a rite of passage. Instead, it became a turning point in their lives. "The Current" is told primarily through the perspective of Kate Durrant, the team's doctor and the only woman in a male-dominated group. As the violent currents of the world's largest river, disease, isolation and encounters with terrorists test their endurance, deeper tensions arise within the group. Clashing ambitions, fragile hierarchies, romantic entanglements and an escalating struggle for leadership. The river proves dangerous, but human ego becomes an even more destabilising force. Four decades later, intimate interviews and newly digitised 16mm film footage reveal the psychological toll hidden beneath the myth of heroic exploration. ‘Nature is more predictable than people, as Kate Durrant states in "The Current".
W 1985 roku jedenaście osób w wieku około trzydziestu lat postanowiło dokonać czegoś, czego nikt wcześniej nie osiągnął: całkowicie spłynąć Amazonką, od jej źródła w Andach aż do Oceanu Atlantyckiego. Ta sześciomiesięczna wyprawa, pomyślana jako ostatnia przygoda przed ślubami, karierami i dorosłymi obowiązkami, miała być rytuałem przejścia. Zamiast tego stała się punktem zwrotnym w ich życiu. „Nurt” opowiadany jest głównie poprzez Kate Durrant, lekarkę zespołu i jedyną kobietę w zdominowanej przez mężczyzn grupie. Gdy gwałtowne prądy największej rzeki na świecie, choroby, izolacja i spotkanie z terrorystami wystawiają na próbę ich wytrzymałość, w grupie narastają głębsze napięcia. Zderzające się ambicje, kruche hierarchie, romantyczne uwikłania i eskalująca walka o przywództwo. Rzeka okazuje się niebezpieczna, ale ludzkie ego staje się jeszcze bardziej destabilizującą siłą.
Cztery dekady później intymne wywiady i nowo zdigitalizowane materiały filmowe w formacie 16 mm ujawniają psychologiczną cenę ukrytą pod mitem heroicznej eksploracji. „Natura jest bardziej przewidywalna niż ludzie” – jak stwierdza w „Nurcie” Kate Durrant.
[ENG]
In 1985, eleven people in their thirties decided to do something that no one had ever done before: to travel the entire length of the Amazon River, from its glacial source in the Andes to the Atlantic Ocean. This six-month expedition, conceived as a final adventure before marriage, careers and adult responsibilities, was meant to be a rite of passage. Instead, it became a turning point in their lives. "The Current" is told primarily through the perspective of Kate Durrant, the team's doctor and the only woman in a male-dominated group. As the violent currents of the world's largest river, disease, isolation and encounters with terrorists test their endurance, deeper tensions arise within the group. Clashing ambitions, fragile hierarchies, romantic entanglements and an escalating struggle for leadership. The river proves dangerous, but human ego becomes an even more destabilising force. Four decades later, intimate interviews and newly digitised 16mm film footage reveal the psychological toll hidden beneath the myth of heroic exploration. ‘Nature is more predictable than people, as Kate Durrant states in "The Current".
O CZASIE I WODZIE | MDAG 2026
[PL]
Poetycka opowieść o pamięci, przemijaniu i utracie tego, co wydaje się niezniszczalne. Gdy lodowce Islandii topnieją, a ukochani dziadkowie odchodzą, islandzki pisarz Andri Snær Magnason przekształca swoje bogate archiwum – rodzinne zdjęcia, nagrania, mity i pieśni – w rodzaj kapsuły czasu, mającej zachować to, co ucieka: wspomnienia, rodzinę, czas i wodę. W obliczu nieuchronnych zmian klimatu film łączy osobistą stratę z uniwersalnym pytaniem o przemijanie i sposoby zachowywania wspomnień. To poetyckie spojrzenie na relację między pamięcią międzypokoleniową a historią zaklętą w lodzie.
[ENG]
As Icelandic glaciers melt and cherished grandparents pass away, Andri Snær Magnason transforms his rich archive – family photos, recordings, myths, and songs – into a kind of time capsule meant to preserve what slips away: memories, family, time, and water. Against the backdrop of inevitable climate change, the film connects personal loss with the universal question of impermanence and ways of preserving memory. It is a poetic reflection on the relationship between intergenerational memory and the history embedded in ice.
Poetycka opowieść o pamięci, przemijaniu i utracie tego, co wydaje się niezniszczalne. Gdy lodowce Islandii topnieją, a ukochani dziadkowie odchodzą, islandzki pisarz Andri Snær Magnason przekształca swoje bogate archiwum – rodzinne zdjęcia, nagrania, mity i pieśni – w rodzaj kapsuły czasu, mającej zachować to, co ucieka: wspomnienia, rodzinę, czas i wodę. W obliczu nieuchronnych zmian klimatu film łączy osobistą stratę z uniwersalnym pytaniem o przemijanie i sposoby zachowywania wspomnień. To poetyckie spojrzenie na relację między pamięcią międzypokoleniową a historią zaklętą w lodzie.
[ENG]
As Icelandic glaciers melt and cherished grandparents pass away, Andri Snær Magnason transforms his rich archive – family photos, recordings, myths, and songs – into a kind of time capsule meant to preserve what slips away: memories, family, time, and water. Against the backdrop of inevitable climate change, the film connects personal loss with the universal question of impermanence and ways of preserving memory. It is a poetic reflection on the relationship between intergenerational memory and the history embedded in ice.
ORWELL: 2 + 2 = 5 | MDAG 2026
[PL]
Czy żyjemy w Orwellowskim świecie? Czy wizje autora powieści „1984” są jeszcze fikcją czy raczej naszą rzeczywistością? Film nominowanego do Oscara® Raoula Pecka („Nie jestem twoim Murzynem”, „Ernest Cole: odnaleziona legenda” - pokazywane na festiwalu MDAG) ukazuje ostatnie miesiące życia George’a Orwella i szuka źródeł kluczowych społeczno-politycznych idei, które łączą jego dystopijną powieść z naszym światem. Podwójne myślenie, algorytmy, nowomowa, dziura pamięci, nieosoba, zbrodnia myślowa czy Wielki Brat – to hasła, które odbijają się dziś szerokim echem, zmuszając do analizy mechanizmów władzy, propagandy i systemowej przemocy. Łącząc fragmenty filmowych adaptacji powieści „1984” z mozaiką obrazów i symboli związanych z XXI wiekiem, reżyser tworzy wielowarstwową narrację, konfrontując proroczy mit Orwella z prawdziwym obliczem naszej rzeczywistości. We współczesnym świecie, pełnym zakłamania, wojen i manipulacji, proste matematyczne równanie 2+2 nie równa się już cztery, lecz pięć. To przesłanie może okazać się dla nas ostatnim ostrzeżeniem.
[ENG]
Interweaving archive footage from adaptations of “1984” with a tapestry of 21st century images, Oscar® Nominee and BAFTA-winning director Raoul Peck masterfully dissects Orwell’s prescient genius and his vital lessons for our times and our future.
1949. George Orwell finishes what will be his final but most important novel, “1984”. “ORWELL: 2+2=5” delves deep into his final months and visionary works to explore the roots of the vital and troubling concepts he revealed to the world in his dystopian masterpiece… Doublethink, Thoughtcrime, Newspeak, the omnipresent spectre of Big Brother… disturbing sociopolitical truths which resonate ever-more powerfully today.
Czy żyjemy w Orwellowskim świecie? Czy wizje autora powieści „1984” są jeszcze fikcją czy raczej naszą rzeczywistością? Film nominowanego do Oscara® Raoula Pecka („Nie jestem twoim Murzynem”, „Ernest Cole: odnaleziona legenda” - pokazywane na festiwalu MDAG) ukazuje ostatnie miesiące życia George’a Orwella i szuka źródeł kluczowych społeczno-politycznych idei, które łączą jego dystopijną powieść z naszym światem. Podwójne myślenie, algorytmy, nowomowa, dziura pamięci, nieosoba, zbrodnia myślowa czy Wielki Brat – to hasła, które odbijają się dziś szerokim echem, zmuszając do analizy mechanizmów władzy, propagandy i systemowej przemocy. Łącząc fragmenty filmowych adaptacji powieści „1984” z mozaiką obrazów i symboli związanych z XXI wiekiem, reżyser tworzy wielowarstwową narrację, konfrontując proroczy mit Orwella z prawdziwym obliczem naszej rzeczywistości. We współczesnym świecie, pełnym zakłamania, wojen i manipulacji, proste matematyczne równanie 2+2 nie równa się już cztery, lecz pięć. To przesłanie może okazać się dla nas ostatnim ostrzeżeniem.
[ENG]
Interweaving archive footage from adaptations of “1984” with a tapestry of 21st century images, Oscar® Nominee and BAFTA-winning director Raoul Peck masterfully dissects Orwell’s prescient genius and his vital lessons for our times and our future.
1949. George Orwell finishes what will be his final but most important novel, “1984”. “ORWELL: 2+2=5” delves deep into his final months and visionary works to explore the roots of the vital and troubling concepts he revealed to the world in his dystopian masterpiece… Doublethink, Thoughtcrime, Newspeak, the omnipresent spectre of Big Brother… disturbing sociopolitical truths which resonate ever-more powerfully today.
OSIEM I PÓŁ | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
Federico Fellini zaprasza widzów do wnętrza swojej wyobraźni - barwnej, pełnej humoru, nostalgii i magii. „Osiem i pół” to portret artysty, który w chwili twórczego kryzysu gubi się między rzeczywistością a marzeniami. Guido (Marcello Mastroianni) szuka pomysłu na swój nowy film, lecz zamiast scenariusza znajduje labirynt wspomnień, kobiet i snów, które układają się w obraz jego własnego życia.
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny (1964) i Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe Piero Gherardi, a także 3 nominacje do Oscara: Najlepszy reżyser, Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe i Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.
Nagrody: Oscar - Najlepszy film nieanglojęzyczny (1964) i Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe Piero Gherardi, a także 3 nominacje do Oscara: Najlepszy reżyser, Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe i Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz
PAN NIKT KONTRA PUTIN | SENIOR W MUZIE
Film pokazujący propagandę i codzienne życie w Rosji. Pasza, nauczyciel w małym miasteczku na Uralu, pracuje w swojej dawnej szkole i filmuje życie jej uczniów jako kronikarz. Jego gabinet jest azylem dla punków, buntowników i wszystkich, którzy pragną wolności. Po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji w Ukrainie i wprowadzeniu patriotycznej polityki, szkoły zostają zmilitaryzowane. Pasza dokumentuje wojskowy dryl, deklaracje lojalności i rosnący strach. Najwięcej mówią reakcje nastolatków – ukradkowe, pełne lęku spojrzenia, czy moment pożegnania przyjaciół wcielonych do wojska. Gdy rok szkolny dobiega końca, Pasza wie, że Karabasz nie jest już jego miejscem… Hit festiwalu Sundance (Specjalna Nagroda Jury) i Millennium Docs Against Gravity, duński kandydat do Oscara®.
PIENIĄDZE TO WSZYSTKO | MDAG 2026
[PL]
James Cox Chambers Jr., znany jako Fergie, należy do grona najbogatszych ludzi na świecie. Gdy wycofuje się z rodzinnej korporacji, zabiera ze sobą około 250 milionów dolarów i postanawia wykorzystać majątek w nieoczekiwany sposób. Finansuje inicjatywy społeczne – od założenia komuny, przez wsparcie protestów przeciwko ludobójstwu w Palestynie, po sponsorowanie tunezyjskiej drużyny piłkarskiej. Film opowiada, kim jest Fergie i jak ogromne pieniądze kształtują jego wybory. To wnikliwe studium władzy, jaką daje kapitał – zdolności do tworzenia i niszczenia – oraz refleksja nad tym, jak dostęp do astronomicznego bogactwa wpływa na człowieka i jego otoczenie. Czy w epoce skrajnej koncentracji majątku marzenie o budowaniu innego świata jest możliwe, nawet jeśli wciąż funkcjonuje się w ramach obecnego systemu?
[ENG]
James Cox Chambers Jr., known as Fergie, withdraws from his family corporation with $250 million and channels it into social initiatives – from founding a commune to supporting protests against genocide in Palestine and sponsoring a Tunisian football team. The film examines who Fergie is and how immense wealth shapes his choices. It offers an insightful study of the power that capital provides – the ability to create and destroy – and reflects on how access to astronomical wealth affects a person and their environment. A story about an era of extreme wealth concentration and the dream of building another world, even while living within the current one.
James Cox Chambers Jr., znany jako Fergie, należy do grona najbogatszych ludzi na świecie. Gdy wycofuje się z rodzinnej korporacji, zabiera ze sobą około 250 milionów dolarów i postanawia wykorzystać majątek w nieoczekiwany sposób. Finansuje inicjatywy społeczne – od założenia komuny, przez wsparcie protestów przeciwko ludobójstwu w Palestynie, po sponsorowanie tunezyjskiej drużyny piłkarskiej. Film opowiada, kim jest Fergie i jak ogromne pieniądze kształtują jego wybory. To wnikliwe studium władzy, jaką daje kapitał – zdolności do tworzenia i niszczenia – oraz refleksja nad tym, jak dostęp do astronomicznego bogactwa wpływa na człowieka i jego otoczenie. Czy w epoce skrajnej koncentracji majątku marzenie o budowaniu innego świata jest możliwe, nawet jeśli wciąż funkcjonuje się w ramach obecnego systemu?
[ENG]
James Cox Chambers Jr., known as Fergie, withdraws from his family corporation with $250 million and channels it into social initiatives – from founding a commune to supporting protests against genocide in Palestine and sponsoring a Tunisian football team. The film examines who Fergie is and how immense wealth shapes his choices. It offers an insightful study of the power that capital provides – the ability to create and destroy – and reflects on how access to astronomical wealth affects a person and their environment. A story about an era of extreme wealth concentration and the dream of building another world, even while living within the current one.
PIEŚNI LASU | GALA NAGRODY WOLNOŚCI | MDAG 2026
WYDARZENIE TOWARZYSZĄCE SEANSOWI: WARSZTATY OLFAKTORYCZNE WOKÓŁ LEŚNYCH ZAPACHÓW
Zachęcamy do multisensorycznego doświadczania filmu – przed seansem zapraszamy na warsztat olfaktoryczy podejmujący ideę "słuchania zapachu". Zanurzymy się w mroki lasu, odwołamy się do dziwności poza-ludzkiego sposobu bycia, wspólnoty rozszerzonej na wszystkie organizmy żywe. Będziemy słuchać zapachów ciemności, drzew, hiperobiektów grzybów, porostów, mchów, ziemi po deszczu by finałowo "myśląc jak drzewo" (John Seed) zbudować swoją własną opowieść ciemności dróg lasu.
Warsztaty odbędą się przed seansem o godzinie 17:00 w Centrum Animacji na ul. Masztalarskiej 8. Warsztaty będą trwać do 19:30.
Bilet warsztaty+seans w cenie 90 złotych obowiązuje na warsztaty i seans wraz z galą wręczenia Nagrody Wolności. Liczba biletów na warsztaty+seans jest ograniczona. Bilet na warsztaty+seans nie wchodzi w karnet festiwalowy.
Prowadzenie warsztatów - lue lu lab:
Małgorzata Szaefer - absolwentka aromaterapii i licznych kursów z naturalnego perfumiarstwa (m.in. z Dorą Goldsmith, Smell Lab w Berlinie, Alchemies of Scent w Pradze, Illuminated Parfume w Santa Fe, obecnie z Eriyo Watanabe pobiera nauki z japońskiej ceremonii Mon-Koh: Listenig to Incense, kuratorka i badaczka outsider art, prezeska Fundacji Lue Lu / Brut Now, członkini European Outsider Art Association. Totalna fanka zapachów Świata, drogi zapachu Kodo oraz sztuki outsiderek/ów.
Szacowany czas trwania Gali Wręczenia Nagrody Wolności: 30 minut
Po Gali Wręczenia Nagrody Wolności rozpocznie się seans filmu.
[PL]
Piękno i spokój pradawnych lasów Francji w zachwycającym wizualnie filmie autora głośnego „Ducha śniegów" – Vincenta Muniera. Reżyser wraz z ojcem Michelem i synem Simonem wspólnie odkrywają życie w dzikich borach: jelenie, sowy, rysie, głuszce i inne leśne zwierzęta. Kamera nie tylko rejestruje obrazy, ale przede wszystkim „słucha” lasu jak żywego organizmu, w którym ruch i dźwięk jest częścią skomplikowanej sieci życia. To jednak opowieść nie tylko o czerpaniu przyjemności z kontaktu z naturą, ale też o rodzinie i tym, jak możemy tworzyć silne więzi z najbliższymi. Wieczorami bohaterowie dzielą się historiami i legendami, przenosząc nas do innej rzeczywistości. „Pieśni lasu" są dla wszystkich osób, które niezależnie od wieku, chcą zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w to, co pierwotne i dające radość. W ścieżce dźwiękowej filmu pojawi się muzyka Warrena Ellisa, Dom La Neny i Rosemary Standley.
[ENG]
The beauty and tranquility of the ancient forests of France are captured in this visually captivating film by Vincent Munier, the acclaimed creator of ”The Velvet Queen”. Together with his father Michel and his son Simon, the director explores life in the wild woods—deer, owls, lynxes, capercaillies, and many other forest animals. The camera not only records images but above all “listens” to the forest as a living organism, where movement and sound form part of a complex web of life. Yet this is not only a story about the pleasure of connecting with nature, but also about family and the ways we can build strong bonds with those closest to us. In the evenings, the protagonists share stories and legends, transporting us to another reality. ”Songs of the Forest” is a film for everyone who, regardless of age, wishes to pause for a moment and listen to what is primal and life-giving. The soundtrack features music by Warren Ellis, Dom La Nena, and Rosemary Standley.
Zachęcamy do multisensorycznego doświadczania filmu – przed seansem zapraszamy na warsztat olfaktoryczy podejmujący ideę "słuchania zapachu". Zanurzymy się w mroki lasu, odwołamy się do dziwności poza-ludzkiego sposobu bycia, wspólnoty rozszerzonej na wszystkie organizmy żywe. Będziemy słuchać zapachów ciemności, drzew, hiperobiektów grzybów, porostów, mchów, ziemi po deszczu by finałowo "myśląc jak drzewo" (John Seed) zbudować swoją własną opowieść ciemności dróg lasu.
Warsztaty odbędą się przed seansem o godzinie 17:00 w Centrum Animacji na ul. Masztalarskiej 8. Warsztaty będą trwać do 19:30.
Bilet warsztaty+seans w cenie 90 złotych obowiązuje na warsztaty i seans wraz z galą wręczenia Nagrody Wolności. Liczba biletów na warsztaty+seans jest ograniczona. Bilet na warsztaty+seans nie wchodzi w karnet festiwalowy.
Prowadzenie warsztatów - lue lu lab:
Małgorzata Szaefer - absolwentka aromaterapii i licznych kursów z naturalnego perfumiarstwa (m.in. z Dorą Goldsmith, Smell Lab w Berlinie, Alchemies of Scent w Pradze, Illuminated Parfume w Santa Fe, obecnie z Eriyo Watanabe pobiera nauki z japońskiej ceremonii Mon-Koh: Listenig to Incense, kuratorka i badaczka outsider art, prezeska Fundacji Lue Lu / Brut Now, członkini European Outsider Art Association. Totalna fanka zapachów Świata, drogi zapachu Kodo oraz sztuki outsiderek/ów.
Szacowany czas trwania Gali Wręczenia Nagrody Wolności: 30 minut
Po Gali Wręczenia Nagrody Wolności rozpocznie się seans filmu.
[PL]
Piękno i spokój pradawnych lasów Francji w zachwycającym wizualnie filmie autora głośnego „Ducha śniegów" – Vincenta Muniera. Reżyser wraz z ojcem Michelem i synem Simonem wspólnie odkrywają życie w dzikich borach: jelenie, sowy, rysie, głuszce i inne leśne zwierzęta. Kamera nie tylko rejestruje obrazy, ale przede wszystkim „słucha” lasu jak żywego organizmu, w którym ruch i dźwięk jest częścią skomplikowanej sieci życia. To jednak opowieść nie tylko o czerpaniu przyjemności z kontaktu z naturą, ale też o rodzinie i tym, jak możemy tworzyć silne więzi z najbliższymi. Wieczorami bohaterowie dzielą się historiami i legendami, przenosząc nas do innej rzeczywistości. „Pieśni lasu" są dla wszystkich osób, które niezależnie od wieku, chcą zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w to, co pierwotne i dające radość. W ścieżce dźwiękowej filmu pojawi się muzyka Warrena Ellisa, Dom La Neny i Rosemary Standley.
[ENG]
The beauty and tranquility of the ancient forests of France are captured in this visually captivating film by Vincent Munier, the acclaimed creator of ”The Velvet Queen”. Together with his father Michel and his son Simon, the director explores life in the wild woods—deer, owls, lynxes, capercaillies, and many other forest animals. The camera not only records images but above all “listens” to the forest as a living organism, where movement and sound form part of a complex web of life. Yet this is not only a story about the pleasure of connecting with nature, but also about family and the ways we can build strong bonds with those closest to us. In the evenings, the protagonists share stories and legends, transporting us to another reality. ”Songs of the Forest” is a film for everyone who, regardless of age, wishes to pause for a moment and listen to what is primal and life-giving. The soundtrack features music by Warren Ellis, Dom La Nena, and Rosemary Standley.
PIEŚNI LASU | MDAG 2026
[PL]
Piękno i spokój pradawnych lasów Francji w zachwycającym wizualnie filmie autora głośnego „Ducha śniegów" – Vincenta Muniera. Reżyser wraz z ojcem Michelem i synem Simonem wspólnie odkrywają życie w dzikich borach: jelenie, sowy, rysie, głuszce i inne leśne zwierzęta. Kamera nie tylko rejestruje obrazy, ale przede wszystkim „słucha” lasu jak żywego organizmu, w którym ruch i dźwięk jest częścią skomplikowanej sieci życia. To jednak opowieść nie tylko o czerpaniu przyjemności z kontaktu z naturą, ale też o rodzinie i tym, jak możemy tworzyć silne więzi z najbliższymi. Wieczorami bohaterowie dzielą się historiami i legendami, przenosząc nas do innej rzeczywistości. „Pieśni lasu" są dla wszystkich osób, które niezależnie od wieku, chcą zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w to, co pierwotne i dające radość. W ścieżce dźwiękowej filmu pojawi się muzyka Warrena Ellisa, Dom La Neny i Rosemary Standley.
[ENG]
The beauty and tranquility of the ancient forests of France are captured in this visually captivating film by Vincent Munier, the acclaimed creator of ”The Velvet Queen”. Together with his father Michel and his son Simon, the director explores life in the wild woods—deer, owls, lynxes, capercaillies, and many other forest animals. The camera not only records images but above all “listens” to the forest as a living organism, where movement and sound form part of a complex web of life. Yet this is not only a story about the pleasure of connecting with nature, but also about family and the ways we can build strong bonds with those closest to us. In the evenings, the protagonists share stories and legends, transporting us to another reality. ”Songs of the Forest” is a film for everyone who, regardless of age, wishes to pause for a moment and listen to what is primal and life-giving. The soundtrack features music by Warren Ellis, Dom La Nena, and Rosemary Standley.
Piękno i spokój pradawnych lasów Francji w zachwycającym wizualnie filmie autora głośnego „Ducha śniegów" – Vincenta Muniera. Reżyser wraz z ojcem Michelem i synem Simonem wspólnie odkrywają życie w dzikich borach: jelenie, sowy, rysie, głuszce i inne leśne zwierzęta. Kamera nie tylko rejestruje obrazy, ale przede wszystkim „słucha” lasu jak żywego organizmu, w którym ruch i dźwięk jest częścią skomplikowanej sieci życia. To jednak opowieść nie tylko o czerpaniu przyjemności z kontaktu z naturą, ale też o rodzinie i tym, jak możemy tworzyć silne więzi z najbliższymi. Wieczorami bohaterowie dzielą się historiami i legendami, przenosząc nas do innej rzeczywistości. „Pieśni lasu" są dla wszystkich osób, które niezależnie od wieku, chcą zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w to, co pierwotne i dające radość. W ścieżce dźwiękowej filmu pojawi się muzyka Warrena Ellisa, Dom La Neny i Rosemary Standley.
[ENG]
The beauty and tranquility of the ancient forests of France are captured in this visually captivating film by Vincent Munier, the acclaimed creator of ”The Velvet Queen”. Together with his father Michel and his son Simon, the director explores life in the wild woods—deer, owls, lynxes, capercaillies, and many other forest animals. The camera not only records images but above all “listens” to the forest as a living organism, where movement and sound form part of a complex web of life. Yet this is not only a story about the pleasure of connecting with nature, but also about family and the ways we can build strong bonds with those closest to us. In the evenings, the protagonists share stories and legends, transporting us to another reality. ”Songs of the Forest” is a film for everyone who, regardless of age, wishes to pause for a moment and listen to what is primal and life-giving. The soundtrack features music by Warren Ellis, Dom La Nena, and Rosemary Standley.
POD ZIEMIĄ | MDAG 2026
[PL]
Pod ziemią kryje się więcej historii, niż mogłyby pomieścić najwyższe wieżowce, jakie kiedykolwiek zbudowała ludzkość. A gdy w końcu się rozpadną, a nasz gatunek zniknie, to właśnie opowieści zapisane w podziemiach mogą okazać się jedynym śladem naszego istnienia. Co mogą nam powiedzieć o pochodzeniu i przyszłości człowieka ukryte cuda Ziemi Film jest czymś więcej niż tylko podróżą – to doświadczenie wywołujące dreszcze, uświadamiające, jak niewielkie jest ludzkie życie wobec świata, którego czas liczony jest w eonach i epokach. Pod powierzchnią planety zapisane są historie natury, cywilizacji i kosmosu, czekające na odkrycie. Film splata losy trzech odkrywców: meksykańskiej archeolożki Fatimy Tec Pool, badającej mistyczne cenoty, Radleya Garretta – geografa eksplorującego zapomniane, stworzone przez człowieka podziemne światy oraz Mariangeli Lisanti – fizyczki, która kilka kilometrów pod ziemią poszukuje śladów ciemnej materii. Stawia pytanie o pochodzenie i przyszłość naszego gatunku, pokazując podziemie jako archiwum pamięci Ziemi – natury, cywilizacji i kosmosu.
[ENG]
Beneath the Earth lie more stories than the tallest skyscraperspreserved underground may be the only record of our existence. What can the hidden wonders of the Earth tell us about humanity’s past and future? The film is more than a journey – it is a spine-chilling experience that reminds us how fleeting human life is in a world whose time is measured in eons and epochs. Beneath the planet’s surface lie stories of nature, civilization, and the cosmos, waiting to be discovered. The film follows three explorers: Mexican archaeologist Fatima Tec Pool, who studies mystical cenotes; Radley Garrett, a geographer exploring forgotten, human-made underground worlds; and Mariangela Lisanti, a physicist who ventures several kilometers below the surface in search of traces of dark matter. It asks questions about the origins and future of our species, portraying the underground as an archive of Earth’s memory – of nature, civilization, and the cosmos.
Pod ziemią kryje się więcej historii, niż mogłyby pomieścić najwyższe wieżowce, jakie kiedykolwiek zbudowała ludzkość. A gdy w końcu się rozpadną, a nasz gatunek zniknie, to właśnie opowieści zapisane w podziemiach mogą okazać się jedynym śladem naszego istnienia. Co mogą nam powiedzieć o pochodzeniu i przyszłości człowieka ukryte cuda Ziemi Film jest czymś więcej niż tylko podróżą – to doświadczenie wywołujące dreszcze, uświadamiające, jak niewielkie jest ludzkie życie wobec świata, którego czas liczony jest w eonach i epokach. Pod powierzchnią planety zapisane są historie natury, cywilizacji i kosmosu, czekające na odkrycie. Film splata losy trzech odkrywców: meksykańskiej archeolożki Fatimy Tec Pool, badającej mistyczne cenoty, Radleya Garretta – geografa eksplorującego zapomniane, stworzone przez człowieka podziemne światy oraz Mariangeli Lisanti – fizyczki, która kilka kilometrów pod ziemią poszukuje śladów ciemnej materii. Stawia pytanie o pochodzenie i przyszłość naszego gatunku, pokazując podziemie jako archiwum pamięci Ziemi – natury, cywilizacji i kosmosu.
[ENG]
Beneath the Earth lie more stories than the tallest skyscraperspreserved underground may be the only record of our existence. What can the hidden wonders of the Earth tell us about humanity’s past and future? The film is more than a journey – it is a spine-chilling experience that reminds us how fleeting human life is in a world whose time is measured in eons and epochs. Beneath the planet’s surface lie stories of nature, civilization, and the cosmos, waiting to be discovered. The film follows three explorers: Mexican archaeologist Fatima Tec Pool, who studies mystical cenotes; Radley Garrett, a geographer exploring forgotten, human-made underground worlds; and Mariangela Lisanti, a physicist who ventures several kilometers below the surface in search of traces of dark matter. It asks questions about the origins and future of our species, portraying the underground as an archive of Earth’s memory – of nature, civilization, and the cosmos.
POMIĘDZY WOSKIEM I ZŁOTEM | MDAG 2026
[PL]
Pobyt w legendarnym hotelu Hilton w Addis Abebie oraz „Cesarz” Kapuścińskiego stają się punktem wyjścia do wielowarstwowej refleksji nad imperialną przeszłością Etiopii i jej teraźniejszością. Film splata osobiste obserwacje reżyserki z esejem historycznym, odsłaniając lokalną perspektywę i szerszy afrykański kontekst, który pozwala lepiej zrozumieć ten kraj. Tytuł nawiązuje do etiopskiej tradycji retorycznej – słowa znaczą tu więcej, niż brzmią. W świecie rządzonym inną logiką czasu: trzynastu miesięcy w roku, dnia rozpoczynającego się o 6 rano i aktualnego roku 2018, reżyserka próbuje odkodować sensy ukryte między historią a codziennością. W szczelinie między systemami dat i znaczeń szuka ukrytych sensów, splatając historię, codzienność i etiopską tradycję retoryczną, w której słowa mają podwójne znaczenie: te jawne i te ukryte.
[ENG]
A stay at the legendary Hilton hotel in Addis Abeba and Kapuściński’s “The Emperor” serve as a point of departure for a multilayered reflection on Ethiopia’s imperial past and its fragmented present. The film intertwines personal experience with historical essay, revealing local perspectives and African contexts that shape contemporary understandings of the country. The title alludes to the Ethiopian rhetorical tradition – here, words mean more than they seem. In a world governed by a different logic of time – thirteen months in a year, a day beginning at 6 a.m., and the current year counted as 2018 – the director attempts to decode meanings hidden between history and everyday life. In the gap between systems of dates and systems of meaning, she searches for what lies beneath the surface, weaving together history, daily life, and a rhetorical tradition in which words hold both visible and hidden significance.
Pobyt w legendarnym hotelu Hilton w Addis Abebie oraz „Cesarz” Kapuścińskiego stają się punktem wyjścia do wielowarstwowej refleksji nad imperialną przeszłością Etiopii i jej teraźniejszością. Film splata osobiste obserwacje reżyserki z esejem historycznym, odsłaniając lokalną perspektywę i szerszy afrykański kontekst, który pozwala lepiej zrozumieć ten kraj. Tytuł nawiązuje do etiopskiej tradycji retorycznej – słowa znaczą tu więcej, niż brzmią. W świecie rządzonym inną logiką czasu: trzynastu miesięcy w roku, dnia rozpoczynającego się o 6 rano i aktualnego roku 2018, reżyserka próbuje odkodować sensy ukryte między historią a codziennością. W szczelinie między systemami dat i znaczeń szuka ukrytych sensów, splatając historię, codzienność i etiopską tradycję retoryczną, w której słowa mają podwójne znaczenie: te jawne i te ukryte.
[ENG]
A stay at the legendary Hilton hotel in Addis Abeba and Kapuściński’s “The Emperor” serve as a point of departure for a multilayered reflection on Ethiopia’s imperial past and its fragmented present. The film intertwines personal experience with historical essay, revealing local perspectives and African contexts that shape contemporary understandings of the country. The title alludes to the Ethiopian rhetorical tradition – here, words mean more than they seem. In a world governed by a different logic of time – thirteen months in a year, a day beginning at 6 a.m., and the current year counted as 2018 – the director attempts to decode meanings hidden between history and everyday life. In the gap between systems of dates and systems of meaning, she searches for what lies beneath the surface, weaving together history, daily life, and a rhetorical tradition in which words hold both visible and hidden significance.
PROSZĘ NIE SIADAĆ | MDAG 2026
[PL]
Wojciech Plewiński, wybitny fotograf, przygotowuje wystawę, podróżując śladami swoich prac. Towarzyszą mu żona Anna, syn Maciek i kuratorka Katarzyna. Wyprawa do miejsc takich jak Teatr Studio, Nowa Huta, Kalatówki, Zalew Rożnowski czy Biebrza staje się pretekstem do wspomnień, analizy twórczości i konfrontacji z przeszłością. Mimo sędziwego wieku imponuje sprawnością i humorem. Rodzinne wyjazdy to jednak nie tylko nostalgia, ale też czas trudnych rozliczeń. Wojciech przyznaje się do zaniedbywania syna w dzieciństwie. Czas spędzony z najbliższymi pozwala jednak na nowo budować bliskość. Sukces wernisażu potwierdza, że twórczość Plewińskiego zachwyca kolejne pokolenia. To ciepły portret artysty, który z niesłabnącą pasją i bliskimi u boku obserwuje świat.
[ENG]
Wojciech Plewiński, an eminent photographer, is preparing an exhibition by traveling in the footsteps of his own work. He is accompanied by his wife Anna, son Maciek, and curator Katarzyna. The journey to places in Poland such as the Studio Theatre, Nowa Huta, Kalatówki, Lake Rożnów, or the Biebrza wetlands becomes a pretext for reminiscence, analysis of his art, and confronting the past. Despite his advanced age, Wojciech impresses with his fitness and humor. However, family trips are not only about nostalgia but also a time for difficult reckonings. Wojciech admits to neglecting his son during his childhood. Nevertheless, the time spent with loved ones allows them to rebuild closeness. The success of the exhibition opening confirms that Plewiński's work continues to captivate new generations. It is a warm portrait of an artist who observes the world with undiminished passion and his loved ones by his side.
Wojciech Plewiński, wybitny fotograf, przygotowuje wystawę, podróżując śladami swoich prac. Towarzyszą mu żona Anna, syn Maciek i kuratorka Katarzyna. Wyprawa do miejsc takich jak Teatr Studio, Nowa Huta, Kalatówki, Zalew Rożnowski czy Biebrza staje się pretekstem do wspomnień, analizy twórczości i konfrontacji z przeszłością. Mimo sędziwego wieku imponuje sprawnością i humorem. Rodzinne wyjazdy to jednak nie tylko nostalgia, ale też czas trudnych rozliczeń. Wojciech przyznaje się do zaniedbywania syna w dzieciństwie. Czas spędzony z najbliższymi pozwala jednak na nowo budować bliskość. Sukces wernisażu potwierdza, że twórczość Plewińskiego zachwyca kolejne pokolenia. To ciepły portret artysty, który z niesłabnącą pasją i bliskimi u boku obserwuje świat.
[ENG]
Wojciech Plewiński, an eminent photographer, is preparing an exhibition by traveling in the footsteps of his own work. He is accompanied by his wife Anna, son Maciek, and curator Katarzyna. The journey to places in Poland such as the Studio Theatre, Nowa Huta, Kalatówki, Lake Rożnów, or the Biebrza wetlands becomes a pretext for reminiscence, analysis of his art, and confronting the past. Despite his advanced age, Wojciech impresses with his fitness and humor. However, family trips are not only about nostalgia but also a time for difficult reckonings. Wojciech admits to neglecting his son during his childhood. Nevertheless, the time spent with loved ones allows them to rebuild closeness. The success of the exhibition opening confirms that Plewiński's work continues to captivate new generations. It is a warm portrait of an artist who observes the world with undiminished passion and his loved ones by his side.
RUNA SIMI | MDAG 2026
[PL]
Czy język może być mostem między pokoleniami? Czy pasja jednej rodziny może ocalić zagrożoną kulturę? W sercu Andów Fernando Valenci – peruwiański dubbingowiec, radiowiec i aktywista z Cusco – wraz ze swoim ośmioletnim synem Dylanem podejmują niezwykłe wyzwanie: chcą zdubbingować kultową animację „Król Lew” w języku quechua (Runa Simi), znanym także jako język Inków. Z pozoru prosty projekt staje się symbolicznym aktem kulturowego oporu, stawiając pytania o rolę tradycji w świecie, który coraz szybciej zapomina o swoich korzeniach. Kręcony przez dziewięć lat film ukazuje, że język nie jest jedynie narzędziem komunikacji, lecz żywą tkanką tożsamości oraz pamięci społecznej. Czy w obliczu globalizacji i zanikania tradycji można ocalić jeden z najstarszych języków rdzennych Ameryki Południowej, który przetrwał wieki i wciąż żyje w codziennych rozmowach? Czy jedno rodzinne przedsięwzięcie może stać się inspiracją dla całej społeczności? Fernando i Dylan przemierzają lokalne społeczności, spotykają mistrzów języka quechua, muzykantów i animatorów kultury, pokazując, jak sztuka i język splatają się z doświadczeniem współczesnych rdzennych społeczności.
[ENG]
Can language serve as a bridge between generations? Can the passion of one family help save an endangered culture? In the Andes, Fernando Valenci – a Peruvian voice actor, radio host, and activist from Cusco – along with his young son Dylan, takes on the extraordinary task of dubbing the iconic animation “The Lion King” into Quechua (Runa Simi), also known as the language of the Incas. What seems like a simple project becomes a symbolic act of cultural resistance, prompting reflection on the role of tradition in a world that increasingly forgets its roots. Filmed over nine years, the documentary shows that language is not merely a tool of communication but a living thread of identity and social memory. In the face of globalization and fading traditions, can one of South America’s oldest indigenous languages, which has survived centuries and still thrives in everyday conversation, be preserved? Can a single family project inspire an entire community? Fernando and Dylan travel through local communities, meet Quechua language masters, musicians, and cultural animators, showing how art and language intertwine with the lived experience of contemporary indigenous communities.
Czy język może być mostem między pokoleniami? Czy pasja jednej rodziny może ocalić zagrożoną kulturę? W sercu Andów Fernando Valenci – peruwiański dubbingowiec, radiowiec i aktywista z Cusco – wraz ze swoim ośmioletnim synem Dylanem podejmują niezwykłe wyzwanie: chcą zdubbingować kultową animację „Król Lew” w języku quechua (Runa Simi), znanym także jako język Inków. Z pozoru prosty projekt staje się symbolicznym aktem kulturowego oporu, stawiając pytania o rolę tradycji w świecie, który coraz szybciej zapomina o swoich korzeniach. Kręcony przez dziewięć lat film ukazuje, że język nie jest jedynie narzędziem komunikacji, lecz żywą tkanką tożsamości oraz pamięci społecznej. Czy w obliczu globalizacji i zanikania tradycji można ocalić jeden z najstarszych języków rdzennych Ameryki Południowej, który przetrwał wieki i wciąż żyje w codziennych rozmowach? Czy jedno rodzinne przedsięwzięcie może stać się inspiracją dla całej społeczności? Fernando i Dylan przemierzają lokalne społeczności, spotykają mistrzów języka quechua, muzykantów i animatorów kultury, pokazując, jak sztuka i język splatają się z doświadczeniem współczesnych rdzennych społeczności.
[ENG]
Can language serve as a bridge between generations? Can the passion of one family help save an endangered culture? In the Andes, Fernando Valenci – a Peruvian voice actor, radio host, and activist from Cusco – along with his young son Dylan, takes on the extraordinary task of dubbing the iconic animation “The Lion King” into Quechua (Runa Simi), also known as the language of the Incas. What seems like a simple project becomes a symbolic act of cultural resistance, prompting reflection on the role of tradition in a world that increasingly forgets its roots. Filmed over nine years, the documentary shows that language is not merely a tool of communication but a living thread of identity and social memory. In the face of globalization and fading traditions, can one of South America’s oldest indigenous languages, which has survived centuries and still thrives in everyday conversation, be preserved? Can a single family project inspire an entire community? Fernando and Dylan travel through local communities, meet Quechua language masters, musicians, and cultural animators, showing how art and language intertwine with the lived experience of contemporary indigenous communities.
SŁODKIE ŻYCIE | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Słodkie życie” to dzieło, którym Federico Fellini otwiera na oścież drzwi do własnego wielkiego teatru nowoczesności. Stolica Włoch nie jest tu już tylko miastem, lecz labiryntem pragnień, perwersji, plotek, fleszy, procesji i spektakularnych przyjęć. Marcello Rubini (w tej roli Marcello Mastroianni) dryfuje przez kolejne nieprzespane noce i środowiska - arystokratów, gwiazd filmowych, intelektualistów, dziennikarzy, ludzi Kościoła i ludzi skandalu.
Tytułowe „słodkie życie” ma u Felliniego gorzki smak zmęczenia i deziluzji. To nie jest prosta satyra na rozwijającą się wówczas socjetę boomu ekonomicznego, dekadencję ani moralitet o zepsuciu elit. Reżyser pokazuje świat kuszący, piękny i błyszczący, ale podszyty duchową pustką. Słynna scena w fontannie di Trevi ze zjawiskową Anitą Ekberg i Marcello Mastroiannim należy do najbardziej zmysłowych obrazów w historii kina, lecz nawet ona nie prowadzi do spełnienia - jest raczej snem, który rozpływa się o świcie, zanim zdąży stać się czymś prawdziwym.
Film Felliniego zdobył Złotą Palmę w Cannes i na zawsze zmienił język kina i popkultury. To właśnie od nazwiska fotografa Paparazzo wzięło się popularne określenie „paparazzi” - jeden z wielu dowodów na to, jak mocno „Słodkie życie” przeniknęło do naszej codzienności.
Nagrody: Złota Palma - Najlepszy film, David di Donatello - Najlepszy reżyser Federico Fellini,
Oscar - Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe Piero Gherardi (1962), Oscar (nominacje) - Najlepszy reżyser Federico Fellini, Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe Piero Gherardi, Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Brunello Rondi, Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
Tytułowe „słodkie życie” ma u Felliniego gorzki smak zmęczenia i deziluzji. To nie jest prosta satyra na rozwijającą się wówczas socjetę boomu ekonomicznego, dekadencję ani moralitet o zepsuciu elit. Reżyser pokazuje świat kuszący, piękny i błyszczący, ale podszyty duchową pustką. Słynna scena w fontannie di Trevi ze zjawiskową Anitą Ekberg i Marcello Mastroiannim należy do najbardziej zmysłowych obrazów w historii kina, lecz nawet ona nie prowadzi do spełnienia - jest raczej snem, który rozpływa się o świcie, zanim zdąży stać się czymś prawdziwym.
Film Felliniego zdobył Złotą Palmę w Cannes i na zawsze zmienił język kina i popkultury. To właśnie od nazwiska fotografa Paparazzo wzięło się popularne określenie „paparazzi” - jeden z wielu dowodów na to, jak mocno „Słodkie życie” przeniknęło do naszej codzienności.
Nagrody: Złota Palma - Najlepszy film, David di Donatello - Najlepszy reżyser Federico Fellini,
Oscar - Najlepsze kostiumy - filmy czarno-białe Piero Gherardi (1962), Oscar (nominacje) - Najlepszy reżyser Federico Fellini, Najlepsza scenografia - filmy czarno-białe Piero Gherardi, Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Brunello Rondi, Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
SNY O SŁONIACH | MDAG 2026
[PL]
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na poszukiwaniu olbrzymich słoni-duchów, których daleki krewniak został wystawiony w Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie. Dr Steve Boyes tropi ukrywające się przed człowiekiem stado w Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i pracę wyobraźni swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, aby te słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? Czy przywódca plemienia, dający zgodę na poszukiwania, ma rację, mówiąc, że los słoni jest bezpośrednio związany z losem ludzi?
[ENG]
”Ghost Elephants” is a 2025 American documentary film directed by Werner Herzog. It follows Steve Boyes, a South African naturalist, in his search for what he believes to be an undiscovered species of African elephant on the highland plateau of Angola.
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na poszukiwaniu olbrzymich słoni-duchów, których daleki krewniak został wystawiony w Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie. Dr Steve Boyes tropi ukrywające się przed człowiekiem stado w Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i pracę wyobraźni swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, aby te słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? Czy przywódca plemienia, dający zgodę na poszukiwania, ma rację, mówiąc, że los słoni jest bezpośrednio związany z losem ludzi?
[ENG]
”Ghost Elephants” is a 2025 American documentary film directed by Werner Herzog. It follows Steve Boyes, a South African naturalist, in his search for what he believes to be an undiscovered species of African elephant on the highland plateau of Angola.
SYGNALISTA | MDAG 2026
[PL]
Dogłębna analiza świata, w którym przetrwanie wymaga odwagi i bezwzględnej ostrożności. Troje bohaterów z Afryki, Europy i Stanów Zjednoczonych ryzykuje życie, kariery i bezpieczeństwo swoich rodzin, by ujawnić prawdę skrzętnie ukrywaną przed opinią publiczną. Film po raz pierwszy ukazuje uniwersalny wymiar sygnalizowania nieprawidłowości oraz cenę, jaką płacą ci, którzy decydują się mówić. Sygnaliści stają się celem lobbystów, rządów i służb specjalnych, które prowadzą bezwzględną kampanię zastraszania i dyskredytacji. Wśród bohaterów poznajemy Jean-Jacques’a Lumumbę – prawnuka kongijskiego bojownika o wolność Patrice’a Lumumby – który na emigracji we Francji doświadcza nękania i gróźb. Towarzyszy mu Daniel Hale, były analityk wywiadu NSA, któremu podczas administracji Donalda Trumpa groziło nawet 10 lat więzienia za rzekome ujawnienie tajnych informacji. Film przedstawia także osoby stojące po stronie sygnalistów: Delphine Halgand-Mishrę i jej organizację The Signals Network, oferującą im wsparcie i ochronę, a także Holdena Tripletta, byłego szefa kontrwywiadu w Białym Domu. Ważną rolę odgrywają również dziennikarze związani z ujawnieniem Panama Papers, do których zgłaszają się nowi informatorzy z kolejnymi, wstrząsającymi rewelacjami. To opowieść o odwadze, odpowiedzialności i walce o prawdę w świecie, w którym bezpieczniej jest milczeć.
[ENG]
An in-depth exploration of a world where survival demands both courage and extreme caution. Three protagonists from Africa, Europe, and the United States risk their lives, careers, and their families’ safety to expose truths carefully concealed from the public. For the first time, the film presents the universal dimension of whistleblowing and the price paid by those who choose to speak out. Whistleblowers become targets of lobbyists, governments, and intelligence agencies conducting relentless campaigns of intimidation and defamation. Among the protagonists is Jean-Jacques Lumumba, the grandson of Congolese independence leader Patrice Lumumba, who faces harassment and threats while living in exile in France. Alongside him is Daniel Hale, a former NSA intelligence analyst who, during the Trump administration, faced up to ten years in prison for allegedly disclosing classified information. The film also portrays those supporting whistleblowers: Delphine Halgand-Mishra and her organization, The Signals Network, which provides them with protection and assistance, as well as Holden Triplett, the former head of counterintelligence at the White House. Journalists behind the Panama Papers investigation also play a key role, as new whistleblowers approach them with further shocking revelations. This is a story about courage, responsibility, and the fight for truth in a world where silence is often safer than speaking out.
Dogłębna analiza świata, w którym przetrwanie wymaga odwagi i bezwzględnej ostrożności. Troje bohaterów z Afryki, Europy i Stanów Zjednoczonych ryzykuje życie, kariery i bezpieczeństwo swoich rodzin, by ujawnić prawdę skrzętnie ukrywaną przed opinią publiczną. Film po raz pierwszy ukazuje uniwersalny wymiar sygnalizowania nieprawidłowości oraz cenę, jaką płacą ci, którzy decydują się mówić. Sygnaliści stają się celem lobbystów, rządów i służb specjalnych, które prowadzą bezwzględną kampanię zastraszania i dyskredytacji. Wśród bohaterów poznajemy Jean-Jacques’a Lumumbę – prawnuka kongijskiego bojownika o wolność Patrice’a Lumumby – który na emigracji we Francji doświadcza nękania i gróźb. Towarzyszy mu Daniel Hale, były analityk wywiadu NSA, któremu podczas administracji Donalda Trumpa groziło nawet 10 lat więzienia za rzekome ujawnienie tajnych informacji. Film przedstawia także osoby stojące po stronie sygnalistów: Delphine Halgand-Mishrę i jej organizację The Signals Network, oferującą im wsparcie i ochronę, a także Holdena Tripletta, byłego szefa kontrwywiadu w Białym Domu. Ważną rolę odgrywają również dziennikarze związani z ujawnieniem Panama Papers, do których zgłaszają się nowi informatorzy z kolejnymi, wstrząsającymi rewelacjami. To opowieść o odwadze, odpowiedzialności i walce o prawdę w świecie, w którym bezpieczniej jest milczeć.
[ENG]
An in-depth exploration of a world where survival demands both courage and extreme caution. Three protagonists from Africa, Europe, and the United States risk their lives, careers, and their families’ safety to expose truths carefully concealed from the public. For the first time, the film presents the universal dimension of whistleblowing and the price paid by those who choose to speak out. Whistleblowers become targets of lobbyists, governments, and intelligence agencies conducting relentless campaigns of intimidation and defamation. Among the protagonists is Jean-Jacques Lumumba, the grandson of Congolese independence leader Patrice Lumumba, who faces harassment and threats while living in exile in France. Alongside him is Daniel Hale, a former NSA intelligence analyst who, during the Trump administration, faced up to ten years in prison for allegedly disclosing classified information. The film also portrays those supporting whistleblowers: Delphine Halgand-Mishra and her organization, The Signals Network, which provides them with protection and assistance, as well as Holden Triplett, the former head of counterintelligence at the White House. Journalists behind the Panama Papers investigation also play a key role, as new whistleblowers approach them with further shocking revelations. This is a story about courage, responsibility, and the fight for truth in a world where silence is often safer than speaking out.
ŚLADY | MDAG 2026
[PL]
„Ślady” to poruszające świadectwo solidarności kobiet. Film śledzi historię Iryny Dowhan, która dokumentuje doświadczenia kobiet dotkniętych przemocą wojenną, tworząc przestrzeń dla nadziei i uzdrowienia. Gromadząc świadectwa ocalałych, Iryna i bohaterki filmu budują krąg odwagi i troski, przekształcając ból w siłę prawdy, sprawiedliwości i wzajemnego wsparcia. Reżyserki unikają bezpośrednich obrazów przemocy, koncentrując się na subtelnych „śladach”, które kryją historie sześciu kobiet – niektóre z tych śladów widoczne są od razu, inne głęboko ukryte. Film jest studium przetrwania, odwagi i solidarności po koszmarach wojny.
[ENG]
“Traces” is a moving testament to the resilience and solidarity of women standing side by side. The film follows Iryna Dowhan, who documents the experiences of women affected by violence and aggression, creating a space for hope and healing. By gathering survivors’ testimonies, Iryna and the women in the film build a circle of courage and care, transforming pain into the strength of truth, justice, and mutual support. The directors avoid direct depictions of violence, focusing instead on subtle “traces” that hold the stories of six women – some visible immediately, others deeply hidden. The film is a study of survival, courage, and solidarity in the aftermath of war.
„Ślady” to poruszające świadectwo solidarności kobiet. Film śledzi historię Iryny Dowhan, która dokumentuje doświadczenia kobiet dotkniętych przemocą wojenną, tworząc przestrzeń dla nadziei i uzdrowienia. Gromadząc świadectwa ocalałych, Iryna i bohaterki filmu budują krąg odwagi i troski, przekształcając ból w siłę prawdy, sprawiedliwości i wzajemnego wsparcia. Reżyserki unikają bezpośrednich obrazów przemocy, koncentrując się na subtelnych „śladach”, które kryją historie sześciu kobiet – niektóre z tych śladów widoczne są od razu, inne głęboko ukryte. Film jest studium przetrwania, odwagi i solidarności po koszmarach wojny.
[ENG]
“Traces” is a moving testament to the resilience and solidarity of women standing side by side. The film follows Iryna Dowhan, who documents the experiences of women affected by violence and aggression, creating a space for hope and healing. By gathering survivors’ testimonies, Iryna and the women in the film build a circle of courage and care, transforming pain into the strength of truth, justice, and mutual support. The directors avoid direct depictions of violence, focusing instead on subtle “traces” that hold the stories of six women – some visible immediately, others deeply hidden. The film is a study of survival, courage, and solidarity in the aftermath of war.
TOP GUN | POKAZ Z OKAZJI 40-LECIA FILMU
Z okazji 40-lecia legendarnego hitu kinowego Top Gun z 1986 roku, widzowie będą mogli zobaczyć film na dużym ekranie podczas specjalnego, wydarzenia kinowego rozpoczynającego się 13 maja.
Grupa elitarnych, utalentowanych pilotów marynarki wojennej ze szkoły znanej jako Top Gun przekracza granice możliwości swoich maszyn i samych siebie, rywalizując o miano najlepszych z najlepszych. Tom Cruise wciela się w postać Pete’a „Mavericka” Mitchella w kultowym filmie, który zdefiniował całe pokolenie.
Grupa elitarnych, utalentowanych pilotów marynarki wojennej ze szkoły znanej jako Top Gun przekracza granice możliwości swoich maszyn i samych siebie, rywalizując o miano najlepszych z najlepszych. Tom Cruise wciela się w postać Pete’a „Mavericka” Mitchella w kultowym filmie, który zdefiniował całe pokolenie.
UCISZONE | MDAG 2026
[PL]
Po tym, jak ruch #MeToo przełamał kulturowe milczenie wokół przemocy ze względu na płeć, osoby doznające przemocy szybko zaczęły mierzyć się z nową formą zastraszania – pozwami o zniesławienie, wykorzystywanymi przez domniemanych sprawców wobec kobiet, które zdecydowały się podzielić swoją historią. Prawniczka Jennifer Robinson pokazuje, jak system prawny bywa używany do podważania wiarygodności, wtórnej wiktymizacji i finansowego wyniszczania. Dzięki wyjątkowemu dostępowi do bohaterek i dziennikarzy stojących w centrum głośnych sporów sądowych na całym świecie, poznajemy m.in. historię Brittany Higgins – byłej pracowniczki australijskiego parlamentu, aktywistki działającej na rzecz przeciwdziałania przemocy; Cataliny Ruiz-Navarro – latynoamerykańskiej dziennikarki i współzałożycielki feministycznego magazynu „Volcánicas”; oraz Amber Heard – hollywoodzkiej aktorki i rzeczniczki praw kobiet, która znalazła się w centrum jednego z najgłośniejszych procesów o zniesławienie ostatnich lat. „Uciszone”, autorstwa nagrodzonych Międzynarodową Nagrodą Emmy twórców Seliny Miles i Blayke’a Hoffmana, to poruszający i niezwykle aktualny film, który obnaża systemowe mechanizmy podtrzymujące status quo w wymiarze sprawiedliwości.
[ENG]
After #MeToo broke the cultural silence on gendered violence, survivors swiftly found themselves facing a new kind of silencing and fear as defamation laws became weaponised by alleged perpetrators against women for speaking out. International human rights lawyer Jennifer Robinson takes audiences inside the courtroom and behind the headlines to reveal how the legal system is being used to discredit, re-victimise and financially ruin survivors.
Robinson brings unrivalled access to the women and journalists at the centre of high-profile legal battles across the globe, including Brittany Higgins, Australian former political staffer, survivor and advocate against gendered violence; Catalina Ruiz-Navarro, Latin American journalist and co-founder of the feminist magazine Volcánicas and Amber Heard, Hollywood actor and advocate who found herself at the centre of one of the most high-profile
defamation battles in recent history. From International Emmy Award-winning filmmakers Selina Miles and Blayke Hoffman, SILENCED is a powerful, emotional and urgent documentary that challenges the devastating flaws maintaining the status quo within the justice system.
Po tym, jak ruch #MeToo przełamał kulturowe milczenie wokół przemocy ze względu na płeć, osoby doznające przemocy szybko zaczęły mierzyć się z nową formą zastraszania – pozwami o zniesławienie, wykorzystywanymi przez domniemanych sprawców wobec kobiet, które zdecydowały się podzielić swoją historią. Prawniczka Jennifer Robinson pokazuje, jak system prawny bywa używany do podważania wiarygodności, wtórnej wiktymizacji i finansowego wyniszczania. Dzięki wyjątkowemu dostępowi do bohaterek i dziennikarzy stojących w centrum głośnych sporów sądowych na całym świecie, poznajemy m.in. historię Brittany Higgins – byłej pracowniczki australijskiego parlamentu, aktywistki działającej na rzecz przeciwdziałania przemocy; Cataliny Ruiz-Navarro – latynoamerykańskiej dziennikarki i współzałożycielki feministycznego magazynu „Volcánicas”; oraz Amber Heard – hollywoodzkiej aktorki i rzeczniczki praw kobiet, która znalazła się w centrum jednego z najgłośniejszych procesów o zniesławienie ostatnich lat. „Uciszone”, autorstwa nagrodzonych Międzynarodową Nagrodą Emmy twórców Seliny Miles i Blayke’a Hoffmana, to poruszający i niezwykle aktualny film, który obnaża systemowe mechanizmy podtrzymujące status quo w wymiarze sprawiedliwości.
[ENG]
After #MeToo broke the cultural silence on gendered violence, survivors swiftly found themselves facing a new kind of silencing and fear as defamation laws became weaponised by alleged perpetrators against women for speaking out. International human rights lawyer Jennifer Robinson takes audiences inside the courtroom and behind the headlines to reveal how the legal system is being used to discredit, re-victimise and financially ruin survivors.
Robinson brings unrivalled access to the women and journalists at the centre of high-profile legal battles across the globe, including Brittany Higgins, Australian former political staffer, survivor and advocate against gendered violence; Catalina Ruiz-Navarro, Latin American journalist and co-founder of the feminist magazine Volcánicas and Amber Heard, Hollywood actor and advocate who found herself at the centre of one of the most high-profile
defamation battles in recent history. From International Emmy Award-winning filmmakers Selina Miles and Blayke Hoffman, SILENCED is a powerful, emotional and urgent documentary that challenges the devastating flaws maintaining the status quo within the justice system.
WAŁKONIE | FEDERICO FELLINI: CIAO A TUTTI!
„Wałkonie” Federica Felliniego to film, który zaczyna się jak lekka opowieść o paczce próżniaków z prowincjonalnego miasteczka, a po chwili okazuje się jednym z najczulszych portretów młodości, która nie potrafi - albo po prostu nie chce - dorosnąć. Bohaterowie włóczą się po kawiarniach, plażach i salach balowych, uciekając przed pracą, odpowiedzialnością i decyzjami, które mogłyby bezpowrotnie odmienić ich życie. Fellini nie osądza ich jednak surowo. Patrzy na nich z ironią, ale też z melancholią, jakby wiedział, że za każdą maską beztroski kryje się przede wszystkim strach.
W „Wałkoniach” nie trzeba wielkich dramatów, by poczuć ciężar niespełnienia - wystarczy nocny spacer po sennym miasteczku, karnawałowy żart czy spojrzenie granego przez Franca Interlenghiego Moralda, który zaczyna rozumieć, że pozostanie w tym miejscu może być najcichszą formą klęski. Warto zobaczyć ten film właśnie dla tej mieszaniny czułości i goryczy, dla Felliniego jeszcze „ziemskiego”, bliskiego zwykłym ludziom i ich tylko pozornie błahym sprawom.
„Wałkonie” zachwyciły wielu twórców światowego formatu, w tym Martina Scorsesego, który inspirował się dziełem Włocha przy „Ulicach nędzy” (1973). Trudno się dziwić: w obu filmach pulsuje podobna energia grupy młodych mężczyzn, którzy śmiechem zagłuszają lęk przed dorosłością.
Co ciekawe, Federico Fellini obsadził w filmie swojego brata: Riccardo Fellini wciela się w jednego z tytułowych bohaterów.
Nagrody: Srebrny Lew - Zwycięzca Federico Fellini, Oscar (nominacja) - Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
W „Wałkoniach” nie trzeba wielkich dramatów, by poczuć ciężar niespełnienia - wystarczy nocny spacer po sennym miasteczku, karnawałowy żart czy spojrzenie granego przez Franca Interlenghiego Moralda, który zaczyna rozumieć, że pozostanie w tym miejscu może być najcichszą formą klęski. Warto zobaczyć ten film właśnie dla tej mieszaniny czułości i goryczy, dla Felliniego jeszcze „ziemskiego”, bliskiego zwykłym ludziom i ich tylko pozornie błahym sprawom.
„Wałkonie” zachwyciły wielu twórców światowego formatu, w tym Martina Scorsesego, który inspirował się dziełem Włocha przy „Ulicach nędzy” (1973). Trudno się dziwić: w obu filmach pulsuje podobna energia grupy młodych mężczyzn, którzy śmiechem zagłuszają lęk przed dorosłością.
Co ciekawe, Federico Fellini obsadził w filmie swojego brata: Riccardo Fellini wciela się w jednego z tytułowych bohaterów.
Nagrody: Srebrny Lew - Zwycięzca Federico Fellini, Oscar (nominacja) - Najlepsze oryginalne materiały do scenariusza i scenariusz Ennio Flaiano, Federico Fellini, Tullio Pinelli
Warsztaty komiksowe
Na warsztatach komiksowych będziemy tworzyć narrację za pomocą rysunku. Nauczymy się podstaw i różnych technik rysunkowych, a także dowiemy się jakie znaczenie ma odpowiedni plan wydarzeń, kadr oraz typografia. Uczestnicy na każdych zajęciach dostaną zadania rozwijające kreatywność, wyobraźnię oraz pewność siebie poprzez twórczą zabawę.
Warsztaty Ręko-Dzielni - maj 2026
Ręko-dzielnia to warsztaty tkania, filcowania, haftu, szydełka, makramy i innych technik rękodzielniczych.
Jeśli chcesz nauczyć się tworzyć rzeczy piękne i użyteczne, a jednocześnie zająć ręce i dać głowie odpocząć, zapraszamy do nas! Krok po kroku poznasz tajniki rękodzieła w nowoczesnej odsłonie. Warsztaty prowadzone są w cyklach – każdą technikę poznajemy od podstaw przez kilka kolejnych zajęć. Dzierganie jest modne i wygodne! Uwaga – to wciąga!
Wiek: od lat 10 do 100
Koszt pojedynczych zajęć razem z materiałami wykorzystywanymi podczas zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 50zł
– poza karnetem – 80zł
Zapisy pod numerem telefonu 530 378 800.
Ilość miejsc ograniczona.
Jeśli chcesz nauczyć się tworzyć rzeczy piękne i użyteczne, a jednocześnie zająć ręce i dać głowie odpocząć, zapraszamy do nas! Krok po kroku poznasz tajniki rękodzieła w nowoczesnej odsłonie. Warsztaty prowadzone są w cyklach – każdą technikę poznajemy od podstaw przez kilka kolejnych zajęć. Dzierganie jest modne i wygodne! Uwaga – to wciąga!
Wiek: od lat 10 do 100
Koszt pojedynczych zajęć razem z materiałami wykorzystywanymi podczas zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 50zł
– poza karnetem – 80zł
Zapisy pod numerem telefonu 530 378 800.
Ilość miejsc ograniczona.
Warsztaty teatralne 4-6 lat
CZYM JEST TEATR KIDS?
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
Warsztaty teatralne dla klas I-III
CZYM JEST TEATR KIDS?
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
To więcej niż zajęcia! Podczas warsztatów dzieci wyruszają w podróż do świata humorystycznych spektakli. Tworzą własne opowieści, uczą się wierszy i piosenek oraz wspólnie z bohaterami szukają kreatywnych rozwiązań. Na zajęciach pojawiają się lalki teatralne, rekwizyty i muzyka, by w pełni rozwijać dziecięcą wyobraźnię.
CO ROZWINIE TWOJE DZIECKO?
ODWAGĘ – ośmieli się przed publicznością i zyska pewność siebie.
KREATYWNOŚĆ – nauczy się myśleć nieszablonowo i znajdować własne rozwiązania.
WSPÓŁPRACĘ – pozna siłę wspólnego działania i przyjaźni.
WYOBRAŹNIĘ – rozwinie swój potencjał twórczy i otworzy się na nowe pomysły.
PRAWIDŁOWĄ DYKCJĘ– dzięki zabawom z wierszami i piosenkami.
Warsztaty poprowadzi Magda Młynarczyk.
Pedagożka teatralna, reżyserka. Absolwentka reżyserii teatru lalek w Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego, filia we Wrocławiu. Ukończyła teatrologię na Uniwersytecie Wrocławskim oraz studio pantomimy we Wrocławskim Teatrze Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Przez wiele lat koordynowała projekty i współprowadziła Fundację Pantomima. Autorskie spektakle i projekty realizuje w Teatrze Formalina, którego jest założycielką. Realizowała spektakle m.in. w Ach!Teatrze, Instytucie im. J. Grotowskiego, Czasoprzestrzeni, Muzeum Teatralnym we Wrocławiu, Teatrze Capitol we Wrocławiu, Teatrze Guliwer w Warszawie, Lubuskim Teatrze w Zielonej Górze, Teatrze Rabcio czy Teatrze Figur w Krakowie. Jako pedagożka działa w założonej przez siebie grupie Teatrowo oraz w Studiu Sztuki Aktorskiej STA.
W pracy teatralnej z najmłodszymi czerpię z ich wrodzonych umiejętności i predyspozycji, starając się wesprzeć dzieci w ich rozwoju. Staram się słuchać ich potrzeb i podążać za nimi, nie oceniając i wspierając ich wrażliwość i indywidualność. Bardzo ważne jest dla mnie rozwijanie wyobraźni dzieci, uważności oraz otwieranie ich na pomysły innych.
Informacje dodatkowe:
Godziny:
- godz. 16:15 dla dzieci w wieku 4-6 lat
- godz. 17:00 dla dzieci z klas I-III
Koszt pojedynczych zajęć:
– w ramach miesięcznego karnetu – 25zł
– poza karnetem – 35zł
Warsztaty będą odbywały się 1x w tygodniu i zakończone będą lekcją pokazową dla rodziców.
Ilość miejsc ograniczona.
Zapisy:
nr: +48 530 378 800 lub mailowo:domkultury@dkazk.
WOLNOŚĆ PO WŁOSKU | SENIOR W MUZIE
„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
WSPINACZKA | MDAG 2026
[PL]
Pięciokrotna mistrzyni USA i jedna z najwybitniejszych wspinaczek na świecie – Emily Harrington jako pierwsza kobieta wspięła się w mniej niż 24 godziny na El Capitan w Yosemite. To kultowy cel wspinaczy, osiągany do tej pory wyłącznie przez mężczyzn, którego zdobycie zwyczajowo zajmuje sprawnemu alpiniście 2–3 dni, a i tak tylko 60% prób kończy się sukcesem. Film, oparty na zjawiskowych obrazach kalifornijskiej formacji skalnej, opowiada o fenomenie wspinaczki, wytrwałości, determinacji i poświęceniu w przełamywaniu własnych barier, a także fizycznej i emocjonalnej walce z własnymi ograniczeniami i presją czasu. To wyzwanie jest jednak czymś więcej niż tylko zdobyciem masywu – to dowód, że płeć nie ma znaczenia w zetknięciu z wielkością i majestatem gór. W sporcie, od dawna zdominowanym przez mężczyzn, wyczyn Harrington, która zdobyła już Mount Everest i najwyższe szczyty na każdym kontynencie, redefiniuje granice w życiu i sporcie udowadniając, że wspinaczka to nie tylko męski sport.
[ENG]
Five-time U.S. champion and one of the world’s most outstanding climbers, Emily Harrington became the first woman to climb El Capitan in Yosemite in under 24 hours. This iconic objective, previously reached only by men, usually takes even a highly skilled alpinist 2–3 days, and only about 60% of attempts end in success. Based on spectacular images of the Californian rock formation, the film tells a story of the phenomenon of climbing, perseverance, determination, and sacrifice in overcoming personal barriers, as well as the physical and emotional struggle against one’s own limitations and the pressure of time. Yet this challenge is about more than just conquering a massif - it is proof that gender does not matter when confronted with the grandeur and majesty of the mountains. In a sport long dominated by men, Harrington’s achievement - having already summited Mount Everest and the highest peaks on every continent - redefines boundaries in life and sport, proving that climbing is not only a men’s sport.
Pięciokrotna mistrzyni USA i jedna z najwybitniejszych wspinaczek na świecie – Emily Harrington jako pierwsza kobieta wspięła się w mniej niż 24 godziny na El Capitan w Yosemite. To kultowy cel wspinaczy, osiągany do tej pory wyłącznie przez mężczyzn, którego zdobycie zwyczajowo zajmuje sprawnemu alpiniście 2–3 dni, a i tak tylko 60% prób kończy się sukcesem. Film, oparty na zjawiskowych obrazach kalifornijskiej formacji skalnej, opowiada o fenomenie wspinaczki, wytrwałości, determinacji i poświęceniu w przełamywaniu własnych barier, a także fizycznej i emocjonalnej walce z własnymi ograniczeniami i presją czasu. To wyzwanie jest jednak czymś więcej niż tylko zdobyciem masywu – to dowód, że płeć nie ma znaczenia w zetknięciu z wielkością i majestatem gór. W sporcie, od dawna zdominowanym przez mężczyzn, wyczyn Harrington, która zdobyła już Mount Everest i najwyższe szczyty na każdym kontynencie, redefiniuje granice w życiu i sporcie udowadniając, że wspinaczka to nie tylko męski sport.
[ENG]
Five-time U.S. champion and one of the world’s most outstanding climbers, Emily Harrington became the first woman to climb El Capitan in Yosemite in under 24 hours. This iconic objective, previously reached only by men, usually takes even a highly skilled alpinist 2–3 days, and only about 60% of attempts end in success. Based on spectacular images of the Californian rock formation, the film tells a story of the phenomenon of climbing, perseverance, determination, and sacrifice in overcoming personal barriers, as well as the physical and emotional struggle against one’s own limitations and the pressure of time. Yet this challenge is about more than just conquering a massif - it is proof that gender does not matter when confronted with the grandeur and majesty of the mountains. In a sport long dominated by men, Harrington’s achievement - having already summited Mount Everest and the highest peaks on every continent - redefines boundaries in life and sport, proving that climbing is not only a men’s sport.
WSZYSCY NA KENMURE STREET | MDAG 2026
[PL]
13 maja 2021 roku w dzielnicy Pollokshields w Glasgow, jednej z najbardziej zróżnicowanych społeczności w Szkocji, brytyjski Home Office przeprowadził rano nalot na dom dwóch Sikhów i próbował ich deportować. Natychmiast wywołało to sprzeciw sąsiadów, którzy zorganizowali masowy protest i ruszyli na Kenmure Street, by temu zapobiec. Wkrótce dołączyli do nich inni mieszkańcy, przyciągnięci przez media społecznościowe. Otoczyli pojazd służb imigracyjnych, blokując go przez wiele godzin, co doprowadziło do zatrzymania ulicy i w efekcie uwolnienia mężczyzn. Film dokumentuje ten spontaniczny akt obywatelskiego oporu i ducha walki z establishmentem. Łączy nagrania nadesłane przez uczestników protestu, materiały archiwalne oraz sceny odtworzone na podstawie relacji świadków, oddając atmosferę tej wyjątkowej, ośmiogodzinnej konfrontacji. Pokazuje siłę społecznej solidarności oraz skuteczność pokojowego protestu i wspólnego działania.
[ENG]
On the morning of 13 May 2021, in Pollokshields, Glasgow – one of Scotland’s most diverse communities – the British Home Office raided the home of two Sikhs and attempted to deport them. This immediately sparked opposition from neighbors, who organized a mass protest and marched to Kenmure Street to intervene. Soon, more residents joined, drawn by social media. They surrounded the immigration vehicle, blocking it for several hours, effectively stopping the street and ultimately securing the release of the men. The film captures this spontaneous act of civic resistance and the spirit of defiance against the establishment. It combines footage submitted by protest participants, archival materials, and reenactments based on witness accounts, conveying the atmosphere of this extraordinary eight-hour confrontation. It highlights the power of community solidarity and the effectiveness of peaceful, collective action.
13 maja 2021 roku w dzielnicy Pollokshields w Glasgow, jednej z najbardziej zróżnicowanych społeczności w Szkocji, brytyjski Home Office przeprowadził rano nalot na dom dwóch Sikhów i próbował ich deportować. Natychmiast wywołało to sprzeciw sąsiadów, którzy zorganizowali masowy protest i ruszyli na Kenmure Street, by temu zapobiec. Wkrótce dołączyli do nich inni mieszkańcy, przyciągnięci przez media społecznościowe. Otoczyli pojazd służb imigracyjnych, blokując go przez wiele godzin, co doprowadziło do zatrzymania ulicy i w efekcie uwolnienia mężczyzn. Film dokumentuje ten spontaniczny akt obywatelskiego oporu i ducha walki z establishmentem. Łączy nagrania nadesłane przez uczestników protestu, materiały archiwalne oraz sceny odtworzone na podstawie relacji świadków, oddając atmosferę tej wyjątkowej, ośmiogodzinnej konfrontacji. Pokazuje siłę społecznej solidarności oraz skuteczność pokojowego protestu i wspólnego działania.
[ENG]
On the morning of 13 May 2021, in Pollokshields, Glasgow – one of Scotland’s most diverse communities – the British Home Office raided the home of two Sikhs and attempted to deport them. This immediately sparked opposition from neighbors, who organized a mass protest and marched to Kenmure Street to intervene. Soon, more residents joined, drawn by social media. They surrounded the immigration vehicle, blocking it for several hours, effectively stopping the street and ultimately securing the release of the men. The film captures this spontaneous act of civic resistance and the spirit of defiance against the establishment. It combines footage submitted by protest participants, archival materials, and reenactments based on witness accounts, conveying the atmosphere of this extraordinary eight-hour confrontation. It highlights the power of community solidarity and the effectiveness of peaceful, collective action.
WSZYSTKO NA SPRZEDAŻ | WAJDA: RE-WIZJE
W trakcie realizacji pewnego filmu aktor grający w nim główną rolę opuszcza plan filmowy i nie wraca na zdjęcia. Reżyser (Andrzej Łapicki) organizuje dalszą pracę nad filmem, jeździ samochodem po Warszawie i jej okolicach, spotyka się kolejno z żoną (Beata Tyszkiewicz), dawną partnerką Aktora (Elżbieta Czyżewska) oraz przyjacielem (Daniel Olbrychski), próbując zrozumieć przyczyny ucieczki i jednocześnie znaleźć sposób na dokończenie filmu. Coraz bardziej zagubiony i bezradny, czuje coraz większą obcość względem środowiskowych koterii, towarzyskich animozji i kłamstwa, w którym pławią się członkowie ekipy. Nad ranem dociera do bohaterów informacja o tragicznej śmierci aktora. Film trzeba jednak kręcić dalej.
Wszystko na sprzedaż to autotematyczna opowieść o utracie przyjaciela i wielkiego aktora. W tym bardzo osobistym filmie, do którego Wajda po raz pierwszy samodzielnie napisał oryginalny scenariusz, reżyser snuje refleksję nad fenomenem Zbigniewa Cybulskiego, portretuje rodzime środowisko filmowe oraz – jedyny raz w tak bezpośredni sposób – mówi o samym sobie. W alter ego Wajdy wcielił się Andrzej Łapicki, a pozostali aktorzy nasycają swoje postaci własnymi doświadczeniami i cechami charakterów. Dzięki temu Wszystko na sprzedaż staje się intymną, ale zarazem brawurowo nakręconą, ekspresyjną i najbardziej modernistyczną w karierze Wajdy odpowiedzią na słowa, które o reżyserze miał wygłosić niedługo przed śmiercią Cybulski: „powiedzcie mu, że jeszcze za mną zatęskni”.
[ENG]
During the film production, the actor playing the leading role suddenly leaves the set and never returns. The director (Andrzej Łapicki) tries to keep the project alive, driving through Warsaw and its surroundings and meeting, one after another, the actor’s wife (Beata Tyszkiewicz), his former partner (Elżbieta Czyżewska), and a close friend (Daniel Olbrychski), attempting both to understand the reasons for the disappearance and to find a way to complete the film. Increasingly lost and helpless, he feels ever more alienated from the cliques, social rivalries, and pervasive lies of the film community. By dawn, news reaches the characters of the actor’s tragic death—but the film must go on.
Everything for Sale is a self-reflective story about the loss of a friend and a great actor. In this deeply personal work, for which Wajda wrote an original screenplay on his own for the first time, the director considers the phenomenon of Zbigniew Cybulski, portrays the Polish film milieu, and—more directly than ever before—speaks about himself. Wajda’s alter ego is played by Andrzej Łapicki, while the remaining actors infuse their roles with their own experiences and personality traits. As a result, Everything for Sale becomes an intimate yet boldly shot, expressive, and the most overtly modernist film of Wajda’s career—a cinematic response to the words Cybulski was said to have uttered shortly before his death: “Tell him he’ll miss me yet.”
Wszystko na sprzedaż to autotematyczna opowieść o utracie przyjaciela i wielkiego aktora. W tym bardzo osobistym filmie, do którego Wajda po raz pierwszy samodzielnie napisał oryginalny scenariusz, reżyser snuje refleksję nad fenomenem Zbigniewa Cybulskiego, portretuje rodzime środowisko filmowe oraz – jedyny raz w tak bezpośredni sposób – mówi o samym sobie. W alter ego Wajdy wcielił się Andrzej Łapicki, a pozostali aktorzy nasycają swoje postaci własnymi doświadczeniami i cechami charakterów. Dzięki temu Wszystko na sprzedaż staje się intymną, ale zarazem brawurowo nakręconą, ekspresyjną i najbardziej modernistyczną w karierze Wajdy odpowiedzią na słowa, które o reżyserze miał wygłosić niedługo przed śmiercią Cybulski: „powiedzcie mu, że jeszcze za mną zatęskni”.
[ENG]
During the film production, the actor playing the leading role suddenly leaves the set and never returns. The director (Andrzej Łapicki) tries to keep the project alive, driving through Warsaw and its surroundings and meeting, one after another, the actor’s wife (Beata Tyszkiewicz), his former partner (Elżbieta Czyżewska), and a close friend (Daniel Olbrychski), attempting both to understand the reasons for the disappearance and to find a way to complete the film. Increasingly lost and helpless, he feels ever more alienated from the cliques, social rivalries, and pervasive lies of the film community. By dawn, news reaches the characters of the actor’s tragic death—but the film must go on.
Everything for Sale is a self-reflective story about the loss of a friend and a great actor. In this deeply personal work, for which Wajda wrote an original screenplay on his own for the first time, the director considers the phenomenon of Zbigniew Cybulski, portrays the Polish film milieu, and—more directly than ever before—speaks about himself. Wajda’s alter ego is played by Andrzej Łapicki, while the remaining actors infuse their roles with their own experiences and personality traits. As a result, Everything for Sale becomes an intimate yet boldly shot, expressive, and the most overtly modernist film of Wajda’s career—a cinematic response to the words Cybulski was said to have uttered shortly before his death: “Tell him he’ll miss me yet.”
WYZNANIA PIEPRZYKA | MDAG 2026
[PL]
Po siedmiu latach spędzonych za granicą, w Polsce, chińska reżyserka Mo Tan wraca do domu na Księżycowy Nowy Rok, by ponownie poczuć emocjonalny wpływ swojej rodziny. Kiedy wróżka ostrzega ją, że pieprzyk na twarzy przyniesie jej nieszczęście, rodzice nalegają, by go usunęła. Mo odmawia, ale ich obsesja, pogłębiona przez rozbitą dynamikę rodziny i rozpadającą się relację, zaczyna doprowadzać Mo na skraj przepaści. Diagnoza raka piersi zmusza ją do konfrontacji zarówno z własną śmiertelnością, jak i niepokojącą możliwością, że jej los może być przesądzony. Łącząc surową dokumentalną intymność z animacjami poklatkowymi i tragikomicznym tonem, „Wyznania pieprzyka” zgłębiają tradycję, chorobę i pokoleniowe rany, które odbijają się echem w rodzinach. To historia rodziny walczącej o odbudowanie więzi, zrozumienie przeszłości i odnalezienie miłości w długim cieniu traumy.
[ENG]
After seven years abroad in Poland, Chinese filmmaker Mo Tan returns home for the Lunar New Year, only to be drawn back into the emotional pull of her family. When a fortune teller warns that a mole on her face will bring misfortune, her parents insist she have it removed. Mo refuses, but their fixation, compounded by a fractured family dynamic and her own unraveling relationship, begins to push her to the brink. A breast cancer diagnosis forces her to confront both her mortality and the unsettling possibility that fate might be real. Blending raw documentary intimacy with stop-motion animations and a tragicomic tone, “Confessions of a Mole” explores tradition, illness, and the generational wounds that echo through families. It’s a story of a family struggling to reconnect, make sense of the past, and rediscover love in the long shadow of trauma.
Po siedmiu latach spędzonych za granicą, w Polsce, chińska reżyserka Mo Tan wraca do domu na Księżycowy Nowy Rok, by ponownie poczuć emocjonalny wpływ swojej rodziny. Kiedy wróżka ostrzega ją, że pieprzyk na twarzy przyniesie jej nieszczęście, rodzice nalegają, by go usunęła. Mo odmawia, ale ich obsesja, pogłębiona przez rozbitą dynamikę rodziny i rozpadającą się relację, zaczyna doprowadzać Mo na skraj przepaści. Diagnoza raka piersi zmusza ją do konfrontacji zarówno z własną śmiertelnością, jak i niepokojącą możliwością, że jej los może być przesądzony. Łącząc surową dokumentalną intymność z animacjami poklatkowymi i tragikomicznym tonem, „Wyznania pieprzyka” zgłębiają tradycję, chorobę i pokoleniowe rany, które odbijają się echem w rodzinach. To historia rodziny walczącej o odbudowanie więzi, zrozumienie przeszłości i odnalezienie miłości w długim cieniu traumy.
[ENG]
After seven years abroad in Poland, Chinese filmmaker Mo Tan returns home for the Lunar New Year, only to be drawn back into the emotional pull of her family. When a fortune teller warns that a mole on her face will bring misfortune, her parents insist she have it removed. Mo refuses, but their fixation, compounded by a fractured family dynamic and her own unraveling relationship, begins to push her to the brink. A breast cancer diagnosis forces her to confront both her mortality and the unsettling possibility that fate might be real. Blending raw documentary intimacy with stop-motion animations and a tragicomic tone, “Confessions of a Mole” explores tradition, illness, and the generational wounds that echo through families. It’s a story of a family struggling to reconnect, make sense of the past, and rediscover love in the long shadow of trauma.
WYZNANIA SZWEDZKIEGO MĘŻCZYZNY | MDAG 2026
[PL]
Szwedzki samotny ojciec i feminista udaje się na konserwatywny męski zjazd w Danii. Zastanawia się, dlaczego takie spotkania są potrzebne, próbując zrozumieć gniew uczestniczących w nich mężczyzn. Jego podróż przeradza się w osobisty kryzys, w którym kwestionuje swoją rolę jako mężczyzny, taty oraz relację z własnym ojcem. Rozpoczyna się sześć lat zanurzenia w tzw. „manosferze”, które prowadzi go do fundamentalnej refleksji: co dzieje się z mężczyzną – a właściwie z każdym człowiekiem – gdy kwestionuje się pojęcie męskości? Film przedstawia internetową przestrzeń, w której ultramęskie narracje, mizoginia i poczucie krzywdy rozprzestrzeniają się poprzez media społecznościowe i fora dyskusyjne. Pokazuje, jak działa wspólnota, która zamiast budować dialog, pogłębia frustrację oraz agresję wobec kobiet i zmieniających się ról płciowych.
[ENG]
The Swedish single father and self-proclaimed feminist travels to a conservative men’s retreat in Denmark. He wonders why such gatherings exist, attempts to understand the anger of the men there, and confronts his own. His journey turns into a personal crisis, questioning his role as a man, as a father, and his relationship with his own father. Over six years immersed in the so-called “manosphere,” he arrives at a fundamental reflection: what happens to a man – or any human being – when the notion of masculinity is challenged? The film portrays the online world where hyper-masculine narratives, misogyny, and grievances spread through social media and discussion forums. It shows how these communities, instead of fostering dialogue, deepen frustration and aggression toward women and changing gender roles.
Szwedzki samotny ojciec i feminista udaje się na konserwatywny męski zjazd w Danii. Zastanawia się, dlaczego takie spotkania są potrzebne, próbując zrozumieć gniew uczestniczących w nich mężczyzn. Jego podróż przeradza się w osobisty kryzys, w którym kwestionuje swoją rolę jako mężczyzny, taty oraz relację z własnym ojcem. Rozpoczyna się sześć lat zanurzenia w tzw. „manosferze”, które prowadzi go do fundamentalnej refleksji: co dzieje się z mężczyzną – a właściwie z każdym człowiekiem – gdy kwestionuje się pojęcie męskości? Film przedstawia internetową przestrzeń, w której ultramęskie narracje, mizoginia i poczucie krzywdy rozprzestrzeniają się poprzez media społecznościowe i fora dyskusyjne. Pokazuje, jak działa wspólnota, która zamiast budować dialog, pogłębia frustrację oraz agresję wobec kobiet i zmieniających się ról płciowych.
[ENG]
The Swedish single father and self-proclaimed feminist travels to a conservative men’s retreat in Denmark. He wonders why such gatherings exist, attempts to understand the anger of the men there, and confronts his own. His journey turns into a personal crisis, questioning his role as a man, as a father, and his relationship with his own father. Over six years immersed in the so-called “manosphere,” he arrives at a fundamental reflection: what happens to a man – or any human being – when the notion of masculinity is challenged? The film portrays the online world where hyper-masculine narratives, misogyny, and grievances spread through social media and discussion forums. It shows how these communities, instead of fostering dialogue, deepen frustration and aggression toward women and changing gender roles.
YANUNI | MDAG 2026
[PL]
Juma Xipaia, przywódczyni rdzennych mieszkańców Amazonii z plemienia Xipaya, wspięła się na stanowisko pierwszej Sekretarz ds. Praw Ludności Rdzennej w Brazylii pod rządami prezydenta Luli. Walcząc o prawa swojej społeczności i ochronę lasów deszczowych, przetrwała sześć prób zamachu na życie, nieustannie stawiając czoła nielegalnemu wydobyciu złota, grabieżcom ziemi i chciwym korporacjom. Film ukazuje także jej relację z mężem, Hugo Lossem, szefem Specjalnych Operacji w brazylijskiej agencji ochrony środowiska IBAMA, który prowadzi ryzykowne misje rozbijania nielegalnych obozów górniczych w sercu Amazonii. Ich wspólna walka nabiera głębi, gdy Juma odkrywa, że jest w ciąży, co zmusza ją do podjęcia ważnych życiowych decyzji. Pełen epickich zdjęć przyrody i bezkompromisowej walki o przyszłość planety film jest poruszającym apelem o ochronę największego lasu deszczowego świata i praw rdzennej ludności, która go zamieszkuje.
[ENG]
Juma Xipaia, a leader of the Xipaya people in the Amazon, rose to become Brazil’s first Secretary of Indigenous Rights under President Lula. In her fight for her people and the rainforest, she survived six assassination attempts, continuously confronting illegal gold mining, land grabbers, and corporate threats to her territory. The film also portrays her relationship with her husband, Hugo Loss, head of Special Operations at Brazil’s environmental agency IBAMA, who undertakes dangerous missions to dismantle illegal mining camps deep in the Amazon. Their joint struggle gains new depth when Juma discovers she is pregnant, forcing her to make critical life decisions. Filled with epic images of nature and uncompromising activism for the planet’s future, the film is a moving appeal for the protection of the world’s largest rainforest and the rights of its indigenous inhabitants.
Juma Xipaia, przywódczyni rdzennych mieszkańców Amazonii z plemienia Xipaya, wspięła się na stanowisko pierwszej Sekretarz ds. Praw Ludności Rdzennej w Brazylii pod rządami prezydenta Luli. Walcząc o prawa swojej społeczności i ochronę lasów deszczowych, przetrwała sześć prób zamachu na życie, nieustannie stawiając czoła nielegalnemu wydobyciu złota, grabieżcom ziemi i chciwym korporacjom. Film ukazuje także jej relację z mężem, Hugo Lossem, szefem Specjalnych Operacji w brazylijskiej agencji ochrony środowiska IBAMA, który prowadzi ryzykowne misje rozbijania nielegalnych obozów górniczych w sercu Amazonii. Ich wspólna walka nabiera głębi, gdy Juma odkrywa, że jest w ciąży, co zmusza ją do podjęcia ważnych życiowych decyzji. Pełen epickich zdjęć przyrody i bezkompromisowej walki o przyszłość planety film jest poruszającym apelem o ochronę największego lasu deszczowego świata i praw rdzennej ludności, która go zamieszkuje.
[ENG]
Juma Xipaia, a leader of the Xipaya people in the Amazon, rose to become Brazil’s first Secretary of Indigenous Rights under President Lula. In her fight for her people and the rainforest, she survived six assassination attempts, continuously confronting illegal gold mining, land grabbers, and corporate threats to her territory. The film also portrays her relationship with her husband, Hugo Loss, head of Special Operations at Brazil’s environmental agency IBAMA, who undertakes dangerous missions to dismantle illegal mining camps deep in the Amazon. Their joint struggle gains new depth when Juma discovers she is pregnant, forcing her to make critical life decisions. Filled with epic images of nature and uncompromising activism for the planet’s future, the film is a moving appeal for the protection of the world’s largest rainforest and the rights of its indigenous inhabitants.
ZEMSTA EMBRIONA | NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH
Horror, który szybko zmienia się w groteskowy dramat i festiwal fatalnych decyzji
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską - lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość - gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna - buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską - lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość - gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna - buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
ZIEMIA OBIECANA | WAJDA: RE-WIZJE
Brawurowo zrealizowana adaptacja niemal zapomnianej powieści Władysława Reymonta, przedstawiająca na tle gwałtownie rozwijającej się pod koniec XIX wieku Łodzi losy trzech przyjaciół: Niemca Maksa, Żyda Moryca i Polaka Karola. Bohaterowie decydują się założyć w mieście własną fabrykę włókienniczą, co nie jest w smak żydowskiej, niemieckiej i rosyjskiej konkurencji. Po drodze Karol Borowiecki uwodzi Lucy Zuckerową, ponętną żonę starego fabrykanta, wykorzystując romans do zdobycia kapitału, a Moryc Welt prowadzi ryzykowne spekulacje finansowe i handlowe w środowisku żydowskim, balansując na granicy bankructwa i oszustwa. Równolegle Maks Baum negocjuje z niemieckimi przemysłowcami, próbując uratować podupadający rodzinny interes, a wielcy finansiści, Bucholz, Grünspan i Müller, próbują pozyskać młodych i ambitnych do swych interesów. Ostatecznie Borowiecki dla realizacji swych planów decyduje się sprzedać rodzinny majątek, przeprowadzić narzeczoną Ankę do Łodzi i oddać wzniosłe wartości wilczym regułom kapitalizmu.
Ten olśniewający plastycznie, narracyjnie i aktorsko film wygrywa we wszystkich rankingach na najlepszy film w historii polskiej kinematografii. Siła reżyserii Andrzeja Wajdy, zdolność do pomieszczenia w jednym filmie tak wielu wątków i ogromne bogactwo inscenizacyjne zasłużyły na najwyższe laury. Sama sekwencja w teatrze jest dziś postrzegana jako jedno z największych osiągnięć filmowej narracji, w ramach której reżyser, na niewielkiej przestrzeni, zdołał połączyć kilkadziesiąt postaci i wątków. Wśród nagród brakło tylko Oscara, bo choć film był faworytem, to na skutek nieuprawnionych oskarżeń o antysemityzm przegrał walkę o tę statuetkę.
[ENG]
A brilliant adaptation of a now largely forgotten novel by Władysław Reymont, the film traces the intertwined fates of three friends against the backdrop of the rapidly industrializing city of Łódź at the end of the nineteenth century: the German Maks, the Jew Moryc, and the Pole Karol. Determined to establish their own textile factory, they soon find themselves at odds with powerful Jewish, German, and Russian competitors who dominate the local market. Along the way, Karol Borowiecki seduces Lucy Zucker, the alluring wife of an aging industrialist, using the affair to secure capital, while Moryc Welt engages in risky financial and commercial schemes within the Jewish business milieu, constantly teetering on the edge of bankruptcy and fraud. At the same time, Maks Baum negotiates with German manufacturers in an attempt to save his family’s declining enterprise, as influential financiers such as Bucholz, Grünspan, and Müller seek to draw the ambitious young men into their own ruthless ventures. In pursuit of his plans, Borowiecki ultimately chooses to sell his family estate, bring his fiancée Anka to Łódź, and subject lofty ideals to the harsh, predatory rules of capitalism.
Visually dazzling, narratively expansive, and driven by extraordinary performances, the film consistently tops rankings of the greatest works in the history of Polish cinema. Andrzej Wajda’s mis-en-scène, his ability to weave together a multitude of storylines, and the sheer richness of the film’s staging earned it the highest acclaim. The famous theatre sequence alone is now regarded as one of the crowning achievements of cinematic storytelling, compressing dozens of characters and narrative threads into a single, tightly choreographed space. The only major prize missing from its long list of honours was the Academy Award, which the film narrowly lost despite being a frontrunner, amid unfair accusations of antisemitism.
Ten olśniewający plastycznie, narracyjnie i aktorsko film wygrywa we wszystkich rankingach na najlepszy film w historii polskiej kinematografii. Siła reżyserii Andrzeja Wajdy, zdolność do pomieszczenia w jednym filmie tak wielu wątków i ogromne bogactwo inscenizacyjne zasłużyły na najwyższe laury. Sama sekwencja w teatrze jest dziś postrzegana jako jedno z największych osiągnięć filmowej narracji, w ramach której reżyser, na niewielkiej przestrzeni, zdołał połączyć kilkadziesiąt postaci i wątków. Wśród nagród brakło tylko Oscara, bo choć film był faworytem, to na skutek nieuprawnionych oskarżeń o antysemityzm przegrał walkę o tę statuetkę.
[ENG]
A brilliant adaptation of a now largely forgotten novel by Władysław Reymont, the film traces the intertwined fates of three friends against the backdrop of the rapidly industrializing city of Łódź at the end of the nineteenth century: the German Maks, the Jew Moryc, and the Pole Karol. Determined to establish their own textile factory, they soon find themselves at odds with powerful Jewish, German, and Russian competitors who dominate the local market. Along the way, Karol Borowiecki seduces Lucy Zucker, the alluring wife of an aging industrialist, using the affair to secure capital, while Moryc Welt engages in risky financial and commercial schemes within the Jewish business milieu, constantly teetering on the edge of bankruptcy and fraud. At the same time, Maks Baum negotiates with German manufacturers in an attempt to save his family’s declining enterprise, as influential financiers such as Bucholz, Grünspan, and Müller seek to draw the ambitious young men into their own ruthless ventures. In pursuit of his plans, Borowiecki ultimately chooses to sell his family estate, bring his fiancée Anka to Łódź, and subject lofty ideals to the harsh, predatory rules of capitalism.
Visually dazzling, narratively expansive, and driven by extraordinary performances, the film consistently tops rankings of the greatest works in the history of Polish cinema. Andrzej Wajda’s mis-en-scène, his ability to weave together a multitude of storylines, and the sheer richness of the film’s staging earned it the highest acclaim. The famous theatre sequence alone is now regarded as one of the crowning achievements of cinematic storytelling, compressing dozens of characters and narrative threads into a single, tightly choreographed space. The only major prize missing from its long list of honours was the Academy Award, which the film narrowly lost despite being a frontrunner, amid unfair accusations of antisemitism.
ŻĄDŁO | DKF KAMERA
Lata trzydzieste. Robert Redford i Paul Newman wcielają się w role dwóch przestępców - oszustów pragnących pomścić śmierć swego przyjaciela, za którą odpowiedzialny jest potężny i wpływowy gangster (Robert Shaw). Wymyślają sposób - oszustwo wszech czasów - który na stałe wszedł do historii kina.
Gościni DKF Kamera: Kasia Czajka-Kominiarczuk (Zwierz Popkulturalny) – twórczyni internetowa, autorka książek, wykładowczyni oraz prowadząca audycję radiową. W swojej twórczości porusza się obszarach związanych z popkulturą ze szczególnym uwzględnieniem jej społecznych aspektów, rozwojem kinematografii oraz historią nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej – Oscarów. Od kilkunastu lat z powodzeniem prowadzi bloga Zwierz Popkulturalny, tworzy lub współtworzy aż trzy podcasty, a w RMF Classic audycję „Uniwersum RMF Classic”. Wykłada również na Uniwersytecie Warszawskim.
Gościni DKF Kamera: Kasia Czajka-Kominiarczuk (Zwierz Popkulturalny) – twórczyni internetowa, autorka książek, wykładowczyni oraz prowadząca audycję radiową. W swojej twórczości porusza się obszarach związanych z popkulturą ze szczególnym uwzględnieniem jej społecznych aspektów, rozwojem kinematografii oraz historią nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej – Oscarów. Od kilkunastu lat z powodzeniem prowadzi bloga Zwierz Popkulturalny, tworzy lub współtworzy aż trzy podcasty, a w RMF Classic audycję „Uniwersum RMF Classic”. Wykłada również na Uniwersytecie Warszawskim.